Backing tracks collection

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Έπαιξα αυτοσχεδιασμό αντί να ακολουθήσω το ορίτζιναλ:

 

[Nekkon]

Μήπως τελικά οι κιθαρίστες πάμε by default σε μινόρε γιατί βολεύει τα δάχτυλα? Τροφή για σκέψη.

Κάποια κουτιά ματζόρε/μινόρε βολεύουν στα χέρια όντως. Αλλά νομίζω πάμε εκεί επειδή βολεύει περισσότερο στο αυτί

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Κάποια κουτιά ματζόρε/μινόρε βολεύουν στα χέρια όντως. Αλλά νομίζω πάμε εκεί επειδή βολεύει περισσότερο στο αυτί

Δεν θα σταματήσω ποτέ να παίζω και μινόρε, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια το αυτί μου ζητάει πιο πολύ ματζόρε, με την γενική έννοια, και μίξεις, modal borrowing.
Το πιο ωραίο που άκουσα ποτέ από Μάλμστιν, που λες, ήταν όταν έπαιξε τον αμερικανικό εθνικό ύμνο σε ένα βίντεο, σε ματζόρε.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Το θεωρώ μεγάλη μαγκιά να φτιάξεις κάτι κυρίως σε ματζόρε με την στενή διατονική έννοια που θα έχει πρωτότυπα στοιχεία ώστε να είναι λιγότερο κλισέ.
Το κατάφεραν οι Queen στο A kind of magic, οι Tears for fears στο Everybody wants to rule the world, και best for last, πολλά από John Williams film scores. Μερικά παραδείγματα.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Η μεγαλύτερη ελευθερία σαν μουσικός βεβαίως είναι να ξέρεις πως έχεις τουλάχιστον 12 νότες (αλλά πρακτικά όσες και το όργανο σου, ή το εύρος της φωνής στους τραγουδιστές) ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες και διαλέγεις ανάλογα.