Ο Καρβέλας απλά κατάλαβε που είναι το χρήμα και εκεί πήγε, στην πηγή, και χέστηκε στο τάλιρο. Και πολύ καλά έκανε φυσικά, το έκανε συνειδητά και απέφυγε τους κομπασμούς για τις -άκρως επιτυχημένες εμπορικά- βλακείες που έχει γράψει.
προσωπικά η εικόνα που έχω γι αυτόν απέχει παρασάγγες από την σεμνότητα ή έστω την αυτοκριτική... δεν ξέρω αν έβαλε μυαλό τώρα που γέρασε... μπορεί..
πάντως όταν ήμανε μικρός (14 με18), ως "pet" των τριαντάρηδων ινδαλμάτων μου τότε (Λύσσαρης κλπ) που μου επέτρεπαν (μάλλον επειδή ήμουν γλυκούλης χιπάκος?) να κάθομαι τσόντα στις παρέες τους σε Παραγωγή , Τριπ, Victoria κλπ είχα ακούσει διάφορες ιστορίες γι αυτόν και τον χαρακτήρα του ως ψωνάρα και τις φάπες που έχει φάει για το θράσος του να κοκορεύεται ότι ήταν κάτι μεταξύ John Lennon και Richard Wagner... θυμάμαι μάλιστα αμυδρά και κάτι επίσημες δηλώσεις του σε περιοδικό μετά την αποτυχία με τους TAΧΙ, εν πολλοίς ότι θα μας αφήσει ορφανούς από το ταλέντο του και θα πάει στα Λονδίνα γιατί εμείς ήμασταν πολύ λίγοι εδώ στην ψωροκώσταινα για να αναγνωρίσουμε το μεγαλείο του...? τώρα αν αργότερα έδερνε αυτός δεν το ξέρω... άλλωστε γυρνάνε οι καιροί...
παρα ταύτα είχα πάρει από τους πρώτους το LP των TAXI (πιτσιρίκος μάζευα μανιωδώς τα πάντα που κυκλοφορούσαν ελληνικές μπάντες) και όντως μου άρεσε πολύ (το Suicide Ballad μάλιστα έμπαινε σε όλες τις κασέτες μου με ροκ συλλογές τότε)... βέβαια παίζανε και μουσικάρες τσι εποχής σε αυτό όπως ο Πολίτης κιθάρα, ο Σαρόγλου μπάσο και φωνάρα και ο αγαπημένος μου Μαρινάκης στα τύμπανα (τον οποίο γνώρισα αρκετά αργότερα και μου το είπε ο ίδιος γιατί στο δίσκο είχε μπει με αγγλικό ψευδώνυμο)...
ο δίσκος όντως έχει κάτι από Toto, Sweet, Queen, Police (και άμα κάτσω να σκεφτώ ενδεχομένως θα θυμηθώ και άλλους) αλλά η ιστορία με αυτόν σαν συνθέτη είναι ότι όντως τα κομμάτια του θύμιζαν συχνά πυκνά κάτι, αλλά δεν ήξερες τι συγκεκριμένα... δεν ήταν φράσεις κλεμμένες σώνει και καλά... ήταν "πεπλεγμένες υφές" μουσικών στυλ κάτι που για μένα δεν είναι κακό και μάλλον περισσότερο ταλέντο δηλώνουν καθώς είναι ένα βασικό συστατικό επιτυχίας για πάμπολα εμπορικά χιτ... κι αυτό και σε αυτή την περίπτωση όπως και με την Σάττι εκ του αποτελέσματος εκπορευόμενο συμπέρασμά μου γιατί είπαμε οι προθέσεις δεν με ενδιαφέρουν...
για την ιστορία πάντως η πρώτη του αγγλόφωνη δισκογραφική εμφάνιση ήταν με τους Flow αρχές 70's... μετά πήγε στον Μάτσα και του πούλαγε φούμαρα ότι γράφει μουσική αντάξια των Beatles κι αυτός αφού τον γείωσε και τον έβαλε να γράφει ψιλοέντεχνο για Σμοκοβίτη και Κοντολάζο χωρίς επιτυχία, τελικά του έκανε την χάρη να του βγάλει το Take It Or Leave It και μάλιστα να το σπρώξει στην αγορά, αλλά δεν όπως ειπώθηκε ήδη...
στα επόμενα βήματα περνάει από Sharp Ties (στο πρώτο επιτυχημένο τους LP δεν έπαιξε σίγουρα στα επόμενα δεν ξέρω), το παίζει μετά Nick Carr στο απαρατήρητο και τέρμα τα μεγαλοπήβολα για παγκόσμια καριέρα...
ξέπεσε σε μας λεπόν και τα του μεγάρου μετά του παίδαρου στην Χονολουλού στην Χονολουλού αδερφές μου που δεν πάει η τρέλα κλπ δεν τα σχολιάζω... τα ξέρετε και οι νεότεροι και να ναι καλά να χαίρεται τα φράγκα του ο άνθρωπος... τα δούλεψε και δεν ειρωνεύομαι...