Υπάρχει μια βασική διαφορά - η D-300 δεν είναι ένα όργανο παραγωγής, ούτε καν high-end όργανο παραγωγής. Δεν είναι καν -πρωτίστως- λειτουργικό όργανο. Είναι ένα presentation-grade όργανο που είναι έργο τέχνης (ή επίδειξη craftmanship αν προτιμάς) πρωτίστως και μόνο σε δεύτερο βαθμό λειτουργεί σαν κιθάρα. Δεν απευθύνεται σε παίκτη που επιθυμεί το υψηλότερο δυνατό επίπεδο ήχου και απόκρισης, τίποτα πάνω της δεν είναι απαραίτητο για ένα όργανο ακόμα και των υψηλότερων αξιώσεων. Ειναι φτιαγμένη καθαρά για να μπεί πίσω απο μια βιτρίνα και να θαυμάζεται ως objet d'art που συμβολίζει την πορεία μιας απο τις ιστορικές εταιρείες του χώρου.
Η τιμή της δε είναι τόσο ακραία και η παραγωγή τόσο μικρή που δεν νομίζω να ανεβεί ποτέ, αλλά κάτι μου λέει ότι άν ποτε σε 10-15 χρόνια φανεί καμία απο αυτές να αλλάζει χέρια η τιμή δεν θα είναι και πολύ μακριά απο την τωρινή.
Το Steinway D απο την άλλη, έχει μεν συγκρίσιμη τιμή αλλά είναι τελείως διαφορετικό σαν προιόν - είναι ένα high-end αλλά industry standard όργανο μαζικής παραγωγής, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες εκεί έξω. Απλά τυγχάνει το grand piano σαν όργανο να είναι τόσο πιο περίπλοκο κατασκευαστικά που η τιμή του φτάνει σε τέτοια δυσθεώρητα για εμάς ποσά. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι και κάθε σολίστ ή studio ή concert venue που αποζητά όργανο στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο εκεί πρέπει να αποταθεί και αυτό είναι το πλαφόν. Και σε Yamaha, Fazioli, Bosendorfer να πας εκεί παίζουν οι τιμές των concert grand.
Απο την άλλη, μπορείς σήμερα να βρείς μεταχειρισμένο Steinway D με 50-100 χιλιάρικα. Μπορείς να βρείς με 5 λεπτά ψάξιμο στην Ευρώπη δεκάδες διαθέσιμα άμεσα. Μεταχειρισμένη D-300 στο ούτε ένα τρίτο της αρχικής της τιμής δεν ξέρω αν θα δείς ποτε.
Αν θες να κάνεις μια πιο δίκαια σύγκριση, θα έπρεπε να πάρουμε κάποιο presentation-grade Steinway D όπως το Fibonacci ή το Pictures και να αναρωτηθούμε αν σε 10-20-30 χρόνια θα έχουν αξία πολλαπλάσια των 2-3 εκατομμυρίων που κόστισαν καινούρια.