- Μηνύματα
- 79
- Πόντοι
- 8
χιλιες φορες να γραφω μουσικη σπιτι μου και να γουσταρω και να την ακουω μονο εγω !!!
Χωρίς να διαφωνώ με την αίσχιστη κατάσταση της σύγχρονης mainstream pop, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο περσινό είναι καλύτερο από τα δύο που ανέφερες, και ίσως το καλύτερο pop της δεκαετίας. Και ο Bruno είναι αυθεντικό ταλέντο και στο κλιπάκι παίζει με vintage εξοπλισμό που αγαπάμεΤο ότι δεν έχω ακούσει μεγάλο κομμάτι από την εποχή του Happy και του Rolling in the … μ’ απασχολεί κάπως.
Θυμάμαι έφηβος στα 90ς να ακούω παράλληλα κλασικό ροκ 70ς, τους θρύλους των 80ς, μέταλ με τα πάμπολλα τότε παρακλάδια του, και να βλέπω και MTV την εποχή της εναλλακτικής ροκ από όπου ενημερωνόμουν για το τι έβγαινε κάθε λίγο (και ροκ fm έπαιζε πολύ alt rock τότε). Και πραγματικά η μουσική φάνταζε κάτι τεράστιο και ανεξερεύνητο παρόλο που είχα τα ραντάρ μου σε συνεχή λειτουργία... Το συγκρίνω αυτό με το σήμερα και φαντάζει μικροσκοπική παρά την απεριόριστη πρόσβαση... Αυτή την αίσθηση έχω.Δεν ξέρω για ιστορικά χαμηλά, δεν ζούσα απο πάντα, αλλά στην μουσική το βλέπω σε αυτά που προβάλλονται να είναι σαν τσιχλόφουσκες... μετά θες πραγματικό φαγητό.
Σίγουρα ζούμε σε μια ιδιαίτερη περίοδο, έπειτα από την 'monoculture' στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και της τηλεόρασης πλέον δεν έχουμε τόσο ίδια βιώματα σε ταινίες/ μουσική κτλ. Η εποχή του αλγορίθμου.
Χωρίς να διαφωνώ με την αίσχιστη κατάσταση της σύγχρονης mainstream pop, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο περσινό είναι καλύτερο από τα δύο που ανέφερες, και ίσως το καλύτερο pop της δεκαετίας. Και ο Bruno είναι αυθεντικό ταλέντο και στο κλιπάκι παίζει με vintage εξοπλισμό που αγαπάμε
1.74 δις προβολές, λογικά άρεσε. Δεν είναι και Baby Shark ή Gangnam Style, αλλά κάτι κανειΕξαιρετικό κομμάτι. Δεν ξέρω τι απήχηση θα έχει στα μοντέρνα αυτιά.
Θυμάμαι έφηβος στα 90ς να ακούω παράλληλα κλασικό ροκ 70ς, τους θρύλους των 80ς, μέταλ με τα πάμπολλα τότε παρακλάδια του, και να βλέπω και MTV την εποχή της εναλλακτικής ροκ από όπου ενημερωνόμουν για το τι έβγαινε κάθε λίγο (και ροκ fm έπαιζε πολύ alt rock τότε). Και πραγματικά η μουσική φάνταζε κάτι τεράστιο και ανεξερεύνητο παρόλο που είχα τα ραντάρ μου σε συνεχή λειτουργία... Το συγκρίνω αυτό με το σήμερα και φαντάζει μικροσκοπική παρά την απεριόριστη πρόσβαση... Αυτή την αίσθηση έχω.
Θυμάμαι το MTV να κατακλύζεται από Alanis Morissette τότε και με χαλούσε γιατί εύρηκα άλλα συγκροτήματα πολύ πιο του γούστου μου... Σήμερα πιάνω τον εαυτό μου να αναζητώ στο youtube Morissette και να γουστάρω τραγούδια που τότε μου ήταν αδιάφορα, νοσταλγώ άπειρα, ακόμη και τα δεύτερα τότε είναι χρυσάφι στις μέρες μας
Αλλά όχι με την ουσία;διαφωνώ με το γενικό κλίμα του θρεντ
Κ εμένα μ αρέσει η pop. Απλά νομίζω ότι κ αυτή έχει πάρει την κατρακύλα. Πχ στα 90s έβγαιναν απείρως καλύτερα τραγούδια συχνότερα από το σήμερα. Εκεί είναι η ουσία για μένα.Όχι και με την ουσία διαφωνώ.