RIP Αργύρης Ζήλος

[Yameth]

Δεν ήταν ο αγαπημένος μου αλλά ήταν σημείο αναφοράς τότε που όσοι λίγο-πολύ άκουγαν μουσική πιο ειδική, διαβαζαν τις μουσικοκριτικές του στο περιοδικό Ήχος του Κώστα Καββαθά (πάει κι αυτός). Συνήθως ήταν πολύ ποιητικός για τα γούστα μου και έθαβε Prog Rock, καλοπαιγμένο Rock και Jazzy μπροστάρηδες και αποθέωνε το πανκ. Μουσικά δεν έστεκε αλλά είχε θεωρίες και μουσικολογίες που γέμιζε σεντόνια που με άφηναν με ανοιχτό στόμα και ερωτηματικά διάφορα.
Τα διάβαζα κι έβριζα αλλά ήταν όπως είπα σημείο αναφοράς τότε. Έχει γαλουχήσει τουλάχιστον μια και διο γενιές με αυτά.
Δεν ξέρω πολλά για τον άνθρωπο και του αξίζουν περισσότερα.
Γι αυτό θα παραθέσω λόγια απο αυτούς που τον αγάπησαν και ακολούθησαν όπως ο φίλος Βασίλης Λαδονικόλας που έγραψε στο FB τα ακόλουθα:

Πρέπει να τελείωνα το γυμνάσιο ή αρχές λυκείου… Πολύ ραδιόφωνο και πολύ ψάξιμο στη μουσική τότε, μετά τα μαθήματα ή ανάμεσα σε αυτά… και αντιγραφή όλου του προγράμματος των αγαπημένων παραγωγών (όπως ο Ζήλος), σε κασέτα… ήταν τότε που οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί ευχόσουν να μιλάνε πρίν ή μετά ή ακόμα και πάνω στο κομμάτι (δεν είχα πρόβλημα, θεωρούσα ότι έτσι αποκτούσε μεγαλύτερη αρχειακή αξία η κασέτα) μήπως μάθεις τίποτα παραπάνω για τη μπάντα που ξεχώριζες, ειδικά αν επρόκειτο για ‘ανεξάρτητη σκηνή’…
Είχα γνωρίσει δεκάδες μπάντες απ’ αυτόν που τις περισσότερες τις ακολούθησα τα επόμενα χρόνια, αγόρασα δίσκους τους, πήγα σε Live τους και γενικά ασχολήθηκα μουσικά πολύ ή λιγότερο μαζί τους… όμως ακόμα θυμάμαι ένα γκρουπ, που δεν άκουσα ποτέ ξανά από τότε, ποτέ δεν αγόρασα δίσκο τους και ποτέ δεν γνώρισα κάποιον που να τους ακούει… Για κάποιο ακατανόητο λόγο ωστόσο, θυμόμουν πάντα από καιρό εις καιρόν το όνομά τους, το όνομα του άλμπουμ τους και τον τίτλο του τραγουδιού (μεταξύ μας, ήταν αδύνατο να ξεχάσει κανείς αυτόν τον τίτλο)…
Περίπου 15 χρόνια αργότερα, το 1998, τον γνώρισα από κοντά καθώς εργαστήκαμε στο ίδιο περιοδικό, στο AUDIO με τους Σταματάκο και Μαρκουλή (έγραφε επίσης για χρόνια τη μουσικοκριτική στο Αθηνόραμα με λιτή & καυστική πένα και παλιότερα στο περιοδικό ΗΧΟΣ κλπ).
Στο AUDIO, ο Αργύρης Ζήλος ήταν ο υπεύθυνος του μουσικού section του περιοδικού και ο άνθρωπος που επέλεγε τα κομάτια των (συλλεκτικών πλέον) CD που συνόδευαν κάθε μήνα το τεύχος του AUDIO…
Σήμερα που πληροφορήθηκα ότι ο Ζήλος έφυγε από το μάταιο αυτό κόσμο, μου ήρθε μονομιάς ξανά στο μυαλό εκείνη η μπάντα και το τραγούδι στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω. Το έψαξα και το βρήκα στο you tube. Δεν το είχα κάνει ποτέ... Είχα να το ακούσω από τότε… σχεδόν 40 χρόνια…
Είναι οι Γερμανοί Tank of danzing, από το άλμπουμ Not Trendy και ο τίτλος του τραγουδιού ήταν (We Are) The American Hostages…
Αντίο Αργύρη Ζήλο καλό ταξίδι στο φως και στους ήχους…
Ευχαριστώ για τις μουσικές… και τις καυστικές δισκοκριτικές, ειδικά αυτές που αφορούσαν την εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή (δυο λέξεις όλες κι όλες θυμάμαι ήταν η δισκοκριτική του, νομίζω στο Αθηνόραμα, για το άλμπουμ «Υποφέρω’ της Δέσποινας Βανδή… «Κι εγώ…»...

 

[kpeyos]

Στην εφηβεία μου ήταν από τους κυριότερους δασκάλους μου.

Ένας από τους ανθρώπους που έπιασε και έπλασε όποιον μπορούσε να καταλάβει και να αφομοιώσει την πραγματικά καλλιεργημένη πλευρά της ροκ μουσικής, την απαλλαγμένη από τα μπούρδου-μπούρδου και τους πιθηκισμούς.

R.I.P

 

[Nestoras]

Τα διάβαζα κι έβριζα αλλά ήταν όπως είπα σημείο αναφοράς

Εγώ πάλι έβριζα όταν είχα αγοράσει κάποιες από τις προτάσεις του. Ειδικά τα της δεκαετίας του ογδόντα.