Βλέπετε ταινίες?

[Άγιος]

Δεν έχω βαρεθεί στη ζωή μου τίποτα περισσότερο από το Excalibur (1981) πραγματικός δεινόσαυρος των 80ς. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και θα έχουμε να λέμε και για την επερχόμενη Οδύσσεια...

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Δεν έχω βαρεθεί στη ζωή μου τίποτα περισσότερο από το Excalibur (1981) πραγματικός δεινόσαυρος των 80ς. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και θα έχουμε να λέμε και για την επερχόμενη Οδύσσεια...

Παίζει ρόλο και η ηλικία που βλέπεις κάτι. Η ζωή μου όλη ήταν οι Power Rangers το 1994, 6 χρονών. Σήμερα φυσικά δεν μπορώ να δω. (Η μουσική των τίτλων παραμένει τοπ όμως)

 

[Elina Papatheodorou]

Δεν έχω βαρεθεί στη ζωή μου τίποτα περισσότερο από το Excalibur (1981) πραγματικός δεινόσαυρος των 80ς.

Πολύ μακρυά από την αμερικάνικη αισθητική των 80s το συγκεκριμένο. Άσε που έπαιζαν οι Έλεν Μίρρεν, ο Λήαμ Νήσον και το μισό αγγλικό θέατρο. Κρίμα που δεν σου άρεσε, έχει αφήσει πολύ βαθύ ίχνος, ακόμη και στο Ready Player One του Σπήλμπεργκ το μνημονεύουν.

 

[Άγιος]

Παίζει ρόλο και η ηλικία που βλέπεις κάτι. Η ζωή μου όλη ήταν οι Power Rangers το 1994, 6 χρονών. Σήμερα φυσικά δεν μπορώ να δω. (Η μουσική των τίτλων παραμένει τοπ όμως)

Στην τηλεόραση αποπειράθηκα να δω το Excalibur τότε στα 90ς, και μια φορά μάλιστα τα κατάφερα και το είδα όλο, πάντα με την ίδια βαριεστημάρα παρά τα διθυραμβικά διαφημιστικά που του κάνανε κάθε φορά που το έπαιζε η τηλεόραση

Πάλι καλά που δεν βλέπεις ακόμα Power Rangers! Δεν ξέρω πως θα σε αντιμετώπιζα

 

[Elina Papatheodorou]

Στην τηλεόραση αποπειράθηκα να δω το Excalibur τότε στα 90ς, και μια φορά μάλιστα τα κατάφερα και το είδα όλο, πάντα με την ίδια βαριεστημάρα παρά τα διθυραμβικά διαφημιστικά που του κάνανε κάθε φορά που το έπαιζε η τηλεόραση

Πάλι καλά που δεν βλέπεις ακόμα Power Rangers! Δεν ξέρω πως θα σε αντιμετώπιζα

Η τηλεόραση, είναι για ταινίες εντυπωσιασμού. Τίποτε άλλο δεν επιβιώνει των άπειρων διακοπών για διαφημίσεις, τον μέτριο ήχο, την μικρή οθόνη κλπ. Μπορώ πολύ εύκολα να φτιάξω μία λίστα από καλές ταινίες, που δεν έχουν καμία ελπίδα να εκτιμηθούν στην τηλεόραση.

 

[Άγιος]

Η τηλεόραση, είναι για ταινίες εντυπωσιασμού. Τίποτε άλλο δεν επιβιώνει των άπειρων διακοπών για διαφημίσεις, τον μέτριο ήχο, την μικρή οθόνη κλπ. Μπορώ πολύ εύκολα να φτιάξω μία λίστα από καλές ταινίες, που δεν έχουν καμία ελπίδα να εκτιμηθούν στην τηλεόραση.

Δεν ξέρω ποιας εποχής είσαι αλλά για εμάς εκείνα τα χρόνια οι διακοπές για διαφημίσεις ήταν το φυσικό και τις εκτιμούσαμε τις καλές ταινίες ακόμα και έτσι. Μόνο όταν οι συνδέσεις στο ίντερνετ επέτρεψαν να κατεβάσεις 700ΜΒ αρχεία αλλάξανε οι συνήθειες μας και αρχίσαμε να αποστρεφόμαστε τις διαφημίσεις στις ταινίες. Εμένα τουλάχιστον αυτή είναι η ιστορία μου

 

[manosx]

Οποιαδηποτε ταινια δεν εχεις δει σε κινηματογραφικες διαστασεις, πολυ απλα δεν την εχεις δει. Ειτε σινεφιλ ταινια, ειτε ταινιες δρασεις.

Η οθονη της τηλεορασης ειναι για να βλεπεις τηλεοραση. Εκτος αιθουσας και σε οικιακο περιβαλλον, μονο με ενα καλο προτζεκτορα, ενα καλο surround συστημα και τα αναλογα συνοδευτικα ( σκοτεινο περιβαλλον, καλη παρεα, διαθεση για συγκεντρωση στη θεαση κλπ) μπορεις να δεις αξιοπρεπως μια κινηματογραφικη ταινια.

 

[Elina Papatheodorou]

Εμένα τουλάχιστον αυτή είναι η ιστορία μου

Τυχερέ, έχεις το περιθώριο να την ξαναγράψεις, εν' μέρει τουλάχιστον.

Η οθονη της τηλεορασης ειναι για να βλεπεις τηλεοραση.

Έτσι είναι. Στις μέρες μας, μπορεί κανείς να έχει μία καλή εμπειρία στο σπίτι, με μία 65άρα οθόνη και ένα καλό σετ ηχείων, αλλά η τηλεόραση σαν τέτοια, ποτέ δεν ήταν το κατάλληλο μέσο για να εκτιμηθεί μία κινηματογραφική προσπάθεια.

 

[manosx]

Μπα, δεν κανουν τιποτα οι 65. Με τον projector στις 135 ιντσες, και η θεαση ειναι αναλογη με απλο σινεμα, οχι εξελιγμενο ψηφιακο και τετοια. Το καλο βεβαια ειναι οτι μπορεις να δεις κλασσικες ταινιες που σπανια ( η και ποτε) επαναπροβαλονται.

Η Α/Β συγκριση με την τηλεοραση που ειναι φυσικα τραγικη, ναι μεν η TV εχει πιο εντονη φωτεινοτητα και χρωματα, ΑΛΛΑ η κινηματογραφικη γλωσσα, το βαθος πεδιου κλπ κυριολεκτικα εξαυλωνονται, πραγματικα δεν αξιζει τον κοπο να κατσεις να δεις σε τηλεοραση, ειδικα δυσκολα εργα.

 

[cos_dr]

Από τον Αλ Πατσίνο και την Μέριλ Στριπ, στον Σαλαμη και την Ζεντάγια

 

[Elina Papatheodorou]

Ο Δανίκας πάντως γονάτισε. Και είναι ο τελευταίο που πίστευα ότι θα γονατίσει. Αν ισχύουν αυτά που έγραψε χθες στο Πρώτο Θέμα, τότε πολλές από τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις μας είναι λάθος.

 

[Kanimothrios]

Ο Δανίκας πάντως γονάτισε. Και είναι ο τελευταίο που πίστευα ότι θα γονατίσει. Αν ισχύουν αυτά που έγραψε χθες στο Πρώτο Θέμα, τότε πολλές από τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις μας είναι λάθος.

Προς τι ο πληθυντικός;
Και λάθος αναφορικά με τι;

Έχεις αντιληφθεί που επικεντρώνονται οι ενστάσεις όσων ενίστανται;
Έχει αποκλείσει κανείς ότι μπορεί να βγει ένα sci-fi cinematic καλό αποτέλεσμα παρά την γελοία επιλογή συντελεστών;

 

[Έκτορας]

Έχει αποκλείσει κανείς ότι μπορεί να βγει ένα sci-fi cinematic καλό αποτέλεσμα παρά την γελοία επιλογή συντελεστών;

Και τις τρομαχτικες ιστορικές ανακρίβειες που έχει η ταινία, παρουσιάζοντας όπλα και πλοία που εφευρέθηκαν εκατοντάδες χρόνια μετά την εποχή του Χαλκού, περίοδο στην οποία εκτυλίσσεται η ιστορία του Τρωικού Πολέμου. Να τα πούμε και αυτά.

Κανένας δεν είχε αμφιβολίες για το αν μπορεί ο Νόλαν να γυρίσει μια εξαιρετικά καλή περιπέτεια.

 

[Kanimothrios]

Προφανώς, τώρα που θα έχουμε την ταινία ως πλαίσιο αναφοράς, κάθε κατεργάρα άποψη θα πάει στον πάγκο της.

Όχι φυσικά.
Το casting είναι και αυτό μέρος της ταινίας.
Όπως είναι τα συστατικά σε ένα φαγητό.

Αν ένας σεφ είναι τόσο επιδέξιος που μπορεί να καταφέρει με μάπα συστατικά να προετοιμάσει ένα γευστικό γεύμα, απευθυνόμενος μάλιστα σε ανθρώπους που τα καταπίνουν αμάσητα, δε σημαίνει πως το φαγητό που προετοίμασε είναι και θρεπτικό.

Καλό είναι την τέχνη να την βλέπεις χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις.
Όποιος ενίσταται για το casting δεν είναι αυτόματα εθνικιστής,ρατσιστής ή ότι άλλο φαντάζεσαι.

 

[manosx]

Η Οδυσσεια του Νολαν ακουει οσα ακουει απο αυτους που τα ακουει, οχι για τις οποιες επιλογες του σκηνοθετη. Κανεις δεν θα μιλαγε για το καστινγκ αν ηταν ΟΝΤΩΣ επιλογη του σκηνοθετη, οπως κανεις δε μιλαγε τις προηγουμενες δεκαετιες ουτε για τους εγχρωμους ηθοποιους, ουτε για τους δυναμικους γυναικειους χαρακτηρες, ουτε για τις gay πλευρες των σεναριων.


Και ξερεις γιατι δε μιλαγε κανεις; Διοτι τοτε ηταν ΟΝΤΩΣ επιλογη του σεναριογραφου και των δημιουργων, δεν ηταν κουτακια που επρεπε να τσεκαρουν σε μια λιστα προκειμενου να εχουν απροσκοπτη προσβαση στη χρηματοδοτηση και την καλλιτεχνικη προωθηση του εργου.


Οποιος λοιπον δεν αντιστεκεται και δε διαμαρτυρεται για τις ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ επιλογες που ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να κανουν οι σημερινοι δημιουργοι, στρωνει το χαλι σε αυτους που τους ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ. Και αν το κανει αυτο επειδη τυγχανει να συμφωνει με την σημερινη ατζεντα του εξαναγκασμου, να ειναι σιγουρος οτι θα εκπλαγει ΠΟΛΥ δυσαρεστα οταν θα δει τις ατζεντες που ερχονται στο μελλον απο τον ιδιο δρομο.

Τωρα σοβαρα, πιστευετε οτι τα μεγαθηρια δινουν μια δεκαρα για τα ατομα που ειναι σε περιθωριακη κατασταση; Απλα την αρχη κανουν ετσι, επιβολη και αυστηρη λογοκρισια για κατι που ειναι σχεδον αυτονοητο και που, επαναλαμβανω, υπηρχε ηδη χρονια πριν. Το θεμα για αυτους ειναι να χωνεψουμε οτι η τεχνη δεν αφορα την τεχνη και την ελευθερη εκφραση , αλλα πρεπει να αφορα και να προωθει αποκλειστικα την "ηθικη ανωτεροτητα" και το "πρεπον", καρμπον δηλαδη η λογικη του παλαι ποτε σιδηρουν παραπετασματος. Απαξ και εδραιωθει η λογικη αυτη, παει, ρομποτοποιηθηκε και εργαλειοποιηθηκε η φαση εντελως, ακομα περισσοτερο, ΠΟΛΥ περισσοτερο απο οσο ειναι ΗΔΗ εργαλοποιημενη.


Και ο δρομος θα ειναι πλεον ανοικτος και απο την πλευρα της τεχνης, για την επιβολη οποιουδηποτε κωδικα ηθικης ευκολα και αμεσα. Ειμαι σιγουρος οτι θα ειναι φτιαγμενος για να μας ωθει σε ελευθερη σκεψη και αμφισβητηση του κατεστημενου

 

[Έκτορας]

...το δυνατό σημείο της ταινίας δεν είναι ότι πρόκειται για μία τυπική Νολανική περιπέτεια, αλλά το ότι όντως παραμένει απροσδόκητα πιστή στον Όμηρο...

Αυτό δεν είναι καν λάθος για να το συζητήσουμε. Αυτό είναι καθαρό ψέμα.

Υπήρξε ο Σίνων πρόσωπο της Οδύσσειας ή έστω της Ιλιάδας ή εφευρέθηκε για να χωρέσει στο cast συγκεκριμένος ηθοποιός...? Ήταν οι Σειρήνες... παραισθήσεις από το σκορβούτο ή την στομαχική δηλητηρίαση...?

Και πέρα από τα πιο πάνω, η Οδύσσεια είναι μια αλληγορία για την πορεία του ανθρώπου στην προσωπική και την κοινωνική του ζωή. Έχει αποδοθεί αυτό το πνεύμα το οποίο ευαγγελίζεσαι στην ταινία του Νόλαν...? Ή μήπως έχει γίνει όλη ένα όχημα για τις "μοντέρνες κοινωνικές ευαισθησίες", τον άκρατο δικαιωματισμό και "το μήνυμα" που προσπαθεί μέσω κάθε νέας ταινίας να περάσει το Hollywood την τελευταία δεκαετία?

Για να μην συμπεριλάβω την άκρατη υποκρισία μελώντου cast όπως της Λουπίτας και του Λεγκουιζάμο, οι οποίοι έχουν στο παρελθόν εκφράσει παράπονα για ηθοποιούς που δεν ανοίκουν στα δικά τους έθνη και παίζουν αντίστοιχους ρόλους ενώ στην παρούσα ταινία δεν εντοπίζουν κάποιο πρόβλημα...

Πφφφφ. Από όπου και να το πιάσεις, βρωμάει...

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Δυστυχώς είναι παγίδα της ανθρώπινης φύσης να δώσει απαντήσεις, και μάλιστα γρήγορα, σε περίπλοκες ερωτήσεις, που και μπορεί να μην έχουν καν απάντηση.
Η κριτική σκέψη θέλει και παραπάνω ενέργεια και είναι πιο αργή απ'το instant gratification της στράτευσης με μία μόνο απάντηση, που έρχεται με την δεύτερη παγίδα του confirmation bias, δηλαδή κάτι που τείνει να πιστεύεις να βρεις και άλλους στην ίδια ομάδα, παρακάμπτοντας τις διαφορετικές φωνές και οπτικές γωνίες

 

[methylene blue]

Και ξερεις γιατι δε μιλαγε κανεις; Διοτι τοτε ηταν ΟΝΤΩΣ επιλογη του σεναριογραφου και των δημιουργων, δεν ηταν κουτακια που επρεπε να τσεκαρουν σε μια λιστα προκειμενου να εχουν απροσκοπτη προσβαση στη χρηματοδοτηση και την καλλιτεχνικη προωθηση του εργου.

Πάντως από το 1934 έως το 1966 υπήρχε ο Hays Code‎‎, (δηλ. κουτακια που επρεπε να τσεκαρουν σε μια λιστα).
Τότε φτιάχτηκαν (κατά τη γνώμη μου) και οι σπουδαιότερες ταινίες του Hollywood.
Απλώς το αναφέρω, χωρίς να το συνδέω με το topic

 

[kpeyos]

Υπάρχει η ουσία του μύθου και υπάρχει η ιστορική/αρχαιολογική αναπαράσταση. Οι αρχαίοι Έλληνες το είχαν καταλάβει πολύ καλά: δεν έκαναν ιστορικές αναπαραστάσεις με όπλα εποχής Χαλκού, ούτε έψαχναν για ακρίβεια. Χρησιμοποιούσαν μάσκες και κοθόρνους, συμβολοποιούσαν και κυρίως διαφοροποιούσαν τους χαρακτήρες και τα θέματα ώστε να μιλάνε στην εποχή τους. Ακριβώς αυτό κάνει και ο Nolan με την Οδύσσεια.

Το επιχείρημα «δικοί τους ήταν οι μύθοι» είναι αδύναμο. Οι μεγάλοι τραγικοί έπαιρναν υλικό από μύθους που ήταν ήδη 400-500 χρόνια παλαιότεροι, ενώ ο Όμηρος προηγούταν κατά τρεις αιώνες. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ορίζει πόσο μακριά επιτρέπεται να φτάσει η καλλιτεχνική ερμηνεία.

Η τέχνη δεν είναι υποχρεωτικά ρεαλιστική ή παραστατική. Μόλις ένα έργο γίνει κοινό κτήμα, παύει να «ανήκει» αποκλειστικά σε κάποιους. Η προσαρμογή, η ανανέωση και η διαχρονική συνομιλία είναι στη φύση της.

Για όσους βλέπουν παντού «συνομωσία» που όμως συνεχώς αποτυγχάνει: Ο καλλιτέχνης μπορεί να θέλει να κάνει ό,τι θέλει αλλά πίσω από κάθε μεγάλη παραγωγή υπάρχει μια επιχείρηση. Από τον Μότσαρτ μέχρι τον Νόλαν, όλοι έπρεπε να λειτουργήσουν μέσα σε οικονομικούς και παραγωγικούς περιορισμούς. Όπως όλοι μας δεν κάνουμε τη δουλειά μας ακριβώς όπως θα θέλαμε, αλλά μέσα στα πλαίσια που θέτει ο εργοδότης/πελάτης. Δεν είναι το 1984 του Όργουελ, είναι η πραγματικότητα της δημιουργίας εδώ και αιώνες.

 

[Elina Papatheodorou]

Η τέχνη δεν είναι υποχρεωτικά ρεαλιστική ή παραστατική. Μόλις ένα έργο γίνει κοινό κτήμα, παύει να «ανήκει» αποκλειστικά σε κάποιους. Η προσαρμογή, η ανανέωση και η διαχρονική συνομιλία είναι στη φύση της.

Προφανώς.

Στο μεταξύ μαζεύονται πολλές ακόμη κριτικές που συναινούν στα συμπεράσματα του Δανίκα, κάτι εντυπωσιακό αν θυμηθούμε ότι λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, ο κ. Δανίκας δεν έγραφε ποτέ καλά σχόλια για τέτοιες ταινίες. Εγώ δυστυχώς θα δω την ταινία μετά από μήνες, για προσωπικούς λόγους.