Το hype των vintage looking κιθάρων

fusiongtr είπε:
Σιγά μη σου δώσει το alder τον ήχο της Les Paul.

MAHOGANY λέμε μόνο. :laugh:
ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ  ;D ;D ;D ;D

 
Έλα, μεταξύ μας είμαστε. Τον πήρες τον ήχο αλλά δεν το ξέρεις.

Εγώ δεν "ψώνισα" ποτέ με βάση τον ήχο. Κοιτάς στον καθρέπτη που λέγεται "κιθαριστικά μου ινδάλματα" και παίρνεις κλίση εκεί που κάνεις εικόνα τον εαυτό σου πιο κοντά στο ζητούμενο. Πες το ήχο, πες το ροκσταριλίκι, πες το attitude, πες το ό,τι θες. Γι' αυτό και παίρνεις πολλά όργανα διαφορετικά και σε εικόνα και σε ήχο. Για να θρέψεις το, εκ των πραγμάτων, ανεκπλήρωτο. Είναι σαν να μου λες ότι το πρώτο πράγμα που σε ελκύει σε μια γυναίκα (excuse my stereotyping or slight sexism) είναι το πνεύμα.

Το όργανο το παίρνεις για τη συνολική αισθητική που αποπνέει (περιλαμβάνεται και ο ήχος σε αυτό). 

άρα μια τετράγωνη alder με 2 διπλούς μαγνήτες βγαλμένους από "μαμα"  Gibson Les Paul θα μου δώσει τον ήχο της ;;
Δεν ξέρω. δοκίμασέ το, μπορεί να εκπλαγούμε. Εγώ νομίζω ότι με λίγο compression και λίγο EQ tweaking ίσως και να 'ρθει.

Ο ήχος του Strat single coil είναι πάνω κάτω ο ίδιος σε ό,τι υπόβαθρο και να τον θέσεις. Αυτό που αλλάζει είναι επιμέρους στοιχεία ( attack, swell, sustain, overtones ). Αν το περάσεις αυτό από μια αλυσίδα καλωδίων, κυκλωμάτων, λυχνιών, μεγαφώνων, καμπινών...ε κάπου ξεφτίζει το πράμα.

Μάλλον τα μπέρδεψα κι εγώ. Πάω να παίξω Sultans of swing με μια Flying V... ;D

 
Πνοή και Νύξη είπε:
Κοιτάς στον καθρέπτη που λέγεται "κιθαριστικά μου ινδάλματα" και παίρνεις κλίση εκεί που κάνεις εικόνα τον εαυτό σου πιο κοντά στο ζητούμενο. Πες το ήχο, πες το ροκσταριλίκι, πες το attitude, πες το ό,τι θες. Γι' αυτό και παίρνεις πολλά όργανα διαφορετικά και σε εικόνα και σε ήχο. Για να θρέψεις το, εκ των πραγμάτων, ανεκπλήρωτο.

Το όργανο το παίρνεις για τη συνολική αισθητική που αποπνέει (περιλαμβάνεται και ο ήχος σε αυτό). 
Συμφωνώ φυσικά σε όλα αυτά. :)

 
Kαλύπτω την παικτική/τεχνική μου γύμνια κάτω από συναισθηματισμούς...τι να κάνω?

Να πάτε τώρα στο άλλο θρεντ, αυτό με το 5χορδο, ακόμα εδώ είστε; ;D ;D

 
Δεν θα ήθελα να μάθω τι στην ευχή ανεκπλήρωτο έχει ο Μπίλυ Γκίμπονς και τι είχε ο Γκάρι Μουρ .ε τόσες διαφορετικές κιθάρες

 
Μπααα σε καλό σας!

Εγώ με τον Rebel of South συντάσσομαι.

Εχω τρεις κιθάρες και όλες τους ακούγονται διαφορετικά.

Προφανώς και ήθελες να πεις κάτι άλλο Πνοή κ Νύξη, γι' αυτό και στη συνέχεια... είπες κάτι άλλο.

Διαφορετικά δε νομίζω ότι θα έκανες τη δουλειά που κάνεις, αλλιώς θα έκοβες τελάρα και θα τους πέρναγες ηλεκτρικά!

 
Tamtam είπε:
αλλιώς θα έκοβες τελάρα και θα τους πέρναγες ηλεκτρικά!
Έχει γίνει και αυτό από παλιό συμφορουμιτη . Εξαιρετικό οργανοποιό

Αλλά δεν θυμάμαι δυστυχώς το πείραμα.....

 
  Ηχητικά σχεδιαστικά έχουν ΄βαλει τις βάσεις αυτες οι δύο εταιριες (fender gibson) για το που πατανε πολλές άλλες εταιρίες. Σκεφτόμουν απο την άποψη της αισθητικής εικόνας ότι οκ μπορεί να έχεις και μια στρατ με τον ήχο 'στρατ' όσο γίνεται κοντά στα όποια specs θες και να είναι πχ. modern look.

  Νομίζω ότι το 'κοινο' απο κάτω πάλι 'μια' κιθάρα βλέπει. Ο κιθαρίστας μουσικός είτε επαγγελματίας είτε bedroom player έχει στο νού του τα κιθαριστικά ινδάλματά του.  Κι αυτό είναι ίσως που τον πάει στο vintage look όπως αναφέρθηκε από πολλούς.

Από την άλλη αν ήθελα να γίνω guitar hero θα είχα πολύ προβληματισμό για τον αν έβρισκα καμιά κιθάρα που να ξεφεύγει από το πολύ τετριμμένο οπως και πολλοί τέτοιοι 'heros' (lege me Hendrix) από το παρελθόν το προσέχανε αν το έχετε προσέξει ή είναι μόνο κατοπινό μαρκετινγκ  ::)

Aυτά, βέβαια γράφονται τώρα 'μια ώρα με καψίματα' βέβαια..

Ωραία εξελλίχθηκε το  'θέμα' πάντως

 
Κάπου εδώ να σημειώσω πως σκάλωμα με τις βιντατζιές έχουν κατά κύριο λόγο οι μεγαλύτεροι κιθαρίστες. Οι νεολαίοι το'χουν ρίξει στις 7-8-9χορδες σιδερώστρες, στους active μαγνήτες που'χουν προενισχύσεις μαμούθ κι κάτι καρακάστομ μεγάφωνα και ημι-μπασσοενισχυτές μπας και πιάσουν τις συχνότητες των χαμηλών τους και καταφέρουν να τους ακούσουν και τα δελφίνια.

Κατά τ'άλλα, εγώ με τον Πνοή & Νύξη είμαι. Πολύ το ψειρίζουμε (και καλά κάνουμε δηλαδή γιατί η μισή χαρά είναι το μπανιστήρι) αλλά ηχητικά, παίρνεις εύκολα ότι θες με τόσο μπλιμπλίκι και τόσες επιλογές σε οτιδήποτε.

 
Εγώ δεν κατάλαβα κάποια σημεία από το αρχικό ποστ οπότε για μην γράψω άσχετα πράγματα:

schreivox είπε:
  Και έρχομαι στο ερώτημα:

Ενώ έχουμε περάσει μια φάση που τα μοντέρνα σχέδια είχαν απήχηση υπέρ του δέοντως και τα 'εικονικά μοντέλα' φάνταζαν παρωχημένα στα 80ς -90ς, τώρα πλέον το vintage-look κρατάει ως κυρίαρχη τάση τα τελευταία χρόνια.
Ποιο είναι το ερώτημα;

Οπότε η απάντηση είναι ο (παλιος ορθόδοξος :o) ήχος;;
Απάντηση σε ποια ερώτηση και τι είναι ο "παλιός ορθόδοξος ήχος";

 
X-minor είπε:
Κάπου εδώ να σημειώσω πως σκάλωμα με τις βιντατζιές έχουν κατά κύριο λόγο οι μεγαλύτεροι κιθαρίστες. Οι νεολαίοι το'χουν ρίξει στις 7-8-9χορδες σιδερώστρες, στους active μαγνήτες που'χουν προενισχύσεις μαμούθ κι κάτι καρακάστομ μεγάφωνα και ημι-μπασσοενισχυτές μπας και πιάσουν τις συχνότητες των χαμηλών τους και καταφέρουν να τους ακούσουν και τα δελφίνια.
Οι 20αρηδες εχουν αλλα ακουσματα, οι 40αρηδες αλλα και οι 60αρηδες άλλα. Αρα ο ορισμος του  παλιου και "ορθοδοξου" ηχου ειναι διαφορετικος για τον καθενα. Για καποιον αρχαιοτερο ειναι ο ηχος των beatles ή του hendrix. Για τον νεολαιο, vintage ηχος ειναι οι metallica.

 
gkourmoul1 είπε:
Οι 20αρηδες εχουν αλλα ακουσματα, οι 40αρηδες αλλα και οι 60αρηδες άλλα. Αρα ο ορισμος του  παλιου και "ορθοδοξου" ηχου ειναι διαφορετικος για τον καθενα. Για καποιον αρχαιοτερο ειναι ο ηχος των beatles ή του hendrix. Για τον νεολαιο, vintage ηχος ειναι οι metallica.
Το Nevermind είναι πιο παλιός δίσκος σήμερα από όσο ήταν το Sgt. Peppers όταν βγήκε το Nevermind.

 
Εμείς οι νεολαίοι θεωρούμε vintage τον EVH, τον Randy Rhoads, τον Malmsteen, τους Metallica, έως και τους Pantera που ήταν στα '90s.

To "Far Beyond Driven" ας πούμε είναι ένα χρόνο μεγαλύτερο από μένα, μια χαρά vintag-ιά είναι, οι Beatles και ο Hendrix είναι αρχαίοι για κάποιον που γεννήθηκε από τα '90s και μετά. ;D

Ακούμε και τους αρχαίους όμως, δεν απορρίπτουμε κάτι λόγω ηλικίας. ;D

 
schreivox είπε:
  τώρα πλέον το vintage-look κρατάει ως κυρίαρχη τάση τα τελευταία χρόνια.

Η δικιά μου εξήγηση είναι ότι υπάρχει μια ταύτιση με τον ήχο αυτών των δεκαετιών που θεωρείται απαράμιλλος.
εγώ νομίζω είναι συνολική μόδα, οπότε ο ήχος (και οι κιθάρες) είναι έκφανση της μόδας αυτής. Το βλέπεις σε ρούχα, κουρέματα και ντιζαϊνιές. Αν έχω δίκιο σε αυτό, πολύ σύντομα θα αποκτήσουν αξία οι superstrat που σκονίζονται αυτή τη στιγμή.

Στο θέμα της κιθάρας υποψιάζομαι οτι στις αρχές των 90s, θα μου φαίνονταν εκτρώματα ή τελοσπάντων άκυρες οι κιθάρες που ζαχαρώνω τώρα (και πλέον είναι της μόδας). Για το θέμα του ήχου της κιθάρας per se, θα συμφωνήσω με Πνοή και Νύξη: ο ήχος της ηλεκτρικής είναι ψιλοένας, και μετριέται σε μιλιβόλτ :D, δλδ χοντρικά χωρίζεται σε κιθάρες με μονούς, διπλούς, ή P90. To πώς θα τον χειριστούμε με ενισχυτές και εφέ σύμφωνα με το τι μουσική θέλουμε να βγάλουμε (i.e., electropop ή punk) ελάχιστα σχετίζεται με το τι κιθάρα θα χρησιμοποιήσουμε. Φυσικά εξαιρούνται από το τρένο σκέψης μου οι pure κιθαριστικοί ήχοι (αυτοί που ξέρουμε ως κλασικοί), οπότε είναι γνωστός και συγκεκριμένος ο τρόπος προσεγγισής τους.

Kαι φυσικά όλα αυτά τα λέω για να παρακαλέσω θερμά τον εαυτό μου να μην αγοράσει αυτή :



:D

 
@Jazzjoker, το ερώτημα είναι γιατί σε ένα κιθαρίστα σταδιακά μπορεί να υπάρχει η τάση να του αρέσουν vintage σχέδια που μπορεί να μην τα έκανε κέφι πιο μικρός πχ.  (καλά εμένα πες πάντα μου άρεσαν κιθάρες όπως οι gretsch, fender κλπ.)

Πιστεύω ότι μια σοβαρή παράμετρος είναι ο ήχος που όντως αντιπροσωπεύουν τέτοια όργανα, δηλαδή αναζήτηση πιο low output μαγνητών ή (semi) hollow καταστάσεις, bigsby tremolo κλπ κλπ . (για εμένα το hollow ''ιστορικά'' είναι πριν το solid body οπότε όποιος προβεί σε μια τέτοια αγορά το σκέφτεται και λίγο έτσι πιστεύω)

Γενικά, νομίζω υπάρχει η τάση ένας πιτσιρικάς που παίζει τώρα με εφτάχορδη ibanez να το πάει σε tele jimi root και στο τέλος να καταλήξει με jazzmaster vintage reissue ή καμιά gretsch electromatic

Βέβαια, θα συμφωνήσω με @X-minor ότι το vintage hype χτυπάει μεγαλύτερες ηλικίες

@blue, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο  :)

 
schreivox είπε:
@Jazzjoker, το ερώτημα είναι γιατί σε ένα κιθαρίστα σταδιακά μπορεί να υπάρχει η τάση να του αρέσουν vintage σχέδια που μπορεί να μην τα έκανε κέφι πιο μικρός
Γιατί μεγαλώνοντας ακούει ή βλέπει ή νιώθει αλλιώς.

Λόγω εμπειρίας

Λόγω νέων ακουσμάτων

Λόγω νέου περιβάλλοντος

Λόγω Κώφωσης .

Λόγω τύφλωσης

Και μιλάω σοβαρά

 
schreivox είπε:
@Jazzjoker, το ερώτημα είναι γιατί σε ένα κιθαρίστα σταδιακά μπορεί να υπάρχει η τάση να του αρέσουν vintage σχέδια που μπορεί να μην τα έκανε κέφι πιο μικρός πχ.  (καλά εμένα πες πάντα μου άρεσαν κιθάρες όπως οι gretsch, fender κλπ.)
Γιατί τα σχέδια και στυλ κιθαρών που μας αρέσουν έχουν να κάνουν με τη μουσική που ακούμε/παίζουμε. Κατά κανόνα όταν είμαστε μικροί ακούμε πιο σκληρά είδη και θαυμάζουμε τους αντίστοιχους κιθαρίστες οπότε προτιμούμε γκαζοκιθάρες, διπλούς, active, floyd κλπ. Αργότερα το γυρνάμε σε λιγότερο φασαριόζικα είδη ή/και σε καθαρούς ήχους και θαυμάζουμε κιθαρίστες που παίζουν κατά 99% με τα γνωστά σε όλους μοντέλα που πολύ συχνά είναι παλιατσαρίες ή φαίνονται παλιατσαρίες.

Φυσικά τα παραπάνω είναι ο κανόνας όπως γράφω. Υπάρχουν και εξαιρέσεις.

 
Nikoubis είπε:
Το Nevermind είναι πιο παλιός δίσκος σήμερα από όσο ήταν το Sgt. Peppers όταν βγήκε το Nevermind.
Μια που το ανάφερες... Ο Butch Vig, έλεγε στο ντοκιμαντέρ για το Nevermind, ότι ο Cobain ήθελε "οι κιθαρες να ακούγονται τόσο βαριές όσο των Black Sabbath".

Kαι όταν ο Vig του πρότεινε να ηχογραφήσει δυο φορές την ίδια κιθάρα ή την ίδια φωνή (στην ίδια μελωδική γραμμή) εκείνος ήταν τόσο αντίθετος θεωρώντας το αυτό φλωριά και ξεπεσμό - επειδή δεν μπροούσε να κάνει ούτε δεύτερες φωνές ούτε να παίξει θέματα.

Ο Vig τον έπεισε τελικά, λέγοντάς του ότι "το ίδιο έκανε και ο Lennon" , τον οποίον ο Cobain θαύμαζε λέει απεριόριστα...

Κάθε γενιά, έχει τη δική της μυθολογία.

Οι Beatles και οι Stones e;ixan ton Chuck Berry και τον Presley

Oi Nirvana τους Sabbath και ίσως τον (solo) Lennon

Εγώ τους Led Zeppelin και τους Skynyrd και τον Neil Younγ και τους Doors, Police , Floyd

Τα ανίψια μου τους Green Day , Nirbvana, Muse

Γενικά, θα έλεγα όμως, ότι είναι σπάνιο κάποιος huge καλλιτέχνης να τρέφει τόση εκτίμηση για κάποιον άλλον huge σύγχρονό του, ώστε να βγαίνει επί τόπου να παίζει κομμάτι από τον καινουριο δίσκο του τελευταίου, όπως έκανε ο Hendrix για τον Dylan.

Kαι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για thumbs up στον Hendrix και Mπααα στον Clapton ο οποίος ήταν μάλλον περισσότερο ανταγωνιστικός ΚΤΓΜ απ΄' ότι θα έπρεπε να είναι ένας της κλάσης και του βεληνεκούς του.

 
fusiongtr είπε:
Συμφωνώ φυσικά σε όλα αυτά. :)
Ενω για το σχολιο για τις γυναικες διαφωνεις μουχριτσα;  ;D

 
otto## είπε:
Ενω για το σχολιο για τις γυναικες διαφωνεις μουχριτσα;  ;D
Κατά ένα μεγάλο μέρος, ναι.

Διαφωνώ.

 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top