Κοιτάξτε.. αν αυτοί που πήγαν, επέστρεφαν με αναφορές ότι "είδα και άκουσα κάτι που δεν περίμενα από τον Waters" ομολογώ ότι θα είχα μάλλον μετανιώσει για το ότι δεν πήγα.
Φαντάσου (λέμε τώρα) να μαθαίναμε ότι τραγούδησε ο ίδιος (με την όχι και τόσο σωστή φωνή του) το περιβόητο Comfortably Numb (είμαι βέβαιος ότι θα συγκινούσε και θα δεχόταν θερμό χειροκρότημα). Ή να μαθαίναμε ότι στο σώου υπάρχουν δύο νέα τραγούδια. Ή ότι υπήρχαν εκλεκτοί προσκεκλημένοι (όπως στην παρουσίαση του Wall στο Βερολίνο, με Van Morrisson κλπ). Κάτι τέλος πάντων.. που να προδίδει μία καλλιτεχνική εγρήγορση, μία διάθεση για ανανέωση.
Αντίθετα, αυτά που μαθαίνουμε (από όσους πήγαν), είναι ότι είχαμε ένα πλούσιο σώου (σώώώώπα), στημένο με υπολογιστές (άάάάάάντεεεε) και ότι ο ήχος ήταν απίστευτος (τι λες ρε παιδί μου...). ΟΚ, αλλά αυτά είναι τεχνικοί και όχι καλλιτεχνικοί άθλοι, οπότε ας μην μπερδεύουμε τη λούτσα με τη νέα μάκρη.
Επί της ουσίας, ο άνθρωπος είχε κάποτε μία σπουδαία καλλιτεχνικώς μπάντα με την οποία διέπρεψε, και τώρα έχει μία σποδαία cover μπάντα, με την οποία προσπαθεί να βγάλει τον ήχο και το ύφος της παλιάς του μπάντας. Περί αυτού πρόκειται.