Προσωπικα εκπλησσομαι και ελπιζω να μην εκληφθει ως ειρωνεια...το οτι εκπλησσομαι,

γιατι απεχθανομαι την ειρωνεια οταν δεν εχει στοχο την παραθεση μιας ''αλλης αποψης''.
Το λεπον εκπλησσομαι γιατι ο Γκαλαχερ μου ειναι αδιανοητο να μπει στα στεγανα μιας καθεαυτο ''μουσικολογικης'' κριτικης μιας και πρεσβευει κατι πολυ παραπανω απο
αυτο που καποιοι ονομαζουν ''τεχνικη''.
Πρεσβευει την μουσικη
ΕΚΦΡΑΣΗ.Την
ΨΥΧΗ.Το
ΑΝΕΠΙΤΗΔΕΥΤΟ.
Και τα παραπανω..Θελουν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΑΛΕΝΤΟ.
Δεν ειμαι απο τους κουλτουριαρηδες που βλεπουν τον λευκο πινακα ζωγραφικης θαυμαζοντας το λιβαδι που εφαγε η αγελαδα.
Ομως,το να κρινω τον Γκαλαχερ,τον Χεντριξ,τον Βαν Ζαντ(Σκιναρντ) για τη φωνητικη τους δεινοτητα το θεωρω ατοπο.
Προφανως θα σημαινε οτι δεν εχω καταλαβει περι τινος προκειται...
Θεωρω πιο λογικο να μου πει καποιος ''Δε γουσταρω τον Γκαλαχερ.Με κουραζει,δεν τον αντεχω.''
Νομιζω οτι ειναι μια κατηγορια απο μονος του την οποια ή την εχεις καταλαβει ή οχι.
Το να αναλυεις τα επιμερους στοιχεια της,δεν εχει νοημα.
Πολυ φιλικα και ταπεινα!