- Μηνύματα
- 7,063
- Πόντοι
- 2,668
Χτές πήγα μια βόλτα από τον οίκο δημοπρασιών Gardiner Houlgate, που διοργανώνει την μεγαλύτερη δημοπρασία κιθαρών στην Αγγλία (και ίσως στην Ευρώπη). Οι δημοπρασίες γίνονται κάθε 3 μήνες και συνήθως βγαίνουν στο σφυρί 700-800 κιθάρες, συν άλλα τόσα lots με ενισχυτές, πετάλια, audio equipment και τα λοιπά. Ηλεκτρικές, ακουστικές, μπάσα, με παραπάνω χορδές, με λιγότερες χορδές, ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους μπορεί να το πετύχεις – από Squier της σειράς μέχρι pre-CBS vintage Fenders, από κλασσικές Gibson μέχρι one-off χειροποίητες αγνώστου πατρότητας, από Harley Benton των 200 ευρώ μέχρι κιθάρες διάσημων για δεκάδες χιλιάδες ευρώ.
Για 2 μέρες πριν την έναρξη της δημοπρασίας όοοοοολα αυτά είναι αραδιασμένα για public viewing και μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να πάει, να κάνει τη βόλτα του, να εξετάσει και να δοκιμάσει (όσο του επιτρέπουν οι συνθήκες «έκθεσης») ό,τι γουστάρει, ακόμα και high-ticket items δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Είναι καταπληκτική ευκαιρία για κιθαρότσαρκα και προσπαθώ όποτε μπορώ να πάω να χαζέψω, ειδικά δε αν έχω σταμπάρει και τίποτα ενδιαφέρον για αγορά και δε θέλω να πάρω γουρούνι στο σακί. Σας παίρνω μαζί μου λοιπόν για μια φωτογραφική περιήγηση. Να με συγχωράτε που δεν σταμάτησα απαραίτητα στα “greatest hits” αλλά σε πράματα που βρήκα εγώ περισσότερο ενδιαφέροντα, καθώς και για τα angles – έπρεπε να τις βγάζω από τα ρακ και να της φωτογραφίζω με το ένα χέρι συνήθως καθώς τις κρατούσα, καθώς εκεί μέσα δεν έπεφτε καρφίτσα.
Δύο σημειώσεις: Πρώτον, δεν σκοπεύω να κάνω διαφήμιση στο GH. Τουναντίον θα σας πω ότι για κάποιον που βρίσκεται στην Ελλάδα στο 99% των περιπτώσεων τα έξοδα αποστολής και εισαγωγής (λόγω Brexit) καθιστούν μια αγορά από εδώ ασύμφορη, εκτός αν μιλάμε φυσικά για κάτι τρομερά σπάνιο/μοναδικό που είσαι διατεθειμένος να χρυσοπληρώσεις.
Δεύτερον, η όλη διαδικασία της δημοπρασίας (της κανονικής, όχι του eBay) είναι αρκετά ιδιαίτερη – από τον τρόπο που γίνεται, τις χρεώσεις που κρύβονται, που μπορείς να την πατήσεις, που και πώς μπορείς να βρεις απίστευτες ευκαιρίες, όλα αυτά θέλουν λίγο διάβασμα. Δεν γράφω οδηγό εδώ αλλά αν υπάρχει ενδιαφέρον ευχαρίστως να γράψω παραπάνω λεπτομέρειες για το τι και πως.
Στην κύρια αίθουσα είναι αραδιασμένα καμιά 500αριά όργανα σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια. Δεν είναι και ο πιο όμορφος χώρος αλλά όταν έχουν στημένα εκατοντάδες όργανα για χουζούρεμα δεν παραπονιέμαι.
Πρώτη στάση, ένα πολύ περίεργο χειροποίητο όργανο που μου είχε κεντρίσει την περιέργεια από τον κατάλογο.
Boogaloo guitars by Frank Le Maux λέει, κάπου στα ‘80s. ‘Εφαγα το μισό ίντερνετ, δε βρήκα ίχνος πληροφορίας. Θεόκουφο σχήμα με μικροσκοπικό σώμα, πανάλαφρη (chambered ίσως), 26(!) τάστα (more is more), Bartolini μαγνήτες, μυστηριώδεις rotary switching επιλογές που δεν κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω και πολύ ενδιαφέρουσα παικτική αίσθηση. ‘Ηθελα να την φορέσω σαν γραβάτα και να αρχίσω να ανεβοκατεβάζω Holdsworthικά arpeggios αλλά δεν ξέρω να ανεβοκατεβάζω Holdsworthικά arpeggios οπότε επεστράφη στο stand της.
Είχε και το αδερφάκι της δίπλα, με σκούρα ξύλα αυτή, πιο βαριά με πιο απλά ηλεκτρικά και Kahler tremolo. Πολύ ιδιαίτερες και οι δύο.
Γενικά σε αυτά τα auctions πάντα θα υπάρχουν και μερικές τελείως obscure κιθάρες από UK (συνήθως) κατασκευαστές, στο συγκεκριμένο είχε αρκετές. ‘Αλλή μια που με ιντρίγκαρε ήταν μια Rudy Walker Baby Blonde. Δεν τον έχω ξανακούσει αλλά το συγκεκριμένο όργανο ήταν σύμφωνα με το label το προσωπικό του μοντέλο και είναι όντως αρκετά ιδιοσυνκρατικό.
Archtop κατασκευή με πολύ ιδιαίτερη σχεδίαση. Σκαφτό καπάκι από έλατο και πλάτη/πλαινά από flamed maple, αλλά με μικρό σώμα και ένα τεράστιο μαδέρι – truss στη μέση, που δεν ακουμπάει πλάτη και καπάκι. Σαν μπαστάρδεμα μεταξύ Gretsch και Gibson archtop, πολύ περίεργο στυλ. Maple μανίκι με maple ταστιέρα και block inlays (σπάνιο για τέτοιου στυλ όργανο), proprietary hardware (ειδικά με το tailpiece πολυέλαιος), ωραίες πινελιές όπως το ότι τα controls είναι πάνω σε inset plate απο έλατο που είναι τοσο καλοβαλμένο που είναι σχεδόν αόρατο. Oι μαγνήτες είναι αγνώστου κατασκευαστή αλλά ειδικά ο neck ήταν τρομερά γλυκός. Pretty cool.
Λίγο παρακάτω βρήκα και μια Norlin-era Gibson ES-150 DC που δεν είχα προσέξει στον κατάλογο. Μόλις την προηγούμενη μέρα έβλεπα τον Ted Woodford να μιλάει για μια τέτοια. Καμιά σχέση με την θρυλική ES-150, την πρώτη Gibson ηλεκτρική που έκανε διάσημη ο Charlie Christian – αυτή η κιθάρα είναι αρκετά μεταγενέστερη και μια από τις πολύ λίγες ES-στυλ κιθάρες της Gibson που έχουν διπλο cutaway αλλά full thickness σώμα. Πρακτικά είναι μια ES-175 με λίγο διαφορετική τοποθέτηση στο neck μαγνήτη και εξτρα master volume. Και πιο άσχημη, σε κωμικό βαθμό. ‘Απεταξάμην.
Να και κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα. Αυτή δεν είναι κάποια γιαπωνέζικη Teisco φιτσ-μπόινγκ, είναι μια αμερικάνικη Standel Custom Deluxe 101. Η Standel ήταν μια αμερικάνικη εταιρεία που έφτιαχνε κυρίως ενισχυτές και κάπου στα μέσα του ’60 κυκλοφορήσαν και μερικές κιθάρες που περάσαν και δεν πολυακούμπησαν. Πολύ σπάνιες, πρώτη φορά βλέπω από κοντά μια – η συγκεκριμένη κιόλας είχε ένα φινίρισμα που κατέρρεε σε real time, τύφλα να έχει το Murphy Lab στα χειρότερα του.
Οι Gibson SG είχαν τιμητική σε αυτό το sale, υπήρχαν ακόμη και κάποιες top-tier vintage – μια ’62 και μια ’63 σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση, θα κοντέψουν το δεκαχίλιαρο λογικά. Προσωπικά μου άρεσε ιδιαίτερα μια ’69 SG Custom σε players-grade κατάσταση.
Finish stripped αλλά με original patent-number μαγνήτες, με καταπληκτική αίσθηση στο μανίκι και προφίλ σχεδόν ίδιο με της δικιάς μου (γενικά είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ early και late 60s), γάντι μου έκατσε. Αλλά ακόμα και σε players grade πολλά τα λεφτά ‘Αρη, συνεχίζουμε. Βασικά - μέσες άκρες όσο θα έκανε μια καινούρια Custom του '25, προσωπικά έπαιρνα αυτή όπως είναι έτσι κατακρεουργημένη χωρίς ιδιαίτερη δεύτερη σκέψη.
‘Εχει και non-vintage το μενού φυσικά, σε πολύ πιο προσιτή κατηγορία τιμής – ξεχώρισα μια εξαιρετική Pelham Blue SG Special (2022). Δίπλα της μια SG ’61 reissue (2011), κλασσική αξία αλλά μου πέφτουν λίγο λεπτά τα μανίκια τους.
Hello, it’s a-me. Τόση ώρα δεν έχω ποστάρει μια Fender, ντροπή και αίσχος. Nile Rodgers’ signature Stratocaster με το χαρακτηριστικό pickguard. Και Hardtail γιατί έτσι μας αρέσει. Εξαιρετικό γλουγλου στις μεσαίες θέσεις, τι πιο σύνηθες θα μου πείτε.
Σε ένα πάγκο πήρε το μάτι μου και μια αγαπημένη G&L Comanche από τη σειρά Tribute, όχι την αμερικάνικη. Είχα προσέξει άλλη Tribute Comanche μια στον κατάλογο, σε μπλε χρώμα, και επειδή ανέκαθεν μου αρέσαν και η G&L προσφάτως μας άφησε, είχα κάνει mental note να δω πόσο θα πιάσουν. Μιας και ήμουν εκεί είπα να τις κάνω και μια δοκιμή, και ναι μεν και οι 2 Tribute Comanche αλλά με αισθητή διαφορά. Αυτή στη φωτό εδώ είναι του 2009, έχει swamp ash σώμα με flame maple veneer και tinted laquer στο μπράτσο. Η άλλη ήταν του 2021, όπως αυτές που φαίνονται -ακόμα- στο site της G&L και είχε poplar σώμα με solid colour και πολύ πιο satin και λεπτο φινίρισμα στο μανίκι. ‘Ηταν και αρκετά πιο ελαφριά, ο ήχος όμως της παλαιότερης μου φάνηκε ένα κλικ πιο γεμάτος και λεπτομερής…ίσως τυχαίο, ίσως πρέπει να ξεκινήσω good wood era παραφιλολογία για τις Tribute?
Και πολλές Gretsch είχαμε, και νέες και παλιές. Εδώ λίγο μιούτινγκ αξιον φορ γιορ βιουινγκ πλεζουρ σε μια Chet Atkins Country Gentleman του 1967.
Kάτι έξαλλο για τους μπασίστες – ένα Warwick Buzzard. Αλλά όχι όποιο και όποιο! Το Buzzard είναι το μπάσο που σχεδίασε ο Jon Entwistle με την Warwick και αυτό είναι το πρωτότυπο no. 5, άνηκε στον ίδιο τον Entwistle και το είχε δανείσει για καιρό στον John Deacon των Queen, που εμφανίζεται με το μπάσο στο βίντεοκλιπ του “Friends will be friends”. Προφανώς η χρηματική αξία του είναι ανεβασμένη ως memorabilia αντικείμενο, αλλά και σαν όργανο αυτό καθ'αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Και extreme. Σαν να παίζεις αεροπλανοφόρο είναι.
Το μπασιστικό highlight, πέραν απο κάτι vintage Fender θα ήταν μάλλον ένα Wal Mark 3 5χορδο fretless, μαζί με έξτρα μανίκι με τάστα για να το κάνεις ένταστο όποτε γουστάρεις. Αλλά ήταν αριστερόχειρο (είχε πολύ αριστερόχειρο πράμα αυτή τη φορά) και δεν το πλησίασα. Βρήκα όμως το παρακάτω.
Gibson EB-3 του ’67, με τον πίσω μαγνήτη αλλαγμένο σε Precision και μετατροπή σε άταστο. Από εμένα είναι ναι, μεγάλο ναι.
‘Oπως βλέπετε τα περισσότερα όργανα είναι ελεύθερα σε rack και βάσεις πάνω σε τραπέζια, και απλά σηκώνεις ότι σε ενδιαφέρει και το τσεκάρεις. Κάποια από τα πιο high-ticket items είναι σε μια κάπως πιο περιφραγμένη γωνία ή σε cabinets για λόγους ασφαλείας.
Ο μισός σχεδόν από αυτό τον περιφραγμένο χώρο αυτή τη φορά ήταν γεμάτος από μια ολόκληρη συλλογή από σχεδόν κάθε Fender όργανο, σχεδόν όλα του ’66-’67 και μερικά από early ‘70s, όλα σε Candy Apple Red. Οκ, ωραίο χρώμα, κλασσικό αλλά λίγο ρε παιδί μου κάποιο έλεος, μάλλον ήταν carδιακός ο συλλέκτης (thank you, I'm here all week).
‘Αλλα royalty σε γυάλινες προθήκες (που ζήταγες δηλαδή από έναν υπάλληλο και στις έδινε κατευθείαν) περιλαμβάναν μια ES-330 του ‘63, μια Les Paul Junior του ‘60 και μια ES-335 του ’61. Απομακρύνθηκα γρήγορα πριν η 330 αρχίσει να μου ψιθυρίζει πόσο πιάνει το νεφρό μου (είναι player's grade).
Επειδή όμως μας αρέσει να υποφέρουμε, αυτή εδώ είναι μια Martin 0-17 του 1934 και σχεδόν με έκανε να κλάψω. ‘Εχω την τύχη να έχω παίξει με μερικές εξαιρετικές ακουστικές, ανάμεσα τους και μερικές pre-war Martin, όχι τρομερά πολλές αλλά ένα δείγμα το έχω. Αυτή όμως ήταν stand out. Σοκαριστικό όργανο. Ευτυχώς οι τιμές τους έχουν ξεφύγει και δε μπαίνω σε πειρασμό και να θέλω, αλλιώς θα είχαμε πρόβλημα. Λέμε καμιά φορά ότι οι κιθάρες των 5,000 δεν είναι προφανώς 5 φορές καλύτερες από αυτές των 1,000, ε, αυτή είναι όχι 5, 10 φορές καλύτερη. Για του λόγου το αληθές έπαιξα και μια σύγχρονη Martin 00-15 (παρομοίου στυλ δηλαδή) που αντικειμενικά ήταν καλύτερη από πολλές πιο ακριβές ακουστικές που έπαιξα, και αυτήν δεν την πλησίασε καν. ‘Άλλη κλάση.
Επ’ευκαιρία, δείτε πως είναι τα bar frets που χρησιμοποιούσαν παλιά, πριν γίνει standard το σημερινό fretwire με την Τ διατομή. Τα bar frets ήταν ήδη απαρχαιωμένα στις αρχές του 20ου αιώνα αλλά η Martin επέμεινε να τα χρησιμοποιεί μέχρι το 1934 – αυτό ήταν από τα τελευταία όργανα, Martin και μη, που φτιάχτηκε έτσι.
[CONT. λόγω attachment limit]
Για 2 μέρες πριν την έναρξη της δημοπρασίας όοοοοολα αυτά είναι αραδιασμένα για public viewing και μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να πάει, να κάνει τη βόλτα του, να εξετάσει και να δοκιμάσει (όσο του επιτρέπουν οι συνθήκες «έκθεσης») ό,τι γουστάρει, ακόμα και high-ticket items δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Είναι καταπληκτική ευκαιρία για κιθαρότσαρκα και προσπαθώ όποτε μπορώ να πάω να χαζέψω, ειδικά δε αν έχω σταμπάρει και τίποτα ενδιαφέρον για αγορά και δε θέλω να πάρω γουρούνι στο σακί. Σας παίρνω μαζί μου λοιπόν για μια φωτογραφική περιήγηση. Να με συγχωράτε που δεν σταμάτησα απαραίτητα στα “greatest hits” αλλά σε πράματα που βρήκα εγώ περισσότερο ενδιαφέροντα, καθώς και για τα angles – έπρεπε να τις βγάζω από τα ρακ και να της φωτογραφίζω με το ένα χέρι συνήθως καθώς τις κρατούσα, καθώς εκεί μέσα δεν έπεφτε καρφίτσα.
Δύο σημειώσεις: Πρώτον, δεν σκοπεύω να κάνω διαφήμιση στο GH. Τουναντίον θα σας πω ότι για κάποιον που βρίσκεται στην Ελλάδα στο 99% των περιπτώσεων τα έξοδα αποστολής και εισαγωγής (λόγω Brexit) καθιστούν μια αγορά από εδώ ασύμφορη, εκτός αν μιλάμε φυσικά για κάτι τρομερά σπάνιο/μοναδικό που είσαι διατεθειμένος να χρυσοπληρώσεις.
Δεύτερον, η όλη διαδικασία της δημοπρασίας (της κανονικής, όχι του eBay) είναι αρκετά ιδιαίτερη – από τον τρόπο που γίνεται, τις χρεώσεις που κρύβονται, που μπορείς να την πατήσεις, που και πώς μπορείς να βρεις απίστευτες ευκαιρίες, όλα αυτά θέλουν λίγο διάβασμα. Δεν γράφω οδηγό εδώ αλλά αν υπάρχει ενδιαφέρον ευχαρίστως να γράψω παραπάνω λεπτομέρειες για το τι και πως.
Στην κύρια αίθουσα είναι αραδιασμένα καμιά 500αριά όργανα σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια. Δεν είναι και ο πιο όμορφος χώρος αλλά όταν έχουν στημένα εκατοντάδες όργανα για χουζούρεμα δεν παραπονιέμαι.
Πρώτη στάση, ένα πολύ περίεργο χειροποίητο όργανο που μου είχε κεντρίσει την περιέργεια από τον κατάλογο.
Boogaloo guitars by Frank Le Maux λέει, κάπου στα ‘80s. ‘Εφαγα το μισό ίντερνετ, δε βρήκα ίχνος πληροφορίας. Θεόκουφο σχήμα με μικροσκοπικό σώμα, πανάλαφρη (chambered ίσως), 26(!) τάστα (more is more), Bartolini μαγνήτες, μυστηριώδεις rotary switching επιλογές που δεν κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω και πολύ ενδιαφέρουσα παικτική αίσθηση. ‘Ηθελα να την φορέσω σαν γραβάτα και να αρχίσω να ανεβοκατεβάζω Holdsworthικά arpeggios αλλά δεν ξέρω να ανεβοκατεβάζω Holdsworthικά arpeggios οπότε επεστράφη στο stand της.
Είχε και το αδερφάκι της δίπλα, με σκούρα ξύλα αυτή, πιο βαριά με πιο απλά ηλεκτρικά και Kahler tremolo. Πολύ ιδιαίτερες και οι δύο.
Γενικά σε αυτά τα auctions πάντα θα υπάρχουν και μερικές τελείως obscure κιθάρες από UK (συνήθως) κατασκευαστές, στο συγκεκριμένο είχε αρκετές. ‘Αλλή μια που με ιντρίγκαρε ήταν μια Rudy Walker Baby Blonde. Δεν τον έχω ξανακούσει αλλά το συγκεκριμένο όργανο ήταν σύμφωνα με το label το προσωπικό του μοντέλο και είναι όντως αρκετά ιδιοσυνκρατικό.
Archtop κατασκευή με πολύ ιδιαίτερη σχεδίαση. Σκαφτό καπάκι από έλατο και πλάτη/πλαινά από flamed maple, αλλά με μικρό σώμα και ένα τεράστιο μαδέρι – truss στη μέση, που δεν ακουμπάει πλάτη και καπάκι. Σαν μπαστάρδεμα μεταξύ Gretsch και Gibson archtop, πολύ περίεργο στυλ. Maple μανίκι με maple ταστιέρα και block inlays (σπάνιο για τέτοιου στυλ όργανο), proprietary hardware (ειδικά με το tailpiece πολυέλαιος), ωραίες πινελιές όπως το ότι τα controls είναι πάνω σε inset plate απο έλατο που είναι τοσο καλοβαλμένο που είναι σχεδόν αόρατο. Oι μαγνήτες είναι αγνώστου κατασκευαστή αλλά ειδικά ο neck ήταν τρομερά γλυκός. Pretty cool.
Λίγο παρακάτω βρήκα και μια Norlin-era Gibson ES-150 DC που δεν είχα προσέξει στον κατάλογο. Μόλις την προηγούμενη μέρα έβλεπα τον Ted Woodford να μιλάει για μια τέτοια. Καμιά σχέση με την θρυλική ES-150, την πρώτη Gibson ηλεκτρική που έκανε διάσημη ο Charlie Christian – αυτή η κιθάρα είναι αρκετά μεταγενέστερη και μια από τις πολύ λίγες ES-στυλ κιθάρες της Gibson που έχουν διπλο cutaway αλλά full thickness σώμα. Πρακτικά είναι μια ES-175 με λίγο διαφορετική τοποθέτηση στο neck μαγνήτη και εξτρα master volume. Και πιο άσχημη, σε κωμικό βαθμό. ‘Απεταξάμην.
Να και κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα. Αυτή δεν είναι κάποια γιαπωνέζικη Teisco φιτσ-μπόινγκ, είναι μια αμερικάνικη Standel Custom Deluxe 101. Η Standel ήταν μια αμερικάνικη εταιρεία που έφτιαχνε κυρίως ενισχυτές και κάπου στα μέσα του ’60 κυκλοφορήσαν και μερικές κιθάρες που περάσαν και δεν πολυακούμπησαν. Πολύ σπάνιες, πρώτη φορά βλέπω από κοντά μια – η συγκεκριμένη κιόλας είχε ένα φινίρισμα που κατέρρεε σε real time, τύφλα να έχει το Murphy Lab στα χειρότερα του.
Οι Gibson SG είχαν τιμητική σε αυτό το sale, υπήρχαν ακόμη και κάποιες top-tier vintage – μια ’62 και μια ’63 σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση, θα κοντέψουν το δεκαχίλιαρο λογικά. Προσωπικά μου άρεσε ιδιαίτερα μια ’69 SG Custom σε players-grade κατάσταση.
Finish stripped αλλά με original patent-number μαγνήτες, με καταπληκτική αίσθηση στο μανίκι και προφίλ σχεδόν ίδιο με της δικιάς μου (γενικά είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ early και late 60s), γάντι μου έκατσε. Αλλά ακόμα και σε players grade πολλά τα λεφτά ‘Αρη, συνεχίζουμε. Βασικά - μέσες άκρες όσο θα έκανε μια καινούρια Custom του '25, προσωπικά έπαιρνα αυτή όπως είναι έτσι κατακρεουργημένη χωρίς ιδιαίτερη δεύτερη σκέψη.
‘Εχει και non-vintage το μενού φυσικά, σε πολύ πιο προσιτή κατηγορία τιμής – ξεχώρισα μια εξαιρετική Pelham Blue SG Special (2022). Δίπλα της μια SG ’61 reissue (2011), κλασσική αξία αλλά μου πέφτουν λίγο λεπτά τα μανίκια τους.
Hello, it’s a-me. Τόση ώρα δεν έχω ποστάρει μια Fender, ντροπή και αίσχος. Nile Rodgers’ signature Stratocaster με το χαρακτηριστικό pickguard. Και Hardtail γιατί έτσι μας αρέσει. Εξαιρετικό γλουγλου στις μεσαίες θέσεις, τι πιο σύνηθες θα μου πείτε.
Σε ένα πάγκο πήρε το μάτι μου και μια αγαπημένη G&L Comanche από τη σειρά Tribute, όχι την αμερικάνικη. Είχα προσέξει άλλη Tribute Comanche μια στον κατάλογο, σε μπλε χρώμα, και επειδή ανέκαθεν μου αρέσαν και η G&L προσφάτως μας άφησε, είχα κάνει mental note να δω πόσο θα πιάσουν. Μιας και ήμουν εκεί είπα να τις κάνω και μια δοκιμή, και ναι μεν και οι 2 Tribute Comanche αλλά με αισθητή διαφορά. Αυτή στη φωτό εδώ είναι του 2009, έχει swamp ash σώμα με flame maple veneer και tinted laquer στο μπράτσο. Η άλλη ήταν του 2021, όπως αυτές που φαίνονται -ακόμα- στο site της G&L και είχε poplar σώμα με solid colour και πολύ πιο satin και λεπτο φινίρισμα στο μανίκι. ‘Ηταν και αρκετά πιο ελαφριά, ο ήχος όμως της παλαιότερης μου φάνηκε ένα κλικ πιο γεμάτος και λεπτομερής…ίσως τυχαίο, ίσως πρέπει να ξεκινήσω good wood era παραφιλολογία για τις Tribute?
Και πολλές Gretsch είχαμε, και νέες και παλιές. Εδώ λίγο μιούτινγκ αξιον φορ γιορ βιουινγκ πλεζουρ σε μια Chet Atkins Country Gentleman του 1967.
Kάτι έξαλλο για τους μπασίστες – ένα Warwick Buzzard. Αλλά όχι όποιο και όποιο! Το Buzzard είναι το μπάσο που σχεδίασε ο Jon Entwistle με την Warwick και αυτό είναι το πρωτότυπο no. 5, άνηκε στον ίδιο τον Entwistle και το είχε δανείσει για καιρό στον John Deacon των Queen, που εμφανίζεται με το μπάσο στο βίντεοκλιπ του “Friends will be friends”. Προφανώς η χρηματική αξία του είναι ανεβασμένη ως memorabilia αντικείμενο, αλλά και σαν όργανο αυτό καθ'αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Και extreme. Σαν να παίζεις αεροπλανοφόρο είναι.
Το μπασιστικό highlight, πέραν απο κάτι vintage Fender θα ήταν μάλλον ένα Wal Mark 3 5χορδο fretless, μαζί με έξτρα μανίκι με τάστα για να το κάνεις ένταστο όποτε γουστάρεις. Αλλά ήταν αριστερόχειρο (είχε πολύ αριστερόχειρο πράμα αυτή τη φορά) και δεν το πλησίασα. Βρήκα όμως το παρακάτω.
Gibson EB-3 του ’67, με τον πίσω μαγνήτη αλλαγμένο σε Precision και μετατροπή σε άταστο. Από εμένα είναι ναι, μεγάλο ναι.
‘Oπως βλέπετε τα περισσότερα όργανα είναι ελεύθερα σε rack και βάσεις πάνω σε τραπέζια, και απλά σηκώνεις ότι σε ενδιαφέρει και το τσεκάρεις. Κάποια από τα πιο high-ticket items είναι σε μια κάπως πιο περιφραγμένη γωνία ή σε cabinets για λόγους ασφαλείας.
Ο μισός σχεδόν από αυτό τον περιφραγμένο χώρο αυτή τη φορά ήταν γεμάτος από μια ολόκληρη συλλογή από σχεδόν κάθε Fender όργανο, σχεδόν όλα του ’66-’67 και μερικά από early ‘70s, όλα σε Candy Apple Red. Οκ, ωραίο χρώμα, κλασσικό αλλά λίγο ρε παιδί μου κάποιο έλεος, μάλλον ήταν carδιακός ο συλλέκτης (thank you, I'm here all week).
‘Αλλα royalty σε γυάλινες προθήκες (που ζήταγες δηλαδή από έναν υπάλληλο και στις έδινε κατευθείαν) περιλαμβάναν μια ES-330 του ‘63, μια Les Paul Junior του ‘60 και μια ES-335 του ’61. Απομακρύνθηκα γρήγορα πριν η 330 αρχίσει να μου ψιθυρίζει πόσο πιάνει το νεφρό μου (είναι player's grade).
Επειδή όμως μας αρέσει να υποφέρουμε, αυτή εδώ είναι μια Martin 0-17 του 1934 και σχεδόν με έκανε να κλάψω. ‘Εχω την τύχη να έχω παίξει με μερικές εξαιρετικές ακουστικές, ανάμεσα τους και μερικές pre-war Martin, όχι τρομερά πολλές αλλά ένα δείγμα το έχω. Αυτή όμως ήταν stand out. Σοκαριστικό όργανο. Ευτυχώς οι τιμές τους έχουν ξεφύγει και δε μπαίνω σε πειρασμό και να θέλω, αλλιώς θα είχαμε πρόβλημα. Λέμε καμιά φορά ότι οι κιθάρες των 5,000 δεν είναι προφανώς 5 φορές καλύτερες από αυτές των 1,000, ε, αυτή είναι όχι 5, 10 φορές καλύτερη. Για του λόγου το αληθές έπαιξα και μια σύγχρονη Martin 00-15 (παρομοίου στυλ δηλαδή) που αντικειμενικά ήταν καλύτερη από πολλές πιο ακριβές ακουστικές που έπαιξα, και αυτήν δεν την πλησίασε καν. ‘Άλλη κλάση.
Επ’ευκαιρία, δείτε πως είναι τα bar frets που χρησιμοποιούσαν παλιά, πριν γίνει standard το σημερινό fretwire με την Τ διατομή. Τα bar frets ήταν ήδη απαρχαιωμένα στις αρχές του 20ου αιώνα αλλά η Martin επέμεινε να τα χρησιμοποιεί μέχρι το 1934 – αυτό ήταν από τα τελευταία όργανα, Martin και μη, που φτιάχτηκε έτσι.
[CONT. λόγω attachment limit]
