H παραγωγή της Martin τον 19ο αιώνα ήταν πολύ περιορισμένη, 200-300 όργανα το χρόνο. Στις αρχές του 20ου αιώνα με τα ζόρια είχε αυξηθεί στα 500 περίπου όργανα, και αυτό τις καλές χρονιές και με τα μαντολίνα μέσα.
Στα 1920s που έγινε η κιθάρα της μόδας είχαν φτάσει να πουλάνε 1,500 κιθάρες, αλλά δυσκολευόντουσαν να αναπτύξουν όγκο παραγωγής. Η νεαρή
Gibson εκείνη την εποχή είχε ήδη υπερπολλαπλάσια παραγωγή, οι δε μεγάλοι του Σικάγο όπως η Lyon & Healy έφτιαχναν κάθε χρόνο σχεδόν όσες κιθάρες είχε βγάλει η Martin συνολικά σε κοντά 100 χρόνια λειτουργείας.
Στα 1960s, με την ζήτηση να αυξάνεται συνεχώς για δεκαετίες ακόμα ζοριζόντουσαν να χτυπήσουν τις 6,000 το χρόνο, και αυτό μετά απο πόσες επεκτάσεις και εκμοντερνισμούς στο εργοστάσιο στη North Street. Εν τέλει ανοίξαν το νέο -τωρινό- τους εργοστάσιο μπας και πατήσουν γκάζι. Πχ το 1961 production totals 5,608 όργανα - το 1971 στο νεο εργοστάσιο 22,637 όργανα, μεγάλη διαφορά.
Ε και εκει που λες θα το πάνε τάπα πλέον κάνανε κοιλιά γιατί ξεφούσκωσε το boom της folk και της rock και ειδικά σε ακουστικά όργανα έπεσε η ζήτηση, αρχίσαν να πλακώνουν οι Γιαπωνέζοι, είχαν και μεγάλα θέματα εργασιακά, με το εργοστάσιο να κλείνει για καιρό λόγω απεργίας, να μη τα πολυλογώ '70s '80s φυτοζωούσαν. Η ετήσια παραγωγή του 1971 έμελλε να μείνει ρεκόρ για καιρό.
Στα 1990s ξεκίνησε να ξαναπαίρνει μπρος το πράγμα. Το 1996 επιτέλους ξεπέρασαν το ρεκορ του '71. Το 1998 το είχαν διπλασιάσει. Και πλέον στον 21ο αιώνα απλά πάνε τρένο. To 1990 είχανε πιάσει τις 500,000 συνολική παραγωγή, το 2000 τις 750,000. Στο 2004 ήταν ήδη η εκατομυριοστή κιθάρα (και η επετειακή D-100), το 2017 2,000,000 και το 2025 η 3,000,000στη.