Σπυρο καταλαβαινω τι λες, νομιζω ομως οτι δεν ισχυει στο σημερα αυτη η φαση. Πραγματι υπηρχε κατι το κατα μια εννοια "επαναστατικο" στο μεταλ, αλλα αυτο αφορουσε το ΤΟΤΕ. Κυριως ειχε να κανει με το attitude, metal αλητεια εναντιων pop "φλωριας"
, συν καποιες και καλα "αντισυστημικες" προεκτασεις, με πηγη την 60ies αντικουλτουρα ή/και την punk επιροοη ειδικα στο thrash.
Σημερα ολα αυτα εχουν χασει ΕΝΤΕΛΩΣ το νοημα τους. Οι μεν μεταλλαδες ( που δεν ειναι καρακολλημενοι that is) εχουν εκτιμησει τους γιγαντες της pop τως 80ies, και αν κρινω απο την προσελευση στις εν λογω συναυλιες, και οσοι προτιμουσαν την pop εχουν εκτιμησει το metal. Η επαναστατικοτητα εχει πρωτα απο ολα ως συστατικο στοιχειο το διαχωρισμο, ενω σημερα η μουσικη αυτου του επιπεδου δημοφιλιας ενωνει. Καλυτερα ετσι.
Συμφωνώ σε όλα όσα λες, κι εκτιμώ που μιλάς με ευρεία προοπτική των πραγμάτων, πολυδιάστατα και χωρίς να ξεπέφτεις ποτέ σε στερεοτυπίες και στεγανά κάθε είδους. Φαίνεται ότι βλέπεις τα πράγματα από κάπου ψηλά ( ξέρω ακούστηκε κάπως, χαχα ), εννοώ έχεις eagle eye view, πολύ σημαντικό, ειδικά όταν μιλάμε για ''μέταλ'' και ''μεταλλάδες'' , που γενικά δε φημίζονται ιδιαίτερα για την ''ανοιχτοσύνη'' και την ευρεία προοπτική τους, ούτε η μουσική ούτε οι φαν τού είδους, αν και σκίζουν τα ιμάτιά τους για το αντίθετο.
Στην τελική , πιστεύω ότι οι IRON MAIDEN πάθαν RAMONES κι AC/DC. Θυμόμαστε όλοι κάπου στα 10's , που κοριτσάκια κι αγοράκια φόραγαν μπλουζάκια RAMONES , AC/DC, πιστεύοντας ότι τα ονόματα αυτά αντιστοιχούν σε μάρκες ρούχων.
Πιστεύω ακόμα, ότι οι άνθρωποι πάντα ψάχνουν ένα μεγάλο brand, για να σχηματίσουν την ταυτότητά τους γύρω από αυτό το brand. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Είναι κρίσιμο να έχει βρει ταυτότητα ο καθένας, αλλιώς νιώθει αόρατος, ασήμαντος, αδύναμος, απροσδιόριστος, ανύπαρκτος, χωρίς βάση, χωρίς προσωπική σφραγίδα.
Όταν δε μπορεί από μόνος του να βρει τη δική του ταυτότητα, θα την ψάξει σε ένα εξωτερικό, ισχυρό κι ''αδιαμφησβήτητο'' brand, θα το πιστέψει, θα το ασπαστεί, και θα το υιοθετήσει μέχρι τελικό ν. Αυτό θα τού δώσει νόημα, λόγο ύπαρξης, λόγο να υπερασπίζεται μια ιδέα και να ''πολεμάει'' για κάτι.
Anyway. Μεγάλο θέμα.
Θα πω για μένα το εξής. Ο καθένας προσπαθεί να κάνει πάντα το σωστό για τον εαυτό του. Μέχρι εκεί που μπορεί και τον παίρνει να κάνει , και με βάση το πόσο τού κόβει. Αυτό δε θα αλλάξει ποτέ.
Το 1986 ήμουν 13 χρονών, είχα δει το ''Stranger in a strange land'' music video από ένα λάιβ των ΜΕΪΝΤΕΝ στην τηλεόραση, το έγραψα σε VHS, το έλιωσα ( μαζί με το ''Shot in the dark'' τού ΟΖΖΥ από την ίδια εκπομπή, τα έλιωσα, έγινα φανατικός Μεϊντενάς κλπ κλπ.
Αλλά αυτό ήταν 40 χρόνια πριν. Πολύ νερό κύλησε στο μουσικό αυλάκι από τότε, πολλά άλλαξαν, και τώρα βλέπω τους ΜΕΪΝΤΕΝ με το μάτι που κάποιος τρίτος θα τους έβλεπε. Μια αξιοπρεπής ευφάνταστη μπάντα των 80'ς με μεγάλη ιστορία, που έφερε αρκετά καινοτόμα στοιχεία στη ροκ μουσική, μαζί με μια αναπόφευκτα μεγάλη επαναληπτικότητα στις μουσικές ιδέες, λόγω της εκτεταμένης δισκογραφίας, και λόγω τού γεγονότος, ότι ο κεντρικός ήρωας, αυτό που είχε να δώσει, το έδωσε μέσες άκρες στην 15ετία 1977 με 1992. Μετά απλά ανακάτευε τη σούπα , με λίγο διαφορετικά συστατικά πάντα, αλλά το κρέας μοσχαράκι ΄παρέμενε το ίδιο στην κατσαρόλα.
).
