- Μηνύματα
- 9,502
- Πόντοι
- 38
Αυτό θα πήγαινε στα τεστς αλλά υπάρχουν τεχνικά προβλήματα οπότε μην βαράτε...
Λίγα λόγια για τρεις προσιτές κιθάρες με P90s: Epiphone Les Paul Ά56 Goldtop, Epiphone Les Paul P90s Custom Shop, Yamaha SA 503 TVL.
Δοκιμάστηκαν επάνω σε έναν Mesa Express 5:50 στα ημιφεντερικά του ζεστά αλλά πολύ περιγραφικά καθαρά, και στις 3 παραμορφώσεις που προσφέρει (crunch, blues, burn). Λεπτομέρειες για αυτόν στο θρεντ:
http://www.noiz.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=9292&postdays=0&postorder=asc&start=0
Εpiphone Les Paul Ά56 Goldtop τιμή: ~490 ευρώ
Λεπτομέρειες: http://www.epiphone.com/default.asp?ProductID=50&CollectionID=6 . Eυκολόπαικτη. Οι P 90s που έχει είναι κάπως πιο μουντοί από τους παραδοσιακούς single coils που βρίσκει κάποιος σε κιθάρες Fender, ούτε έχουν το attack των πρίμων που θα διάθεταν επάνω σε μια SG, αλλά αυτό περισσότερο οφείλεται στο βαρύ singlecut σώμα παρά στην ποιότητα των μαγνητών. Αρπάζουν λίγο hum (κοινώς βζζζζζζζ) αλλά κάτι τέτοιο αναμένεται. Το φινίρισμά της αψεγάδιαστο και το χρυσό χρώμα πολύ πλούσιο, αν και σε μερικούς θα μοιάσει φανταχτερό. Εκτός από την προϊστορία της στα μπλουζ, πολλοί επηρεάζονται υπέρ αυτής της αγοράς από μια μεγάλη πανκ ροκ μορφή, τον κάτωθεν κύριο (εννοείται με Gibson):
Mike Ness, Social Distortion
Το ανάλογο χρώμα της Gibson Custom Shop reissue είναι κάπως πιο διακριτικό αλλά ανεβαίνουμε στην τιμή κατά 3000 ευρώ (αν μπορέσετε να τη βρείτε)... Φροντισμένο όλο το μπράτσο και τα τάστα, χωρίς αβλεψίες που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν από την τιμή.
Αρκετά ζεστή στα μεσαία, στρογγυλά και ανοιχτά καθαρά, και πλούσιος ήχος σε παραμόρφωση. Και στις δυο περιπτώσεις όμως (καθαρά και distortion) παρατηρείται μια ανεπάρκεια στις ψηλές συχνότητες, οι οποίες έχουν επισκιαστεί από τα μεσαία. Στα καθαρά είναι κάπως μουντή, ενώ η έλλειψη πρίμων αφαιρεί αρμονικές από το distortion και μερικές λεπτομέρειες χάνονται. Θα κερδίσει πολλά με ένα σετ νέων P90s, από οποιονδήποτε μεγάλο ή μικρό κατασκευαστή.
Epiphone Les Paul P90s Custom Shop Limited Edition τιμή: από 550 μέχρι 670 ευρώ σε μαγαζιά. Σε online shops και γενικά σε ολόκληρο το διαδίκτυο είναι ανύπαρκτη.
Αυτή είναι μια περίεργη ιστορία την οποία την ξεκαθάρισα μετά από πολύ ψάξιμο. Εδώ και δυο χρόνια, η Epiphone αποφάσισε να μιμηθεί τη μαμά εταιρία Gibson και να βγάλει μια σειρά κιθαρών που τις ονόμασε Guitar Of The Month ( http://www.epiphone.com/news.asp?NewsID=215 ), κάτι που η Gibson έχει δει να στέφεται με επιτυχία στη δικιά της σειρά. Το 2006, ακολουθώντας την ίδια συνταγή, έβγαλε μια νέα σειρά κιθαρών, όλες σε περιορισμένο αριθμό ( http://www.epiphone.com/news.asp?NewsID=443 ). Τα μοντέλα του 2007 δεν έχουν εμφανιστεί πουθενά σε ανακοινώσεις τύπου, και τυχαία βρήκα σε 2 μαγαζιά του Βελγίου δυο από αυτά, την εν λόγω κιθάρα και μια άλλη Les Paul με πολύ όμορφο ανοιχτό faded γαλακτοκαφέ χρώμα και χρυσό hardware:
Χαρακτηριστικό τους είναι ότι πίσω από το headstock έχουν το ίδιο logo του Custom Shop, κάτι που περισσότερο αναφέρεται στην ιδιαιτερότητα που έχουν ως σχήματα, χρώματα και στα ηλεκτρονικά τους, παρά σε κάποια μεγαλύτερη φροντίδα στην κατασκευή τους.
H εν λόγω κιθάρα έχει την κατασκευή μιας Custom αλλά τους μαγνήτες μιας Goldtop. To ειρωνικό είναι ότι στις λιγοστές αυτές κιθάρες που κυκλοφορούν στην Ολλανδία και στο Βέλγιο (ίσως και σε άλλα σημεία της Ευρώπης) έχει μπει από την εταιρία λάθος κάλυμμα για το truss rod που λέει... Goldtop (παραφωνία καθώς είναι ebony γυαλιστερή μαύρη). Κάτι τέτοιο ίσως αυξήσει μια μέρα την συλλεκτική τους αξία, όσο πενιχρή κι αν είναι εμπρός στις κανονικές Gibson.
Eίναι σαφώς πιο ελαφριά από την Goldtop, όπως αναφέρθηκε για τα Gibson μοντέλα σε αυτό το θρεντ: http://www.noiz.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=10521
Το φινίρισμά της είναι κι αυτό πολύ καλό εξαιρώντας το ελαφρά χοντροκομμένο nut, αν και ορισμένοι επικρίνουν την αγορά κατάμαυρων εγχόρδων γιατί η ποιότητα του ξύλου παραμένει κρυμμένη οπτικά κάτω από το πυκνό μαύρο χρώμα. Τα χρυσά knobs με την ασημί γέφυρα και τα ασημί κλειδιά κάνουν ελαφρά παραφωνία. Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού το ίδιο μοντέλο έχει διαφορές: η γέφυρα είναι ασημί, τα knobs μαύρα, στο headstock υπάρχει το «διαμάντι» αντί για την υπογραφή του Les Paul και το truss rod cover λέει κανονικά Custom, όπως δείχνει αυτό το λινκ για το ebay (ίσως νεκρωθεί στο μέλλον):
http://cgi.ebay.com/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=120153028541&ih=002&category=33037&ssPageName=WDVW&rd=1
Επικοινώνησα με το Customer Service της Gibson για να τους ρωτήσω αν πρόκειται περί απάτης και τους αιφνιδίασα (ούτε οι ίδιοι το ήξεραν...). Τελικά μου είπαν ότι είναι ΟΚ. Τώρα πώς τα καταφέρνει η Epiphone να βγάζει ωραία όργανα και να τηρεί σιγή ιχθύος για αυτά είναι μυστήριο.
Έχει πιο ακουστικό ήχο από την Goldtop, πιο αέρινο, λιγότερο πηγμένο στα μεσαία, με αρκετή μουσικότητα στα πρίμα και με πιο καθαρά μπάσα χωρίς να κυριαρχούν. Τα χαρακτηριστικά αυτά, λαμβάνοντας υπόψη και ότι η κιθάρα αυτή έχει ακριβώς το ίδιο πάχος στο σώμα με την Epi Goldtop, ίσως υποδηλώνουν την ύπαρξη chambers όπως πχ. στην Epiphone Les Paul Ultra και στις ακριβότερες Gibson. Διαθέτει επίσης ωραίο sustain. Στην παραμόρφωση είναι πιο λεπτομερής από την Goldtop, χωρίς να χάνει το attack και την δυναμικότητά της. Κατά πάσα πιθανότητα φοράει ακριβώς τους ίδιους μαγνήτες με την Εpi Goldtop, oπότε οι διαφορές οφείλονται αποκλειστικά στο σώμα. Και πάλι είναι αυτονόητο ότι θα κερδίσει πολύ με ένα νέο σετ μαγνητών, αν και η ανάγκη για αλλαγή τους εδώ ακούγεται μικρότερη από πριν.
Yamaha SA 503 Troy Van Leeuwen signature τιμή: ~ 720 ευρώ (στον Νάκα χίλια εκατόν φεύγα...)
Λεπτομέρειες: http://www.yamaha.com/guitars/products/productdetail/0,,CNTID%25253D60169%252526CTID%25253D600012,00.html
Eίναι μια κιθάρα semihollow με τρεις P90s, οι οποίοι επιλέγονται σε διάφορους συνδυασμούς από δυο επιλογείς. Aποτελεί συνεργασία του Troy Van Leeuwen των Queens Of The Stone Age με το τμήμα σχεδιασμού της Yamaha, oυσιαστικά βελτιώνοντας και κάνοντας custom τα ηλεκτρικά μιας απλής semi hollow Yamaha SA 500 ( http://www.yamaha.com/guitars/products/productdetail/0,,CNTID%25253D60167%252526CTID%25253D600005%252526CNTYP%25253DPRODUCT,00.html ). Eίναι μια από τις κιθάρες που χρησιμοποιεί στα live και στο στούντιο.
Το φινίρισμα είναι καλό και δεν παρατήρησα ελλείψεις, όπως ακούγεται ότι συμβαίνει λόγω της φτηνής κατασκευής της σε εργοστάσιο της Ινδονησίας. Βγαίνει σε μαύρο και σε μπορντώ, και συστήνεται ανεπιφύλακτα το μπορντώ. Δείτε το παρακάτω βιντεάκι για να καταλάβετε τα specs & τα μυστικά της αλλαγής των μαγνητών (αλλά για όνομα, μην διαμορφώσετε άποψη για τον ήχο της από εκεί γιατί θάβεται):
Οι ήχοι της ποικίλλουν ανάλογα με το συνδυασμό των μαγνητών, από το πρίμο μιας strat μέχρι κάπως μουντού αλλά δυνατού humbuckeroειδούς. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα γιατί ο ήχος της μου φάνηκε γενικά πλαδαρός, ακουστικός και με καλή υφή μεν αλλά κάπως ψόφιος και χωρίς να εμπνέει. Το προσόν της είναι η μεγάλη ευελιξία στους ήχους των μαγνητών, αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί και ελάττωμα λόγω του χαοτικού πλήθους των επιλογών. Σε distortion η εντύπωσή μου ήταν καλύτερη αλλά μακριά από το να με ικανοποιήσει, έχοντας μια μέτρια και μη χαρακτηριστική συμπεριφορά. Εδώ σημειώνω ότι και οι τρεις αυτές κιθάρες είχαν μπράτσο καλού πάχους, μάλλον 50s Les Paul προφίλ, όχι υπερβολικά χοντρού αλλά ούτε λεπτού. Της Yamaha ήταν ελάχιστα πιο λεπτό.
Εκ των τριων κιθαρών που αναφέρω, θα διάλεγα σίγουρα την Εpiphone Les Paul Custom Shop P90s, η οποία δεν διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες από την εμφάνισή της αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον ήχο. Στα μείον ότι είναι δυσεύρετη και ότι αν την αναφέρετε σε κάποιον μαγαζάτορα, θα σας κοιτάει σαν να κατεβήκατε από τον ¶ρη...
Λίγα λόγια για τρεις προσιτές κιθάρες με P90s: Epiphone Les Paul Ά56 Goldtop, Epiphone Les Paul P90s Custom Shop, Yamaha SA 503 TVL.
Δοκιμάστηκαν επάνω σε έναν Mesa Express 5:50 στα ημιφεντερικά του ζεστά αλλά πολύ περιγραφικά καθαρά, και στις 3 παραμορφώσεις που προσφέρει (crunch, blues, burn). Λεπτομέρειες για αυτόν στο θρεντ:
http://www.noiz.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=9292&postdays=0&postorder=asc&start=0
Εpiphone Les Paul Ά56 Goldtop τιμή: ~490 ευρώ
Λεπτομέρειες: http://www.epiphone.com/default.asp?ProductID=50&CollectionID=6 . Eυκολόπαικτη. Οι P 90s που έχει είναι κάπως πιο μουντοί από τους παραδοσιακούς single coils που βρίσκει κάποιος σε κιθάρες Fender, ούτε έχουν το attack των πρίμων που θα διάθεταν επάνω σε μια SG, αλλά αυτό περισσότερο οφείλεται στο βαρύ singlecut σώμα παρά στην ποιότητα των μαγνητών. Αρπάζουν λίγο hum (κοινώς βζζζζζζζ) αλλά κάτι τέτοιο αναμένεται. Το φινίρισμά της αψεγάδιαστο και το χρυσό χρώμα πολύ πλούσιο, αν και σε μερικούς θα μοιάσει φανταχτερό. Εκτός από την προϊστορία της στα μπλουζ, πολλοί επηρεάζονται υπέρ αυτής της αγοράς από μια μεγάλη πανκ ροκ μορφή, τον κάτωθεν κύριο (εννοείται με Gibson):
Mike Ness, Social Distortion
Το ανάλογο χρώμα της Gibson Custom Shop reissue είναι κάπως πιο διακριτικό αλλά ανεβαίνουμε στην τιμή κατά 3000 ευρώ (αν μπορέσετε να τη βρείτε)... Φροντισμένο όλο το μπράτσο και τα τάστα, χωρίς αβλεψίες που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν από την τιμή.
Αρκετά ζεστή στα μεσαία, στρογγυλά και ανοιχτά καθαρά, και πλούσιος ήχος σε παραμόρφωση. Και στις δυο περιπτώσεις όμως (καθαρά και distortion) παρατηρείται μια ανεπάρκεια στις ψηλές συχνότητες, οι οποίες έχουν επισκιαστεί από τα μεσαία. Στα καθαρά είναι κάπως μουντή, ενώ η έλλειψη πρίμων αφαιρεί αρμονικές από το distortion και μερικές λεπτομέρειες χάνονται. Θα κερδίσει πολλά με ένα σετ νέων P90s, από οποιονδήποτε μεγάλο ή μικρό κατασκευαστή.
Epiphone Les Paul P90s Custom Shop Limited Edition τιμή: από 550 μέχρι 670 ευρώ σε μαγαζιά. Σε online shops και γενικά σε ολόκληρο το διαδίκτυο είναι ανύπαρκτη.
Αυτή είναι μια περίεργη ιστορία την οποία την ξεκαθάρισα μετά από πολύ ψάξιμο. Εδώ και δυο χρόνια, η Epiphone αποφάσισε να μιμηθεί τη μαμά εταιρία Gibson και να βγάλει μια σειρά κιθαρών που τις ονόμασε Guitar Of The Month ( http://www.epiphone.com/news.asp?NewsID=215 ), κάτι που η Gibson έχει δει να στέφεται με επιτυχία στη δικιά της σειρά. Το 2006, ακολουθώντας την ίδια συνταγή, έβγαλε μια νέα σειρά κιθαρών, όλες σε περιορισμένο αριθμό ( http://www.epiphone.com/news.asp?NewsID=443 ). Τα μοντέλα του 2007 δεν έχουν εμφανιστεί πουθενά σε ανακοινώσεις τύπου, και τυχαία βρήκα σε 2 μαγαζιά του Βελγίου δυο από αυτά, την εν λόγω κιθάρα και μια άλλη Les Paul με πολύ όμορφο ανοιχτό faded γαλακτοκαφέ χρώμα και χρυσό hardware:
Χαρακτηριστικό τους είναι ότι πίσω από το headstock έχουν το ίδιο logo του Custom Shop, κάτι που περισσότερο αναφέρεται στην ιδιαιτερότητα που έχουν ως σχήματα, χρώματα και στα ηλεκτρονικά τους, παρά σε κάποια μεγαλύτερη φροντίδα στην κατασκευή τους.
H εν λόγω κιθάρα έχει την κατασκευή μιας Custom αλλά τους μαγνήτες μιας Goldtop. To ειρωνικό είναι ότι στις λιγοστές αυτές κιθάρες που κυκλοφορούν στην Ολλανδία και στο Βέλγιο (ίσως και σε άλλα σημεία της Ευρώπης) έχει μπει από την εταιρία λάθος κάλυμμα για το truss rod που λέει... Goldtop (παραφωνία καθώς είναι ebony γυαλιστερή μαύρη). Κάτι τέτοιο ίσως αυξήσει μια μέρα την συλλεκτική τους αξία, όσο πενιχρή κι αν είναι εμπρός στις κανονικές Gibson.
Eίναι σαφώς πιο ελαφριά από την Goldtop, όπως αναφέρθηκε για τα Gibson μοντέλα σε αυτό το θρεντ: http://www.noiz.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=10521
Το φινίρισμά της είναι κι αυτό πολύ καλό εξαιρώντας το ελαφρά χοντροκομμένο nut, αν και ορισμένοι επικρίνουν την αγορά κατάμαυρων εγχόρδων γιατί η ποιότητα του ξύλου παραμένει κρυμμένη οπτικά κάτω από το πυκνό μαύρο χρώμα. Τα χρυσά knobs με την ασημί γέφυρα και τα ασημί κλειδιά κάνουν ελαφρά παραφωνία. Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού το ίδιο μοντέλο έχει διαφορές: η γέφυρα είναι ασημί, τα knobs μαύρα, στο headstock υπάρχει το «διαμάντι» αντί για την υπογραφή του Les Paul και το truss rod cover λέει κανονικά Custom, όπως δείχνει αυτό το λινκ για το ebay (ίσως νεκρωθεί στο μέλλον):
http://cgi.ebay.com/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=120153028541&ih=002&category=33037&ssPageName=WDVW&rd=1
Επικοινώνησα με το Customer Service της Gibson για να τους ρωτήσω αν πρόκειται περί απάτης και τους αιφνιδίασα (ούτε οι ίδιοι το ήξεραν...). Τελικά μου είπαν ότι είναι ΟΚ. Τώρα πώς τα καταφέρνει η Epiphone να βγάζει ωραία όργανα και να τηρεί σιγή ιχθύος για αυτά είναι μυστήριο.
Έχει πιο ακουστικό ήχο από την Goldtop, πιο αέρινο, λιγότερο πηγμένο στα μεσαία, με αρκετή μουσικότητα στα πρίμα και με πιο καθαρά μπάσα χωρίς να κυριαρχούν. Τα χαρακτηριστικά αυτά, λαμβάνοντας υπόψη και ότι η κιθάρα αυτή έχει ακριβώς το ίδιο πάχος στο σώμα με την Epi Goldtop, ίσως υποδηλώνουν την ύπαρξη chambers όπως πχ. στην Epiphone Les Paul Ultra και στις ακριβότερες Gibson. Διαθέτει επίσης ωραίο sustain. Στην παραμόρφωση είναι πιο λεπτομερής από την Goldtop, χωρίς να χάνει το attack και την δυναμικότητά της. Κατά πάσα πιθανότητα φοράει ακριβώς τους ίδιους μαγνήτες με την Εpi Goldtop, oπότε οι διαφορές οφείλονται αποκλειστικά στο σώμα. Και πάλι είναι αυτονόητο ότι θα κερδίσει πολύ με ένα νέο σετ μαγνητών, αν και η ανάγκη για αλλαγή τους εδώ ακούγεται μικρότερη από πριν.
Yamaha SA 503 Troy Van Leeuwen signature τιμή: ~ 720 ευρώ (στον Νάκα χίλια εκατόν φεύγα...)
Λεπτομέρειες: http://www.yamaha.com/guitars/products/productdetail/0,,CNTID%25253D60169%252526CTID%25253D600012,00.html
Eίναι μια κιθάρα semihollow με τρεις P90s, οι οποίοι επιλέγονται σε διάφορους συνδυασμούς από δυο επιλογείς. Aποτελεί συνεργασία του Troy Van Leeuwen των Queens Of The Stone Age με το τμήμα σχεδιασμού της Yamaha, oυσιαστικά βελτιώνοντας και κάνοντας custom τα ηλεκτρικά μιας απλής semi hollow Yamaha SA 500 ( http://www.yamaha.com/guitars/products/productdetail/0,,CNTID%25253D60167%252526CTID%25253D600005%252526CNTYP%25253DPRODUCT,00.html ). Eίναι μια από τις κιθάρες που χρησιμοποιεί στα live και στο στούντιο.
Το φινίρισμα είναι καλό και δεν παρατήρησα ελλείψεις, όπως ακούγεται ότι συμβαίνει λόγω της φτηνής κατασκευής της σε εργοστάσιο της Ινδονησίας. Βγαίνει σε μαύρο και σε μπορντώ, και συστήνεται ανεπιφύλακτα το μπορντώ. Δείτε το παρακάτω βιντεάκι για να καταλάβετε τα specs & τα μυστικά της αλλαγής των μαγνητών (αλλά για όνομα, μην διαμορφώσετε άποψη για τον ήχο της από εκεί γιατί θάβεται):
Οι ήχοι της ποικίλλουν ανάλογα με το συνδυασμό των μαγνητών, από το πρίμο μιας strat μέχρι κάπως μουντού αλλά δυνατού humbuckeroειδούς. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα γιατί ο ήχος της μου φάνηκε γενικά πλαδαρός, ακουστικός και με καλή υφή μεν αλλά κάπως ψόφιος και χωρίς να εμπνέει. Το προσόν της είναι η μεγάλη ευελιξία στους ήχους των μαγνητών, αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί και ελάττωμα λόγω του χαοτικού πλήθους των επιλογών. Σε distortion η εντύπωσή μου ήταν καλύτερη αλλά μακριά από το να με ικανοποιήσει, έχοντας μια μέτρια και μη χαρακτηριστική συμπεριφορά. Εδώ σημειώνω ότι και οι τρεις αυτές κιθάρες είχαν μπράτσο καλού πάχους, μάλλον 50s Les Paul προφίλ, όχι υπερβολικά χοντρού αλλά ούτε λεπτού. Της Yamaha ήταν ελάχιστα πιο λεπτό.
Εκ των τριων κιθαρών που αναφέρω, θα διάλεγα σίγουρα την Εpiphone Les Paul Custom Shop P90s, η οποία δεν διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες από την εμφάνισή της αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον ήχο. Στα μείον ότι είναι δυσεύρετη και ότι αν την αναφέρετε σε κάποιον μαγαζάτορα, θα σας κοιτάει σαν να κατεβήκατε από τον ¶ρη...
Είναι και το bigsby που της δίνει το κάτι παραπάνω...
