Καλησπέρα παιδιά.
Τη Δευτέρα ήρθε επιτέλους από Νάκα, η Fender Player II series strat hss σε μαύρο με άσπρο pickguard, maple fretboard και είπα να γράψω ένα review, όπως είχα κάνει αρκετά παλιότερα με την Jackson sl2m soloist.
Παρασκήνιο:
Την σειρά player την είχα βάλει στο μάτι από τότε που βγήκε αρχικά, αν θυμάμαι καλά το 2018. Με είχε εντυπωσιάσει και το video του Philip McKnight (knowyourgear), όπου κατέληξε στο ότι πλησιάζει πάρα πολύ ποιοτικά την αντίστοιχη American standard. Πάντα ήθελα να αποκτήσω μία Fender χωρίς να πρέπει να τινάξω την οικονομία μου στον αέρα, αλλά οι μεξικάνικες, μέχρι τότε, είχαν το μεγάλο ελάττωμα για μένα να έχουν μόνο 21 τάστα. Επίσης οι αρχικές Player είχαν πολύ έντονο φινίρισμα στο πίσω μέρος του λαιμού, το οποίο δεν μου αρέσει αισθητικά, αλλά ούτε παικτικά. Οπότε περίμενα. Όταν βγήκε η σειρά player ii το μόνο που με χάλασε ήταν ότι οι μπομπίνες των μαγνητών είχαν αυτό το κρεμ χρώμα και όχι το άσπρο που έχει και το Pickguard. Όπως και να έχει, ψηνόμουν για αρκετό καιρό (2+ χρόνια λολ) για να κάνω την κίνηση. Όταν το αποφάσισα, κλασικά, μπήκα Thomann να δω τι παίζει. Το μοντέλο που ήθελα κυμαινόταν από 777 ευρώ μέχρι και 785, αρκετά φθηνότερο από τα υπόλοιπα χρώματα και configurations, ΑΛΛΑ, κάθε φορά που ήταν διαθέσιμο εξαφανιζόταν σε διάστημα λεπτών!!! Είχα ακούσει για το κάπως ασταθές QC, αλλά η κιθάρα φαίνεται να μοσχοπουλάει και ήταν στην 90η θέση στα πιο δημοφιλή μοντέλα. Τελικά, σιγά μην περίμενα από τον Θωμά, την αγόρασα από Νάκα στην ίδια τιμή και σε δύο μέρες ήταν σπίτι μου στο Ρέθυμνο.
Review
Εξωτερική εμφάνιση/φινίρισμα
Η κιθάρα είναι κούκλα, κλασάτη, αρχετυπική fender του κερατά, ό,τι πιο αναγνωρίσιμο σε μουσικό όργανο υπάρχει. Δεν εντόπισα ατέλειες στο χρώμα, ούτε παρατήρησα χρώμα να έχει "ξεχειλίσει" στο pickguard ή στην ταστιέρα. Η ταστιέρα από μπροστά έχει ένα γυαλιστερό λούστρο, που ίσως την κρατήσει καθαρή για αρκετό καιρό από ιδρώτα και άλλες βρωμιές, αλλά από πίσω έχει ένα πολύ ελαφρύ στρώμα σαν λάδι, ίσως gunstock oil. Ήρθε με 9-42 fender χορδές, οι οποίες είναι σχετικά παλιές. Το serial number λέει ότι φτιάχτηκε μάρτιο του 2025, άρα ίσως και να καθόταν στο στοκ του Νάκα για ένα χρόνο και βάλε. Οι κρεμ μπομπίνες στους μαγνήτες τελικά ταιριάζουν με τη maple ταστιέρα και τα vintage tuners φαίνονται πολύ όμορφα από πίσω. Επίσης στο neck plate έχει το σήμα της fender, οπότε συν 1000 για το mojo και μόνο. Το headstock έχει το κλασικό χρυσό με μαύρο binding logo. 10/10 εδώ, ιδίως επειδή μου θυμίζει την κιθάρα του Dave Murray από τα '80s σε αυτό το χρώμα. Κανένα παράπονο.
Setup/κατασκευή/αίσθηση
Με fender εκτεταμένα δεν είχα παίξει ποτέ, εκτός αν είχε κάποιος άλλος μουσικός που έπαιζα μαζί και δοκίμαζα λίγο, ή σε καμιά βιτρίνα μαγαζιού. Πριν την κουμπώσω στον ενισχυτή, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω action, relief και intonation. Με ένα ελαφριό relief, κατέβασμα του τρέμολο κόντρα στο σώμα (εργοστασιακά το τρέμολο έρχεται ρυθμισμένο floating - δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο) και με πείραγμα στα saddles κατάφερα πολύ χαμηλό action 1,6-1.7mm στην μπάσα E και 1.3-1.4mm στην καντίνι προσπαθώντας να ταιριάξω τις χορδές πάνω στην κούρμπα της ταστιέρας (9.5'') χωρίς έντονο ταστάρισμα και χωρίς να πνίγονται τα bends σε κάποιο τάστο. Κανένα dead fret και το γενικό fretwork στα πλάγια της ταστιέρας είναι πολύ καλό. Αντιθέτως, τα τάστα ίσως επωφελούνταν από λίγη παραπάνω λείανση από πάνω, αυτή είναι η εντύπωσή μου τουλάχιστον. Το nut είναι κομμένο καλά, αλλά είναι πλαστικό (περισσότερα παρακάτω). Τα διαφημισμένα rolled edges...συγνώμη, δεν τα κατάλαβα σαν αίσθηση. Φαίνεται να είναι πιο λεία, αλλά δε νομίζω οι άλλες που κιθάρες μου να μην το έχουν ως χαρακτηριστικό, για να καταλάβω διαφορά. Είναι όντως; Μάλλον ναι, αν έτσι λέει η εταιρία...Η ταστιέρα είναι ένα C shape σχετικά παχύ (σχεδόν δύο φορές πιο παχύ από έναν ibanez wizard neck ή jackson soloist speed neck για όσους έχουν και θέλουν ένα μέτρο σύγκρισης), αλλά εμένα πιο πολύ σαν ελαφρύ U μου φαίνεται. Άνετη, αν και μου πήρε μερικές μέρες να συνηθίσει το χέρι μου. Η διαφορά είναι αρκετά αισθητή στο πώς ο λαιμός γεμίζει το χέρι σου. Συγκριτικά με τις άλλες μου κιθάρες, νιώθεις ότι πιάνεις όντως κάτι αντί για αέρα, χωρίς να είναι καλύτερο ή χειρότερο αυτό. Απλά είναι διαφορετικό. Το πιο κοίλο radius, για να πω την αλήθεια δεν το κατάλαβα τόσο σε σύγκριση πάλι με τις άλλες κιθάρες, εκτός ίσως από τα ψηλά τάστα, όπου είναι συγκριτικά πιο δύσκολο να βάλεις το δάχτυλο από κάτω για να κάνεις bend. Συνήθεια αποδείχτηκε και αυτό όμως. Η πρόσβαση στα ψηλά τάστα είναι πολύ μέτρια, λόγω του ότι η κιθάρα δεν έχει κάποιο scalloped heel ή κάποιο σύστημα εύκολης πρόσβασης όπως πχ η charvel ή η Ibanez. Παρόλο που δεν παίζω πολύ συχνά τόσο ψηλά, ειδικά στις μπάσες χορδές, σε κομμάτια που το απαιτούν, φαίνεται η διαφορά.
Με μία γρήγορη ματιά στα ηλεκτρικά της κάτω από το Pickguard (την άνοιξα κιόλας, αμέ!), έχω την εντύπωση ότι είναι βαμμένη με μονωτική μπογιά, τα καλώδια είναι δεμένα με κλιπάκια. Όλα ωραία και νοικοκυρεμένα. Έχει 250άρια CTS pots, αν και ο επιλογέας φαίνετα να είναι φτηνός και ίσως να είναι το πρώτο πράγμα που θα χαλάσει με τον καιρό. Άκουσα ότι τα ίδια έχει και η αμερικάνικη professional ii παρεμπιπτόντως.
Τα knobs, διακόπτες κτλ φαίνονται στιβαρά, αν και ο 5θέσιος επιλογέας μου φαίνεται λιγάκι σκληρός (that's what she said) έχοντας συνηθίσει από ibanez και jackson. Η επιφάνεια του τρέμολο (δίβιδο, όχι εξάβιδο) είναι σχετικά λεία, δεν ενοχλεί στο χέρι. Και τώρα ερχόμαστε σε αυτό που δεν μου αρέσει σχεδόν καθόλου. Το βιδωτό tremolo arm. Έλεος δηλαδή, ή θα το έχεις τέρμα σφιχτό και θα μείνει σε μία θέση που εμποδίζει την πρόσβαση στον επιλογέα και στα knobs ή θα το έχεις ένα τσακ πιο χαλαρό, αλλά θα πηγαινοέρχεται πάνω κάτω χτυπώντας το καλώδιο μέσα στο μέρος του socket. Γκρίνια, αλλά γιατί όχι ένα pop-in arm ρε fender; Τέλος πάντων. Συνολικά, ως αίσθηση, η κιθάρα είναι αυτό που περίμενα χωρίς φανφάρες και χωρίς κάτι "ουάου". Ένα όργανο vintage λογικής, με κάποιες ίσως πιο μοντέρνες πινελιές. 8/10 κυρίως στο ότι δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
Ήχος/tuning stability/ευελιξία κτλ...
Πριν πω οτιδήποτε, το ύψος του neck και bridge το αύξησα, ενώ κατέβασα πιο κάτω τον μεσαίο μαγνήτη, γιατί πολλές φορές βρίσκει η πένα μου πάνω του.
H κιθάρα έρχεται μανίσια με τους player ii alnico 5 μαγνήτες σε HSS. Παιδιά, ο διπλός μαγνήτης, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, ακούγεται σαν ένας ελαφρά πιο "λεπτός" Seymour Duncan JB, αν όχι λίγο πιο "ξερός". Με τα ίδια settings στον ενισχυτή και αν λάβουμε υπόψη διαφορές στα ηλεκτρικά δεν ακούγεται πολύ διαφορετικά από τον JB σε μία από τις Jackson μου. Είναι σχετικά καθαρός, μπορείς με αρκετό gain να ακούσεις όλες τις νότες σε μία συγχορδία (ό,τι πρέπει για αυτά τα Alex Lifeson augmented chords), αλλά φαίνεται να "αρπάζει" εύκολα τα pick scrapes και τις φυσικές αρμονικές στυλ Gojira. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση αυτό καθώς και το ότι ο μαγνήτης αποκαλύπτει εύκολα τα λάθη στο παίξιμο. Είναι, τέλος αρκετά δυναμικός και ανταποκρίνεται στη δύναμη της πένας πολύ όμορφα. Στα καθαρά, είναι ένας τυπικός διπλός. Πουσάρει αρκετά τον ενισχυτή, αλλά είναι χρήσιμος όπως και να έχει. Ο μεσαίος μαγνήτης, ακόμα και χαμηλωμένος, είναι σχετικά δυνατός σε ένταση και πολύ καθαρός. Αν ρολάρεις το tone προς τα κάτω (6-7) είναι σαν να παίζεις ακουστική κιθάρα στο καθαρό κανάλι. Η μεγαλύτερη, όμως, έκπληξη για μένα ήταν ο neck μαγνήτης. Είναι το κάτι άλλο, όχι μόνο στα καθαρά, αλλά και σε high gain παίξιμο (μεταλλάς είμαι, τα καθαρά δεν με ενδιαφέρουν και πολύ). Με το tone στο 7-8 ακούγεται πολύ γλυκός, δυναμικός και έχει επίσης αυτό το χαρακτηριστικό "χρουτς-χρουτς" της πένας. Ειδικά σε alternate picking περάσματα ακούγεται ΥΠΕΡΟΧΑ και πεντακάθαρα.
Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να κρατήσω τους μαγνήτες για λίγο και μετά να τους αλλάξω, αλλά πλέον δεν είμαι τόσο σίγουρος. Μου αρέσουν πολύ. Ακούγονται ως στρατοκάστερ, αλλά άνετα παίζεις και πιο βαριά πράγματα. Η κιθάρα είναι χαμαιλέοντας ειλικρινά, το μόνο που σας περιορίζει για το τι θα παίξετε είναι οι τεχνικές σας ικανότητες.
[Παρένθεση - συμβουλή, για όποιον μεταλλά περνάει από διπλούς σε μονούς μαγνήτες στη neck θέση και απογοητεύεται επειδή χάνει γκάζι και sustain ή δε "βγαίνουν" εύκολα τα legato ή οι νότες. 1) Ανεβάζεις τον μαγνήτη πιο πάνω, 2) Αυξάνεις gain στο ΠΕΤΑΛΙ σου και ΟΧΙ στον ενισχυτή, ενώ ταυτόχρονα μειώνεις το threshold στο noise gate σου 3) βάζεις κομπρέσορα με το attack στο μαξιμουμ (τα άλλα κατά προτίμηση) και στην ουσία έχεις κερδίσει πίσω αρκετά από όσα έχασες. Δεν πλησιάζεις το sustain και γκάζι διπλού, αλλά είσαι πολύ κοντά με κόστος ίσως λίγο παραπάνω θόρυβο από τη μείωση του noise gate). Στην ουσία το πρόβλημα είναι θέμα signal chain και όχι κιθάρας-μαγνήτη. - Tέλος παρένθεσης]
Μία παρατήρηση. Δεν ξέρω αν φταίει η παροχή ρεύματος στο σπίτι μου, η ποιότητα μόνωσης κτλ, αλλά το 60s cycle hum, εγώ προσωπικά, δεν το έχω ακούσει ακόμα. Ίσως το μπλοκάρει και το Noise gate, αλλά, πέρα από το κλασικό μικρό σφύρισμα λόγο distortion (στον lead ήχο) δεν έχω αυτό το σπαστικό "ζζζζζζ" των μονών μαγνητών. Anyway.
Πάμε στο κούρδισμα. Φίλοι μου, το τρέμολο δεν κρατάει κούρδισμα ακόμα και με απαλή χρήση, εκτός αν κάνετε αυτά που έκανα εγώ. 1) Πάρετε ένα λιπαντικό (όχι βαζελίνη λολ) και βάλετε μία μικρή σταγόνα στις υποδοχές του nut (έχω ένα της daddario εγώ, σε σύριγγα) ή κάντε το ίδιο με ένα μολύβι 2Β "μουντζουρώνοντας" τις υποδοχές. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι κυρίως στο nut και φαίνεται από το ότι, όταν χρησιμοποιείς το τρέμολο αλλά και στα bends, ακούγεται ένα "κλικ" σε εκείνο το σημείο. Όταν λίπανα τις υποδοχές, σταμάτησε και το κλικ αλλά και το κούρδισμα παρέμενε πιο σταθερό στα ίδια επίπεδα χρήσης όμως του τρέμολο. Αν περιμένετε να κάνετε dive bombs στυλ Vai, ξεχάστε το. Επίσης, αυτά δούλεψαν με το τρέμολο τελείως "decked" στο σώμα, δεν ανεβαίνει πάνω δηλαδή, πάει μόνο κάτω. Δεν ξέρω πώς θα συμπεριφερθεί στην αντίθετη την περίπτωση. Το τρέμολο από μόνο του είναι αρκετά σκληρό, θέλει λίγη δύναμη για να κουνηθεί, αλλά αυτό ίσως οφείλεται στο ότι το παράκανα με το decking και ίσως χρειάζεται να ρυθμίσω τα ελατήρια ελάχιστα πιο σκληρά, αλλά το τρέμολο να εξακολουθεί να πηγαίνει μόνο κάτω. Όπως και να χει, φευ.
Ήχος: 9,5/10
Σταθερότητα: 7/10
Συμπέρασμα: Για ποιους είναι αυτή η κιθάρα
Η κιθάρα, για τα λεφτά της είναι πολύ καλή, όχι όμως εξαιρετική. Πρέπει να περάσετε αρκετή ώρα μαζί της ρυθμίζοντάς της για να τη φέρετε στα μέτρα σας, ειδικά αν παίζετε με χαμηλό action. Επίσης, αν κάποιος έρχεται από πιο μοντέρνο υπόβαθρο, neck-through κιθάρες, floyd rose και όλα τα συναφή, το όργανό αυτό είναι πολύ διαφορετικό και θέλει κάποια συνήθεια σχεδόν σίγουρα.
Αν είσαι κάποιος που θέλει να πάρει FENDER για το mojo-jojo, είναι μία πολύ καλή επιλογή χωρίς να χρειαστεί να πουλήσεις νεφρό για να την αποκτήσεις. Πολλοί youtubers πιστεύουν ότι η τιμή είναι αδικαιολόγητα υψηλή για αυτό που προσφέρει η κιθάρα σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Για παράδειγμα, μία Harley Benton St-pro έχει σχεδόν τη μισή τιμή, σου προσφέρει ατσάλινα τάστα, roasted maple, gotoh τρέμολο κτλ. ΑΛΛΑ δεν είναι FENDER. Ακόμα και αν η κιθάρα δεν σας ικανοποιεί, λόγω μάρκας και μόνο έχει καλή μεταπωλητική αξία (εκτός αν βγει καμιά Player 3, lol) και θα την ξεφορτωθείτε εύκολα. Προσωπικά μου αρέσει, γιατί μου θυμίζει την αγαπημένη μου μπάντα, όταν ήμουν πιο μικρός, και τους αγαπημένους μου κιθαρίστες (Murray/Smith), ικανοποιεί το mojo μου, είναι αρκετά διαφορετικό όργανο από τα υπόλοιπα που έχω, έχει ποιοτική κατασκευή, σχετικά λογική τιμή και φυσικά ακούγεται υπέροχα. Αν τώρα, ψάχνεις κιθάρα που να είναι γεμάτη σουπερ-ουαου features, ατσάλινα τάστα, ψημένες ταστιέρες, coil splits, compound radius και όλα αυτά, τότε μείνε μακριά, ειδικά αν δεν σε ενδιαφέρει το όνομα που αναγράφεται στο headstock. Προσωπικά, την αγάπησα, δεν την έχω αφήσει κάτω από τότε που την πήρα και ειλικρινά νομίζω ότι παρότι είμαι μεταλάς και έχω συνηθίσει τις μοντέρνες παροχές στα όργανα, στο μέλλον θα ξαναπροτιμήσω fender, ίσως μία αμερικάνικη. Ειδικά αν η εταιρία βγάλει το χρώμα wine red με maple και hss.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Τη Δευτέρα ήρθε επιτέλους από Νάκα, η Fender Player II series strat hss σε μαύρο με άσπρο pickguard, maple fretboard και είπα να γράψω ένα review, όπως είχα κάνει αρκετά παλιότερα με την Jackson sl2m soloist.
Παρασκήνιο:
Την σειρά player την είχα βάλει στο μάτι από τότε που βγήκε αρχικά, αν θυμάμαι καλά το 2018. Με είχε εντυπωσιάσει και το video του Philip McKnight (knowyourgear), όπου κατέληξε στο ότι πλησιάζει πάρα πολύ ποιοτικά την αντίστοιχη American standard. Πάντα ήθελα να αποκτήσω μία Fender χωρίς να πρέπει να τινάξω την οικονομία μου στον αέρα, αλλά οι μεξικάνικες, μέχρι τότε, είχαν το μεγάλο ελάττωμα για μένα να έχουν μόνο 21 τάστα. Επίσης οι αρχικές Player είχαν πολύ έντονο φινίρισμα στο πίσω μέρος του λαιμού, το οποίο δεν μου αρέσει αισθητικά, αλλά ούτε παικτικά. Οπότε περίμενα. Όταν βγήκε η σειρά player ii το μόνο που με χάλασε ήταν ότι οι μπομπίνες των μαγνητών είχαν αυτό το κρεμ χρώμα και όχι το άσπρο που έχει και το Pickguard. Όπως και να έχει, ψηνόμουν για αρκετό καιρό (2+ χρόνια λολ) για να κάνω την κίνηση. Όταν το αποφάσισα, κλασικά, μπήκα Thomann να δω τι παίζει. Το μοντέλο που ήθελα κυμαινόταν από 777 ευρώ μέχρι και 785, αρκετά φθηνότερο από τα υπόλοιπα χρώματα και configurations, ΑΛΛΑ, κάθε φορά που ήταν διαθέσιμο εξαφανιζόταν σε διάστημα λεπτών!!! Είχα ακούσει για το κάπως ασταθές QC, αλλά η κιθάρα φαίνεται να μοσχοπουλάει και ήταν στην 90η θέση στα πιο δημοφιλή μοντέλα. Τελικά, σιγά μην περίμενα από τον Θωμά, την αγόρασα από Νάκα στην ίδια τιμή και σε δύο μέρες ήταν σπίτι μου στο Ρέθυμνο.
Review
Εξωτερική εμφάνιση/φινίρισμα
Η κιθάρα είναι κούκλα, κλασάτη, αρχετυπική fender του κερατά, ό,τι πιο αναγνωρίσιμο σε μουσικό όργανο υπάρχει. Δεν εντόπισα ατέλειες στο χρώμα, ούτε παρατήρησα χρώμα να έχει "ξεχειλίσει" στο pickguard ή στην ταστιέρα. Η ταστιέρα από μπροστά έχει ένα γυαλιστερό λούστρο, που ίσως την κρατήσει καθαρή για αρκετό καιρό από ιδρώτα και άλλες βρωμιές, αλλά από πίσω έχει ένα πολύ ελαφρύ στρώμα σαν λάδι, ίσως gunstock oil. Ήρθε με 9-42 fender χορδές, οι οποίες είναι σχετικά παλιές. Το serial number λέει ότι φτιάχτηκε μάρτιο του 2025, άρα ίσως και να καθόταν στο στοκ του Νάκα για ένα χρόνο και βάλε. Οι κρεμ μπομπίνες στους μαγνήτες τελικά ταιριάζουν με τη maple ταστιέρα και τα vintage tuners φαίνονται πολύ όμορφα από πίσω. Επίσης στο neck plate έχει το σήμα της fender, οπότε συν 1000 για το mojo και μόνο. Το headstock έχει το κλασικό χρυσό με μαύρο binding logo. 10/10 εδώ, ιδίως επειδή μου θυμίζει την κιθάρα του Dave Murray από τα '80s σε αυτό το χρώμα. Κανένα παράπονο.
Setup/κατασκευή/αίσθηση
Με fender εκτεταμένα δεν είχα παίξει ποτέ, εκτός αν είχε κάποιος άλλος μουσικός που έπαιζα μαζί και δοκίμαζα λίγο, ή σε καμιά βιτρίνα μαγαζιού. Πριν την κουμπώσω στον ενισχυτή, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω action, relief και intonation. Με ένα ελαφριό relief, κατέβασμα του τρέμολο κόντρα στο σώμα (εργοστασιακά το τρέμολο έρχεται ρυθμισμένο floating - δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο) και με πείραγμα στα saddles κατάφερα πολύ χαμηλό action 1,6-1.7mm στην μπάσα E και 1.3-1.4mm στην καντίνι προσπαθώντας να ταιριάξω τις χορδές πάνω στην κούρμπα της ταστιέρας (9.5'') χωρίς έντονο ταστάρισμα και χωρίς να πνίγονται τα bends σε κάποιο τάστο. Κανένα dead fret και το γενικό fretwork στα πλάγια της ταστιέρας είναι πολύ καλό. Αντιθέτως, τα τάστα ίσως επωφελούνταν από λίγη παραπάνω λείανση από πάνω, αυτή είναι η εντύπωσή μου τουλάχιστον. Το nut είναι κομμένο καλά, αλλά είναι πλαστικό (περισσότερα παρακάτω). Τα διαφημισμένα rolled edges...συγνώμη, δεν τα κατάλαβα σαν αίσθηση. Φαίνεται να είναι πιο λεία, αλλά δε νομίζω οι άλλες που κιθάρες μου να μην το έχουν ως χαρακτηριστικό, για να καταλάβω διαφορά. Είναι όντως; Μάλλον ναι, αν έτσι λέει η εταιρία...Η ταστιέρα είναι ένα C shape σχετικά παχύ (σχεδόν δύο φορές πιο παχύ από έναν ibanez wizard neck ή jackson soloist speed neck για όσους έχουν και θέλουν ένα μέτρο σύγκρισης), αλλά εμένα πιο πολύ σαν ελαφρύ U μου φαίνεται. Άνετη, αν και μου πήρε μερικές μέρες να συνηθίσει το χέρι μου. Η διαφορά είναι αρκετά αισθητή στο πώς ο λαιμός γεμίζει το χέρι σου. Συγκριτικά με τις άλλες μου κιθάρες, νιώθεις ότι πιάνεις όντως κάτι αντί για αέρα, χωρίς να είναι καλύτερο ή χειρότερο αυτό. Απλά είναι διαφορετικό. Το πιο κοίλο radius, για να πω την αλήθεια δεν το κατάλαβα τόσο σε σύγκριση πάλι με τις άλλες κιθάρες, εκτός ίσως από τα ψηλά τάστα, όπου είναι συγκριτικά πιο δύσκολο να βάλεις το δάχτυλο από κάτω για να κάνεις bend. Συνήθεια αποδείχτηκε και αυτό όμως. Η πρόσβαση στα ψηλά τάστα είναι πολύ μέτρια, λόγω του ότι η κιθάρα δεν έχει κάποιο scalloped heel ή κάποιο σύστημα εύκολης πρόσβασης όπως πχ η charvel ή η Ibanez. Παρόλο που δεν παίζω πολύ συχνά τόσο ψηλά, ειδικά στις μπάσες χορδές, σε κομμάτια που το απαιτούν, φαίνεται η διαφορά.
Με μία γρήγορη ματιά στα ηλεκτρικά της κάτω από το Pickguard (την άνοιξα κιόλας, αμέ!), έχω την εντύπωση ότι είναι βαμμένη με μονωτική μπογιά, τα καλώδια είναι δεμένα με κλιπάκια. Όλα ωραία και νοικοκυρεμένα. Έχει 250άρια CTS pots, αν και ο επιλογέας φαίνετα να είναι φτηνός και ίσως να είναι το πρώτο πράγμα που θα χαλάσει με τον καιρό. Άκουσα ότι τα ίδια έχει και η αμερικάνικη professional ii παρεμπιπτόντως.
Τα knobs, διακόπτες κτλ φαίνονται στιβαρά, αν και ο 5θέσιος επιλογέας μου φαίνεται λιγάκι σκληρός (that's what she said) έχοντας συνηθίσει από ibanez και jackson. Η επιφάνεια του τρέμολο (δίβιδο, όχι εξάβιδο) είναι σχετικά λεία, δεν ενοχλεί στο χέρι. Και τώρα ερχόμαστε σε αυτό που δεν μου αρέσει σχεδόν καθόλου. Το βιδωτό tremolo arm. Έλεος δηλαδή, ή θα το έχεις τέρμα σφιχτό και θα μείνει σε μία θέση που εμποδίζει την πρόσβαση στον επιλογέα και στα knobs ή θα το έχεις ένα τσακ πιο χαλαρό, αλλά θα πηγαινοέρχεται πάνω κάτω χτυπώντας το καλώδιο μέσα στο μέρος του socket. Γκρίνια, αλλά γιατί όχι ένα pop-in arm ρε fender; Τέλος πάντων. Συνολικά, ως αίσθηση, η κιθάρα είναι αυτό που περίμενα χωρίς φανφάρες και χωρίς κάτι "ουάου". Ένα όργανο vintage λογικής, με κάποιες ίσως πιο μοντέρνες πινελιές. 8/10 κυρίως στο ότι δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
Ήχος/tuning stability/ευελιξία κτλ...
Πριν πω οτιδήποτε, το ύψος του neck και bridge το αύξησα, ενώ κατέβασα πιο κάτω τον μεσαίο μαγνήτη, γιατί πολλές φορές βρίσκει η πένα μου πάνω του.
H κιθάρα έρχεται μανίσια με τους player ii alnico 5 μαγνήτες σε HSS. Παιδιά, ο διπλός μαγνήτης, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, ακούγεται σαν ένας ελαφρά πιο "λεπτός" Seymour Duncan JB, αν όχι λίγο πιο "ξερός". Με τα ίδια settings στον ενισχυτή και αν λάβουμε υπόψη διαφορές στα ηλεκτρικά δεν ακούγεται πολύ διαφορετικά από τον JB σε μία από τις Jackson μου. Είναι σχετικά καθαρός, μπορείς με αρκετό gain να ακούσεις όλες τις νότες σε μία συγχορδία (ό,τι πρέπει για αυτά τα Alex Lifeson augmented chords), αλλά φαίνεται να "αρπάζει" εύκολα τα pick scrapes και τις φυσικές αρμονικές στυλ Gojira. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση αυτό καθώς και το ότι ο μαγνήτης αποκαλύπτει εύκολα τα λάθη στο παίξιμο. Είναι, τέλος αρκετά δυναμικός και ανταποκρίνεται στη δύναμη της πένας πολύ όμορφα. Στα καθαρά, είναι ένας τυπικός διπλός. Πουσάρει αρκετά τον ενισχυτή, αλλά είναι χρήσιμος όπως και να έχει. Ο μεσαίος μαγνήτης, ακόμα και χαμηλωμένος, είναι σχετικά δυνατός σε ένταση και πολύ καθαρός. Αν ρολάρεις το tone προς τα κάτω (6-7) είναι σαν να παίζεις ακουστική κιθάρα στο καθαρό κανάλι. Η μεγαλύτερη, όμως, έκπληξη για μένα ήταν ο neck μαγνήτης. Είναι το κάτι άλλο, όχι μόνο στα καθαρά, αλλά και σε high gain παίξιμο (μεταλλάς είμαι, τα καθαρά δεν με ενδιαφέρουν και πολύ). Με το tone στο 7-8 ακούγεται πολύ γλυκός, δυναμικός και έχει επίσης αυτό το χαρακτηριστικό "χρουτς-χρουτς" της πένας. Ειδικά σε alternate picking περάσματα ακούγεται ΥΠΕΡΟΧΑ και πεντακάθαρα.
Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να κρατήσω τους μαγνήτες για λίγο και μετά να τους αλλάξω, αλλά πλέον δεν είμαι τόσο σίγουρος. Μου αρέσουν πολύ. Ακούγονται ως στρατοκάστερ, αλλά άνετα παίζεις και πιο βαριά πράγματα. Η κιθάρα είναι χαμαιλέοντας ειλικρινά, το μόνο που σας περιορίζει για το τι θα παίξετε είναι οι τεχνικές σας ικανότητες.
[Παρένθεση - συμβουλή, για όποιον μεταλλά περνάει από διπλούς σε μονούς μαγνήτες στη neck θέση και απογοητεύεται επειδή χάνει γκάζι και sustain ή δε "βγαίνουν" εύκολα τα legato ή οι νότες. 1) Ανεβάζεις τον μαγνήτη πιο πάνω, 2) Αυξάνεις gain στο ΠΕΤΑΛΙ σου και ΟΧΙ στον ενισχυτή, ενώ ταυτόχρονα μειώνεις το threshold στο noise gate σου 3) βάζεις κομπρέσορα με το attack στο μαξιμουμ (τα άλλα κατά προτίμηση) και στην ουσία έχεις κερδίσει πίσω αρκετά από όσα έχασες. Δεν πλησιάζεις το sustain και γκάζι διπλού, αλλά είσαι πολύ κοντά με κόστος ίσως λίγο παραπάνω θόρυβο από τη μείωση του noise gate). Στην ουσία το πρόβλημα είναι θέμα signal chain και όχι κιθάρας-μαγνήτη. - Tέλος παρένθεσης]
Μία παρατήρηση. Δεν ξέρω αν φταίει η παροχή ρεύματος στο σπίτι μου, η ποιότητα μόνωσης κτλ, αλλά το 60s cycle hum, εγώ προσωπικά, δεν το έχω ακούσει ακόμα. Ίσως το μπλοκάρει και το Noise gate, αλλά, πέρα από το κλασικό μικρό σφύρισμα λόγο distortion (στον lead ήχο) δεν έχω αυτό το σπαστικό "ζζζζζζ" των μονών μαγνητών. Anyway.
Πάμε στο κούρδισμα. Φίλοι μου, το τρέμολο δεν κρατάει κούρδισμα ακόμα και με απαλή χρήση, εκτός αν κάνετε αυτά που έκανα εγώ. 1) Πάρετε ένα λιπαντικό (όχι βαζελίνη λολ) και βάλετε μία μικρή σταγόνα στις υποδοχές του nut (έχω ένα της daddario εγώ, σε σύριγγα) ή κάντε το ίδιο με ένα μολύβι 2Β "μουντζουρώνοντας" τις υποδοχές. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι κυρίως στο nut και φαίνεται από το ότι, όταν χρησιμοποιείς το τρέμολο αλλά και στα bends, ακούγεται ένα "κλικ" σε εκείνο το σημείο. Όταν λίπανα τις υποδοχές, σταμάτησε και το κλικ αλλά και το κούρδισμα παρέμενε πιο σταθερό στα ίδια επίπεδα χρήσης όμως του τρέμολο. Αν περιμένετε να κάνετε dive bombs στυλ Vai, ξεχάστε το. Επίσης, αυτά δούλεψαν με το τρέμολο τελείως "decked" στο σώμα, δεν ανεβαίνει πάνω δηλαδή, πάει μόνο κάτω. Δεν ξέρω πώς θα συμπεριφερθεί στην αντίθετη την περίπτωση. Το τρέμολο από μόνο του είναι αρκετά σκληρό, θέλει λίγη δύναμη για να κουνηθεί, αλλά αυτό ίσως οφείλεται στο ότι το παράκανα με το decking και ίσως χρειάζεται να ρυθμίσω τα ελατήρια ελάχιστα πιο σκληρά, αλλά το τρέμολο να εξακολουθεί να πηγαίνει μόνο κάτω. Όπως και να χει, φευ.
Ήχος: 9,5/10
Σταθερότητα: 7/10
Συμπέρασμα: Για ποιους είναι αυτή η κιθάρα
Η κιθάρα, για τα λεφτά της είναι πολύ καλή, όχι όμως εξαιρετική. Πρέπει να περάσετε αρκετή ώρα μαζί της ρυθμίζοντάς της για να τη φέρετε στα μέτρα σας, ειδικά αν παίζετε με χαμηλό action. Επίσης, αν κάποιος έρχεται από πιο μοντέρνο υπόβαθρο, neck-through κιθάρες, floyd rose και όλα τα συναφή, το όργανό αυτό είναι πολύ διαφορετικό και θέλει κάποια συνήθεια σχεδόν σίγουρα.
Αν είσαι κάποιος που θέλει να πάρει FENDER για το mojo-jojo, είναι μία πολύ καλή επιλογή χωρίς να χρειαστεί να πουλήσεις νεφρό για να την αποκτήσεις. Πολλοί youtubers πιστεύουν ότι η τιμή είναι αδικαιολόγητα υψηλή για αυτό που προσφέρει η κιθάρα σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Για παράδειγμα, μία Harley Benton St-pro έχει σχεδόν τη μισή τιμή, σου προσφέρει ατσάλινα τάστα, roasted maple, gotoh τρέμολο κτλ. ΑΛΛΑ δεν είναι FENDER. Ακόμα και αν η κιθάρα δεν σας ικανοποιεί, λόγω μάρκας και μόνο έχει καλή μεταπωλητική αξία (εκτός αν βγει καμιά Player 3, lol) και θα την ξεφορτωθείτε εύκολα. Προσωπικά μου αρέσει, γιατί μου θυμίζει την αγαπημένη μου μπάντα, όταν ήμουν πιο μικρός, και τους αγαπημένους μου κιθαρίστες (Murray/Smith), ικανοποιεί το mojo μου, είναι αρκετά διαφορετικό όργανο από τα υπόλοιπα που έχω, έχει ποιοτική κατασκευή, σχετικά λογική τιμή και φυσικά ακούγεται υπέροχα. Αν τώρα, ψάχνεις κιθάρα που να είναι γεμάτη σουπερ-ουαου features, ατσάλινα τάστα, ψημένες ταστιέρες, coil splits, compound radius και όλα αυτά, τότε μείνε μακριά, ειδικά αν δεν σε ενδιαφέρει το όνομα που αναγράφεται στο headstock. Προσωπικά, την αγάπησα, δεν την έχω αφήσει κάτω από τότε που την πήρα και ειλικρινά νομίζω ότι παρότι είμαι μεταλάς και έχω συνηθίσει τις μοντέρνες παροχές στα όργανα, στο μέλλον θα ξαναπροτιμήσω fender, ίσως μία αμερικάνικη. Ειδικά αν η εταιρία βγάλει το χρώμα wine red με maple και hss.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
