Les Paul Appreciation Thread

[Έκτορας]

@nklshp υπέροχες και οι δύο! Reissues…?

 

[Έκτορας]

Αυθεντική του 1952, με fuzz:

https://fb.watch/EYofFBs69P/

Εάν τους δώσεις 3/4 του αιώνα, "γερνάνε" και έτσι όμορφα...

 

[johnysM]

 

[bouzoukleri]

Εμένα με ενοχλούσαν πάντα οι χρυσές LP. Και ο καλός Βούδας για να με τιμωρήσει μου έστειλε σε προσφορά μια Fifties Tribute custom order του Μπαρμπα Τόμαν. Τι να κάνω υπέκυψα στην τιμή πιο κάτω από χώμα.
Έκανα μια δική μου ολόχρυση, καλά να πάθω.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Παίξε τώρα στο σαλόνι, και όταν έρθουν επισκέπτες:

- Ωραίος ο Βούδας στο σαλόνι σας.
- Ο άντρας μου είναι.

 

[Έκτορας]

@johnysM πολύ ωραία και η anaconda burst του Slash. Γενικά είμαι πολύ μεγάλος φαν της Slash αισθητικής προσέγγισης:
1) no pickup covers
2) no pickguard

Σκέτο rock'n'roll.

Eπίσης εμένα ΠΑΝΤΑ θα με στοιχειωνει αυτή η εμφάνιση, αυτή η μελωδία, αυτό το παίξιμο, αυτός ο ήχος:

 

[johnysM]

@johnysM πολύ ωραία και η anaconda burst του Slash. Γενικά είμαι πολύ μεγάλος φαν της Slash αισθητικής προσέγγισης:
1) no pickup covers
2) no pickguard

Σκέτο rock'n'roll.

Eπίσης εμένα ΠΑΝΤΑ θα με στοιχειωνει αυτή η εμφάνιση, αυτή η μελωδία, αυτό το παίξιμο, αυτός ο ήχος:

Είναι όντως άρρωστος ο τόνος,το είχα βγάλει όταν ήμουν φοιτητής

 

[kosthrash]

Υπάρχει αντίστοιχη σε specs σε Gibson άραγε;

 

[VII graphics]

Βλέπω metric σκάλα, οπότε είναι πολύ κοντά στην Epiphone IBGC custom (εκτός απ τα καβουρδιστήρια που έχει για μαγνήτες). Διαφορετικά Gibson 70s custom

 

[kosthrash]

Βλέπω metric σκάλα, οπότε είναι πολύ κοντά στην Epiphone IBGC custom (εκτός απ τα καβουρδιστήρια που έχει για μαγνήτες). Διαφορετικά Gibson 70s custom

Εννοώ να έχει και emg

 

[KostasP]

Παρότι μου αρέσουν οι "περίεργες" (Mockingbird, Explorer, Flying V, RR κλπ) η Les Paul ήταν (από την εφηβεία μου) και θα είναι η αγαπημένη μου κιθάρα αισθητικά. Μου αρέσει πολύ και ο ήχος της (P90's & HB's) αλλά δεν είμαι δύσκολος στο ηχητικό μέρος, μου αρέσουν πολλές διαφορετικές κιθάρες ηχητικά.

Αν και έχω δύο Gibson δεν έχω Gibson Les Paul, και οι τρεις LP μου είναι από άλλους κατασκευαστές. Θα πρεπε να 'χα επενδύσει 20 χρόνια πριν, τώρα το κόστος απόκτησης ακόμα και μεταχειρισμένης για μένα είναι όχι μόνο απαγορευτικό αλλά και απογοητευτικό το που έχουν φθάσει οι τιμές.

Μία φώτο από τις δικές μου, από αριστερά προς τα δεξία:

'16 Momose MLC1-LTD/E
Μία LPC χωρίς maple top με έβενο ταστιέρα, Gotoh hardware, CTS pots με treble bleed, Jescar τάστα και Beano μαγνήτες της εταιρείας, πριμάτος αλλά όχι ενοχλητικός ήχος. Τελείως stock. Τον Ιανουάριο '17 που την αγόρασα από Ιαπωνία (με ταχυδρομικά/τελωνείο) ήρθε ακριβώς στο μισό μιας Gibson LPC στην Ελλάδα/Ευρώπη.

'12 PRS SE Korina One
Την αγόρασα από Αμερική μισή τιμή από ότι κόστιζε στην Ευρώπη και πέρασε το τελωνείο ανενόχλητη... Υποτίθεται ότι είναι από Korina, ότι και να ναι έχει το αγαπημένο μου neck profile, αν κάποιος μου φτιαχνε custom κιθάρα αυτό θα κόπιαρα. Είναι το PRS fat wide neck αλλά είναι λεπτότερο από αμερικάνικη PRS που είχα με υποτίθεται το ίδιο neck profile. Και αυτή τελείως stock, χωρίς tone control (αλλά με treble bleed) έχει ένα τυπικό καθαρό, για μένα είναι rock κιθάρα για γκάζια, από λίγο έως πολύ. Ευκολόπαικτη, αν είχε και καλύτερα τάστα θα ήταν βούτυρο, δυστυχώς ήρθε με ανεξήγητα χαμηλά τάστα. Αυτή θα είναι η πρώτη αλλαγή αν ποτέ το αποφασίσω και ο μαγνήτης αν ποτέ καταλήξω. Για την ιστορία, τα ταχυδρομικά (από Prymaxe που την αγόρασα) ήταν $5! Ήταν κυρίως πεταλομάγαζο και ότι και είχα αγοράσει το έστελνε με $5 (USPS) συμπεριλαμβανομένης και της κιθάρας.

'08 Warmoth LP
Η πιο ακριβή μου custom (Warmoth) κιθάρα, όταν την έφτιαξα το τελικό κόστος (με ταχυδρομικά/τελωνείο) ήταν αντίστοιχο με το κόστος καινούριας Gibson LP Standard αλλά ήμουν τρελαμένος τότε με custom κιθάρες και να διαλέγω εγώ τα πάντα. Με one piece maple top (κανονικό όχι laminate), Wenge/Kingwood λαιμός/ταστιέρα, SS frets και τους καταπληκτικούς WCR Godwoods. Καθαρό ή γκάζι, HB ή split αυτοί οι μαγνήτες μου αρέσουν στα πάντα. Είναι το αντίθετο της LPC, γλυκός παχύς στρογγυλεμένος ήχος αλλά με διαύγεια.

 

[VII graphics]

Εννοώ να έχει και emg

Αυτό ειναi λίγο εξεζητημένο για Gibson, οι μαγνήτες αλλαζουν ευκολα και μπαταρία χωράει στη φωλιά των ηλεκτρονικών χωρίς τροποποιήσεις.
Η πρώτη signature του Matt Heafy, του 2015 (Epiphone) είχε emg, και του Bjorn Gelotte, επίσης Epiphone.

Παραθέτω αυτες γιατι αντιστοιχούν στα δομικά χαρακτηριστικά που βλεπω (Σκάλα, θεση μαγνητών) στη Navigator, υπάρχουν Ιαπωνικές κόπιες, ακόμα και Έπιφον που είναι ποιο κοντά, έως και ίδιες με τις Gibson.

 

[odis13]

Πρέπει να δείξουμε και λίγη αγάπη για τις Deluxe απο τα '70ς με τους μινι.

 

[kosthrash]

Φρεσκια (2026) εκ NAMM...

 

[John Goumis]

'16 Momose MLC1-LTD/E
Μία LPC χωρίς maple top με έβενο ταστιέρα, Gotoh hardware, CTS pots με treble bleed, Jescar τάστα και Beano μαγνήτες της εταιρείας, πριμάτος αλλά όχι ενοχλητικός ήχος. Τελείως stock. Τον Ιανουάριο '17 που την αγόρασα από Ιαπωνία (με ταχυδρομικά/τελωνείο) ήρθε ακριβώς στο μισό μιας Gibson LPC στην Ελλάδα/Ευρώπη.

Για μένα με διαφορά η πιο όμορφη από τις LP σου είναι η Momose, απλά πανέμορφη...


Γενικά η LPC για μένα είναι η απόλυτη κιθάρα σε ότι αφορά την εμφάνιση και όχι μόνο. Κολλάει παντού. Από jazz και blues μέχρι classic rock μέχρι death metal

 

[KostasP]

...Γενικά η LPC για μένα είναι η απόλυτη κιθάρα σε ότι αφορά την εμφάνιση και όχι μόνο. Κολλάει παντού. Από jazz και blues μέχρι classic rock μέχρι death metal

Συμφωνώ. Από μικρός όποτε σκεφτόμουν Les Paul στο μυαλό ερχόταν η Standard σε sunburst αλλά εδώ και μια δεκαετία προτιμώ την Custom σε μαύρο. Και η gold top μου αρέσει βέβαια, και οι διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου, olive green, pelham blue κλπ. Απλά η μαύρη Custom είναι η απόλυτη στο μυαλό μου. Με gold hardware φυσικά, μιζεριάζω όταν βλέπω να το βγάζουν για νίκελ.

Το ίδιο και με την Falcon, πάντα την άσπρη ποθούσα. Τώρα προτιμώ την μαύρη.

 

[johnysM]

 

[Έκτορας]

Γενικά η LPC για μένα είναι η απόλυτη κιθάρα σε ότι αφορά την εμφάνιση και όχι μόνο. Κολλάει παντού. Από jazz και blues μέχρι classic rock μέχρι death metal

Ισχύει, απόλυτα. Το μοναδικό πρόβλημα που έχω με τις Custom είναι το βάρος, που κυμαίνεται από πολύ έως... πάρα πολύ. Θα μου πεις, εάν δεν παίζεις live.. "worth it" και δεν διαφωνώ.

 

[odis13]

Υπάρχουν και οι LP Custom Lite απο τα late '80s που είναι πανάλαφρες.

Απλά δε ακούγονται και σαν Les Paul ακριβώς γιατί το σώμα είναι με το ζόρι μισό σε πάχος. Και είναι και ροζ. Πολύ ροζ. Αλλά δε πειράζει.

 

[Έκτορας]

Να αναφέρουμε ξεχωριστά τον άνθρωπο στον οποίο χρωστάμε ΟΛΟΙ μας σήμερα την αναβίωση και την ύπαρξη των Les Paul, τον κύριο Eric Clapton.

Βλέπετε, μέχρι τα τέλη του 1960 η Les Paul ήταν εμπορικά ένα απουχημενο μοντέλο. Ήταν πολύ βαριά και με πολύ ισχυρούς μαγνήτες κιθάρα, η οποία εχανε κατά κράτος σε πωλήσεις από τις δύο κιθάρες της Fender, Strat και Tele. Ο αρχικός επανασχεδιασμός της σε μια ελαφρύτερη κιθάρα και εν τέλει η μετονομασία της σε SG σήμαινε ότι η Les Paul μας χαιρετούσε.

Το 1965 όμως, μια sunburst μάλλον του 1960, έπεσε στα χέρια ενός φερελπη κιθαρίστα από την Αγγλια, ονόματι Eric Clapton, ο οποίος συνεργάστηκε με την blues μπάντα ενός άλλου νέου, ονόματι John Mayall. Στις ηχογραφήσεις του νέου τους album, ο νέος Eric ανακάλυψε ότι αυτή η αμερικανα, καρφί στον ενισχυτή ενός άλλου νεου τεχνικού, ο οποίος προσπαθούσε να φτιάξει κλώνους Fender Bassman ενισχυτών (αλλά με υλικά που έβρισκε στην Αγγλια) , ονόματι Jim Marshall, εάν βάλεις ψηλά την ένταση, ακούγεται θειϊκά! Βάζει λοιπόν τον ενισχυτή σε άλλο δωμάτιο, ακουμπά το μικρόφωνο στο τραπέζι του δωματίου και πηγαίνει σε άλλο, για να παίξει αυτό εδώ:





History was made. Τέλος.

Στο επόμενο albums τους, ο John Mayall κα η παρέα του θα συνεχίσουν με έναν άλλο κιθαρίστα που κράταγε και εκείνος Les Paul, τον Peter Green, που επάξια κράτησε το σκήπτρο του κλασικού ήχου Les Paul σε Marshall ενισχυτή.





Μέχρι το 1968, η Gibson αντιλαμβανόμενη ότι η ζήτηση για την κλασική Les Paul έχει πια εκτοξευθει, επανακυκλοφορεί την Les Paul χωρίς ποτέ ξανά να διακόψει την παραγωγη της.


Ευχαριστούμε Eric Clapton, Peter Green, Jimmy Page (εαν επρεπε να πω μια τριάδα, ιερή) για τους ήχους, τη μουσική και που κρατήσατε την Les Paul ζωντανή, για όλους εμάς τους επόμενους.