O Blackmore ξανά στη σκηνή με τους Purple.

Επειδή τον είδαμε στην Αθήνα πριν μια τριετία, δεν ισχύει.

Έπρεπε να τον δεις πριν μια 5ετία που ήταν γιουβαρλάκι.
Θυμάμαι να ανεβαίνει σε ένα μονιτορ με πρόθεση να πηδήξει
και όλο το στάδιο να βγάζει ένα επιφώνημα ανησυχίας..:oops:
Ευτυχώς το ξανασκέφτηκε...😅
Όμως πριν 3 χρόνια που τον είδα ήταν σαφώς βελτιωμένος και σωματικά και φωνητικά.
Έριχνε και κανά φάλτσο, αλλά όχι όπως την προηγούμενη φορά..

Αν πούμε ότι το ροκ έχει να κάνει με τα νιάτα και την εικόνα,
έχουμε χάσει από τα αποδυτήρια..
Δεν νομίζω όμως ότι το να απαιτείς να μην είναι το μισό τραγούδι στο γάμο του καραγκιόζη ή χειρόιτερα playback,να θεωρείται καμιά τρελή απαίτηση...

Θα πω και ένα παράδειγμα που στην ίδια μπάντα, έχουμε αντιδιαμετρικά παραδείγματα..
Ο Klaus Meine,ένα επίσης μεγάλο κεφάλαιο στο είδος, έχει πέσει σωματικά και φωνητικά πάρα μα πάρα πολύ...
Αντίθετα Schenker και Jabs σε τεράστια φόρμα και σωματικά και μουσικά.
Θέλω να πω ότι η ηλικία δεν είναι απαραίτητα ανασταλτικός παράγοντας,
αλλά αν πλέον δεν σταυρώνεις νότα, είναι...
 
Και νεος παντως προς το στρουμφακι πηγαινε, ΟΚ δεν ηταν mustaine η Kai Hansen :ROFLMAO: αλλα προς τα εκει πηγαινε η εκφραση του.

Αυτο ειναι ενα αλλο ζητημα παντως, δηλαδη και νεος να εισαι μπορει να παιζεις χαλια επειδη ξερω γω σου αρεσει το πλεξιμο με βελονακι. Παλι δε λεει η φαση, ειτε λογω ηλικιας ειτε οτιδηποτε αλλο, αν δεν τραβαει η ομαδα δεν λεει. Και το να εχεις βγαλει καλη μουσικη ειτε φετος ειτε πριν 50 χρονια δεν το αλλαζει αυτο, ενα φολα live παραμενει φολα ανεξαρτητως ονοματος.
 
Γιατι, λες να βαλουνε για πωληση τον Blackmore;
Ουτε αυτός σου αρέσει Μάνο?
Δέν θα τα χαλάσουμε εκεί,μπαίνουμε στην χρονοκάψουλα και κατεβαίνω με τον Νέστορα να πιούμε 2 ποτά και να κόψουμε κίνηση εκεί γύρω στα 70s 80s και αν θές συνέχισε εσύ πιό πίσω και μας λές στον γυρισμό τις εμπειρίες σου από τον paganini.
Είμαι σίγουρος οτί θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
 
Μου αρεσει πολυ, αλλα στο τελευταιο το βιντεακι το εκανε το σολο σαν country σε slow motion, πιο πολυ ταιριαζει για εκθεμα στο μαγαζι του axl πλεον
 
Τι θα έχει ζήσει και αυτός ο άνθρωπος,εγώ αυτό σκέφτομαι όταν τον βλέπω.
Πως να τους κατεβάσεις αυτούς απο την σκηνή βρέ παιδιά,που έχουν κουνήσει όλον τον πλανήτη,πώς γίνεται πραγματικά να το σταματήσεις αυτό,πλάκα κάνουμε.
Εδώ ο άλλος είναι λογιστής και παίρνει σύνταξη και μετά απο 2 χρόνια πεθαίνει λόγο βαρεμάρας.
 
Και το αλλο που το βαζεις, το ποσο σημαντικη ειναι η τεχνολογια της ηχογραφησης. Για φαντασου να μην υπηρχε, και να ειχες ακουσει μονο μια τετοιου τυπου ζωντανη εμφανιση, δε θα καταλαβαινες καν το ποιον εχεις μπροστα σου.
 
Ερώτηση: Αν ζούσαν όλοι οι Beatles και έρχονταν για συναυλία στα 82 τους, θα πηγαίνατε;

Κατηγορηματικά όχι! Δεν πήγα στους AC/DC, Black Sabbath, Uriah Heep, Maiden, Metallica, Cure, Black Flag, Dead Kennedys και λοιπούς δεινόσαυρους που για μένα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δεν μου αρέσει το θέαμα μπαρμπάδων & παππούδων να προσπαθούν να ροκάρουν. Ειδικά όταν πριν αρκετές δεκαετίες έχουν διαπρέψει και ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να φτάσουν σε αντίστοιχο επίπεδο. Για τον καθένα που λέει ότι είδε δεινόσαυρο και έπαιξε τρομερά υπάρχει παλιό live στο ΥΤ που τον διαψεύδει.

Καθαρά προσωπική επιλογή είναι. Κάποιοι θέλουν να λένε ότι έχουν δει την Χ μπάντα...ότι ήταν εκεί. Εγώ λέω ότι αν η Χ μπάντα ήθελε να έρθει στην Ελλάδα ας το έκανε όταν ήταν στα πάνω της, όχι τώρα για τα ένσημα.

Εξαιρέσεις φυσικά υπάρχουν...για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.
 
Δέν θα τα χαλάσουμε εκεί,μπαίνουμε στην χρονοκάψουλα και κατεβαίνω με τον Νέστορα να πιούμε 2 ποτά και να κόψουμε κίνηση εκεί γύρω στα 70s 80s
Στο μπαρ της φίλης της δικιάς μας εδώ.
 
Συμφωνώ ότι μια κακή εμφάνιση (κυρίως λόγω γήρατος) είναι αντικειμενικό γεγονός, πάντως πολλές μπάντες φαίνεται πως αποδίδουν από αξιοπρεπέστατα ως εξαιρετικά (όχι Maiden, Metallica, Accept, Saxon και άλλοι απότι βλέπω μια χαρά μπορούν και ας έχουν περάσει τα 65 - έχουν πατήσει τα εβδομήντα).

Δεν συμφωνώ με το "το ροκ είναι για νέους" γιατί αυτό θα σήμαινε ότι όλοι όταν ενηλικιωνομαστε σταματάμε να ακούμε ροκ. Αυτό ίσχυε τις δεκαετίες 60-70-80 που οι νέοι άκουγαν ροκ αλλά πλέον μεγάλωσαν και αυτοί και εμείς και η πλειοψηφία αυτού του κοινού είναι πλέον μεσήλικες.

Ακόμα και στην Ελλάδα βλέπεις μεσήλικες με ροκ lifestyle (ντύσιμο, μαλλιά, γενειάδα) αλλά στο εξωτερικό δε ακόμα περισσότερο.

Τέλος ο Blackmore είχε κάνει πρόσφατα (2019?) τουρνέ ως Rainbow και κάπως έτσι έπαιζε, είχα δει ένα βίντεο του Burn που το έπαιζαν αρκετά αργά (για λάιβ) και το παίξιμο του ήταν παραπλήσιο με αυτό της εμφάνισης, αν είναι να τον κρίνει κάποιος θα έπρεπε να τον κρίνει τότε που ήταν περιοδεία και όχι τώρα που απλά βγήκε για ένα κομμάτι για να κλείσει έναν κύκλο πριν μας χαιρετήσει και αυτός (ελπίζω σε πολλά χρόνια από τώρα)
 
Δεν συμφωνώ με το "το ροκ είναι για νέους" γιατί αυτό θα σήμαινε ότι όλοι όταν ενηλικιωνομαστε σταματάμε να ακούμε ροκ. Αυτό ίσχυε τις δεκαετίες 60-70-80 που οι νέοι άκουγαν ροκ αλλά πλέον μεγάλωσαν και αυτοί και εμείς και η πλειοψηφία αυτού του κοινού είναι πλέον μεσήλικες.

To ροκ στην ευρύτερή του έννοια, έχει πολλές αποχρώσεις.
Από floyd μέχρι ratm...
Δεν είναι όλα το ίδιο.
Κάποια είναι διαχρονικά διαμάντια και άλλα είναι καλά για όταν είσαι 15χρονών ή για να ξεπεράσεις τη χυλόπιτα που έφαγες στο γυμνάσιο.

Οπότε είναι ευκολότερο να είσαι Γκίλμορ και να υποστηρίζεις την εικόνα και το έργο σου,
παρά το να συνεχίζεις να το παίζεις στα 60 σου επαναστατημένος έφηβος
ή μοιραίο αρσενικό ή σφίχτης ή οτιδήποτε σε άλλο σε κάνει γραφικό...

Αυτό με το μεσήλικο ροκ lifestyle και την πιθανή γραφικότητα, αφορά και το κοινό...
 
To ροκ στην ευρύτερή του έννοια, έχει πολλές αποχρώσεις.
Από floyd μέχρι ratm...
Δεν είναι όλα το ίδιο.
Κάποια είναι διαχρονικά διαμάντια και άλλα είναι καλά για όταν είσαι 15χρονών ή για να ξεπεράσεις τη χυλόπιτα που έφαγες στο γυμνάσιο.

Οπότε είναι ευκολότερο να είσαι Γκίλμορ και να υποστηρίζεις την εικόνα και το έργο σου,
παρά το να συνεχίζεις να το παίζεις στα 60 σου επαναστατημένος έφηβος
ή μοιραίο αρσενικό ή σφίχτης ή οτιδήποτε σε άλλο σε κάνει γραφικό...

Αυτό με το μεσήλικο ροκ lifestyle και την πιθανή γραφικότητα, αφορά και το κοινό...





Νομιζω, νομιζω λεγω, οτι εχει να κανει με τη σχεση μελωδικοτητας και ρυθμου. Δηλαδη, η μελωδικοτητα ειναι διαχρονικη, ενω οι εντονοι- γρηγοροι- φατε τους ρυθμοι, καπου μεγαλωνοντας οχι μονο δε σε συναρπαζουν αλλα ακουγονται κουραστικοι και ανωριμοι. Σιγουρα θα εχει να κανει με κατι ορμονικο αυτο.

Και τα παραπανω τα παρατηρω σε κομματια που συνδυαζουν και τα δυο. Ας πουμε το somewhere in time αλμπουμ των maiden. Ακομα το ακουω και γουσταρω, αλλα οι γρηγοροι ρυθμοι και τα σημεια με τις πολυ ψηλες νοτες του βρασιδα πλεον με κουραζουν, οι μελωδιες τους παλι οχι. Αλλα οι υπερβολες στο ρυθμο και στις ψηλες νοτες παραμενουν, δεν ειναι μουσικη για ωριμους κυριους αυτη :ROFLMAO:


Αντιθετα, οι Floyd που αναφερθηκαν, ειναι σε mid tempo τα περισσοτερα, και οι φωνες σπανια υπερβαλλουν, οποτε τραβαει η φαση ανετα., ανετοτατα.

Ολα αυτα βεβαια με την προυποθεση οτι υπαρχει μια βασικη επαρκεια εκτελεσης, αμα το σκοτωνεις το κομματι το ειδος δεν θα κανει διαφορα.
 
To ροκ στην ευρύτερή του έννοια, έχει πολλές αποχρώσεις.
Από floyd μέχρι ratm...
Δεν είναι όλα το ίδιο.
Κάποια είναι διαχρονικά διαμάντια και άλλα είναι καλά για όταν είσαι 15χρονών ή για να ξεπεράσεις τη χυλόπιτα που έφαγες στο γυμνάσιο.

Οπότε είναι ευκολότερο να είσαι Γκίλμορ και να υποστηρίζεις την εικόνα και το έργο σου,
παρά το να συνεχίζεις να το παίζεις στα 60 σου επαναστατημένος έφηβος
ή μοιραίο αρσενικό ή σφίχτης ή οτιδήποτε σε άλλο σε κάνει γραφικό...

Αυτό με το μεσήλικο ροκ lifestyle και την πιθανή γραφικότητα, αφορά και το κοινό...

Οι Pink Floyd, και το λέω με πόνο ψυχής γιατί ήμουν φανατικός (και πρόσφατα με είδε μια από τις κόρες του Gilmour να παίζω λάιβ το another brick in the wall pt2 και το τράβηξε και βίντεο) δεν ακούγονται χωρίς ναρκωτικά (πριν τα 70s) ενώ και στα 70s κάποια άλμπουμς τα θεωρώ υπερεκτιμημένα, ο απλός κόσμος ένα wish you were here που είναι μια υπέροχη απλή ακουστική μπαλάντα ζητάει.

Αντίθετα όταν μεγαλώνεις καταλαβαίνεις ότι η αλήθεια βρίσκεται σε μπάντες όπως η MANOWAR και οι SAXON, η ζωή είναι μια μάχη, ένα βουνό που πρέπει να ανέβεις και greatness waits for those who try κτλ, και μια χαρά μπορείς να είσαι σφίχτης και στα 50 και στα 60 σου, οι άνθρωποι σου έδωσαν την μουσική που πρέπει για να μην κάνεις μπυροκοίλι και να προσπάθειες για το καλύτερο, Gilmour και Knopfler και λοιποί ναι είναι θρύλοι αλλά αν φτάσεις να ακούς μόνο αυτά είσαι ήδη συνταξιούχος της ζωής, γενικά μόνο Manowar μέχρι να σβήσει ο ήλιος, νόμιζα ότι είναι για να ξεπεράσεις την πρώτη χυλόπιτα αλλα τώρα κατάλαβα την μεγαλοφυΐα που κρύβεται πίσω από αυτά, αλλά και εμφανισιακά και παικτικά ακόμα σκοτώνουν (πέραν της περούκας του κιθαρίστα)
 
Αυτό που ταίριαζε στην νοοτροπία μου και που ακολούθησα στο Djing ήταν το να είμαι όσο γίνεται κοντά η μικρότερος απο το κοινό που είχα μπροστά μου,με τις όποιες ηχητικές διαφοροποιήσεις απαιτούσε αυτό.
Πρέπει όμως να καταλάβουμε οτί για έναν μουσικό που υπάρχει το ρίσκο της φήμης μέσο της ταυτοποίησης του κοινού με τον ήχο του,αυτό δέν είναι τόσο εφικτό και εμπεριέχει μεγάλα ρίσκα.
Το να προσπαθήσει δηλαδή να συμβαδίσει με τον χρόνο,πρέπει να το επιτρέπει και η κατεύθυνση,ώστε οι επιλογές που θα έχει να αποτελούν μιά φυσιολογική παράκαμψη του δρόμου που έχει πάρει,κάτι το οποίο γνώριζαν πολύ καλά οι Ramones,γι αυτό πέθαναν όλοι.
 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top