Fender Telecaster buying guide!

Update μέχρι 2024 θα διαβάσουμε;


Εννοειται και ειναι ΕΝΑ:

Παρτε μεταχειρισμενες ΑμερικΛανικες γιατι τοσα λεφτα για καινουρΓιες Ινδονησια/Κινα/Μεξικο ειναι κριμαΣ

 
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
Έχει κανείς κάποια ιδέα γιατί το 80% των custom shop tele που πουλάει ο Thomman είναι relic, ενώ, αντίθετα, είναι σπάνιο να βρεις relic custom shop Gibson

 
Εννοειται και ειναι ΕΝΑ:

Παρτε μεταχειρισμενες ΑμερικΛανικες γιατι τοσα λεφτα για καινουρΓιες Ινδονησια/Κινα/Μεξικο ειναι κριμαΣ


Εγώ πάλι προτιμώ καινούργια της Ινδονησίας και της Κορέας από μεταχειρισμένη αμερικάνικη, any day of the week and twice on Sunday (που λένε και στο χωριό μου).

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αν μιλάμε για συναρμολογούμενη. 

 
Μεταχειρισμένη squier και της πετάς πάνω ενα ωραίο σετάκι μαγνήτες. 

Η απλά ξεχνάς τις τελε και παίρνεις κατι όμορφο, δηλαδη στρατ!

 
Έχει κανείς κάποια ιδέα γιατί το 80% των custom shop tele που πουλάει ο Thomman είναι relic, ενώ, αντίθετα, είναι σπάνιο να βρεις relic custom shop Gibson
Να σου πω εγώ ?την άποψη μου

Από τις λίγες κιθάρες που έχω πιάσει (δικές μου, φίλων, δόκιμες σε μαγαζιά) το συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι: 

-  Η διαφορά μιας American Standard Fender (ή professional κάτι, που τις λένε σήμερα) σε αίσθηση και ήχο από μια custom shop είναι απειροελάχιστη. 
 

- Η διαφορά μιας standard LP (της μαζικής γραμμής παραγωγής και συνήθως άθλιας ποιότητας για τα λεφτά της) είναι κατά κανόνα τεράστια από τις custom shop της Gibson 

Αν ισχύουν τα παραπάνω βρίσκω λογικό να επικεντρώνεται το custom shop της fender στο να πουλάει κυρίως «relic art» 

Και προφανώς οι squire, με βάση αυτή τη λογική, είναι super 

Βέβαια η ανάγκη μας να λέει μια fender πίσω από το headstock “made in USA” ή, ακόμα καλύτερα «Fender Custom» εξυπηρετεί μια χαρά τις σχεδόν ηλίθιες  ματαιοδοξίες μας, ιδιαίτερα όταν δεν φθάνουμε στο «too old to rock and roll» ορόσημο. 

 
Να σου πω εγώ ?την άποψη μου

Από τις λίγες κιθάρες που έχω πιάσει (δικές μου, φίλων, δόκιμες σε μαγαζιά) το συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι: 

-  Η διαφορά μιας American Standard Fender (ή professional κάτι, που τις λένε σήμερα) σε αίσθηση και ήχο από μια custom shop είναι απειροελάχιστη. 
 

- Η διαφορά μιας standard LP (της μαζικής γραμμής παραγωγής και συνήθως άθλιας ποιότητας για τα λεφτά της) είναι κατά κανόνα τεράστια από τις custom shop της Gibson 

Αν ισχύουν τα παραπάνω βρίσκω λογικό να επικεντρώνεται το custom shop της fender στο να πουλάει κυρίως «relic art» 

Και προφανώς οι squire, με βάση αυτή τη λογική, είναι super 

Βέβαια η ανάγκη μας να λέει μια fender πίσω από το headstock “made in USA” ή, ακόμα καλύτερα «Fender Custom» εξυπηρετεί μια χαρά τις σχεδόν ηλίθιες  ματαιοδοξίες μας, ιδιαίτερα όταν δεν φθάνουμε στο «too old to rock and roll» ορόσημο. 
Σκέψου μόνο πόσοι καλλιτέχνες βγαίνουν στη σκηνή με μια beat up στρατ η τέλε.

Στις Gibson σπανίζει, καθώς είναι πιο ακριβές και συνήθως τις προσέχουμε πιο πολύ.

Θυμάμαι που μου έλεγε ο δασκαλός μου ότι τις fender το 80' τις είχαν όλοι του πεταματού. 

Επομένως μπορεί κάποιος να πεί οτι το relic πουλάει πιο πολύ στις Fender.

Σχεδόν το ίδιο εχει κάνει και η Gibson με τα Murphy lab μοντέλα της, που κοστίζουν πιο πολύ απο CS.

Οι περισσότερες murphy lab όμως ειναι ''aged'' και όχι relic - δηλαδή προσωπικά όσες έχω δει εχουν αρκετά ελαφρή relic πάνω τους.

Επομένως και οι δυο εταιρείες προσπαθούν να τσιμπήσουν απο τη πίτα, αλλα με διαφορετική προσέγγιση στο marketing και στο ίδιο το τελικό προιόν.

 
O Beck με απλές αμερικάνικες δεν έπαιζε;

 
Το έλεγε επειδή οι φεντερ «δε σπάνε, δε χαλάνε»

Σκεψου να έτρωγε πέσιμο η lp…. 
Αυτό το διαβάζω πολύ στα online fora, αλλά μια απορία. Γιατί να σου πέσει η κιθάρα; Δε μου έχει πέσει ποτέ κιθάρα καταγής ασούμε 

 
Αυτό το διαβάζω πολύ στα online fora, αλλά μια απορία. Γιατί να σου πέσει η κιθάρα; Δε μου έχει πέσει ποτέ κιθάρα καταγής ασούμε 
Δεν θυμάμαι σε ποιον συμφορουμιτη είχε πέσει η στρατ και έπαιρνε τούμπες στις σκάλες του σπιτιού του. Δεν έπαθε κάτι. Συμβαίνει…

 
Σε μένα είχε πέσει. Ανέβαινα σκάλες ενώ την είχα σε θήκη στον ώμο και βρήκε στο χαμηλό ταβάνι της από πάνω σκάλας. Κόπηκε το στραπ του ώμου και έφυγε η κιθάρα κάτω έναν όροφο. Όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα (ούτε καν ξεκουρδίστηκε) αλλά μετά έπαιζε και καλύτερα.

 
Το πιο πιθανό πέσιμο κιθάρας είναι από guitar stand, είναι πολύ εύκολο είτε ο ίδιος να την ρίξεις, είτε κάποιο καλώδιο να πιαστεί και να τραβηχτεί κλπ. 
 

Και το πιο σίγουρο μέρος να την βάζεις όταν δεν παίζεις, είναι κλειστή στην (σκληρή της) θήκη και στο πάτωμα. 

 
Σε μένα είχε πέσει. Ανέβαινα σκάλες ενώ την είχα σε θήκη στον ώμο και βρήκε στο χαμηλό ταβάνι της από πάνω σκάλας. Κόπηκε το στραπ του ώμου και έφυγε η κιθάρα κάτω έναν όροφο. Όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα (ούτε καν ξεκουρδίστηκε) αλλά μετά έπαιζε και καλύτερα.
Την ροριγκαλαχέρισες !!

O Beck με απλές αμερικάνικες δεν έπαιζε;
Ο Μπεκ έχει τέτοια τεχνικη που βγάζει ήχο και χωρίς κιθάρα.

 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι άμα πέσει στρατ, δε λυπόμαστε την κιθάρα αλλά το πάτωμα όπου έπεσε.

 


Γράψε απάντηση...

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top