Το ακόρντο D13b5b9

Πάντως εγώ έχω το εξής απορία απο χθές και περίμενα μήπως απαντηθεί κάπως και δε γίνω ρεντικολο :classic_rolleyes:

Αν δεν λέει πουθενά ο συγγραφέας του βιβλίου περί μή παιξίματος της D (4η χορδή), και δεν το συμβολίζει κάπως (με ένα x στο σχεδιάγραμμα) , και δεν είναι section με movable chords (αυτό θα μας το πει ο dim), για ποιό λόγο το ονομάζει D και όχι τόσα άλλα που θα μπορούσε;
Ξέρω οτι 3η και 5η αν δεν υποστούν αλλοίωση δεν αναγράφονται στο όνομα της συγχορδίας και άρα εννοούνται αλλά απο τη στιγμή που η ονομασία της συγχορδίας ξεκινάει με το D γίνεται να παραληφθεί η ίδια της η βάση;

Θα μου πεις, τζαζ είναι, όλα γίνονται και εξηγούνται με κάποιο τρόπο, οκ.

Αλλά όταν έχουμε μια Universal γλώσσα δε πρέπει να έχουμε και κοινούς κανόνες;

Δλδ όταν κάποιος δει στη παρτιτούρα του D13b5b9 (ανευ σχεδιαγράμματος) δεν εννοείται οτι θα συμπεριλάβει τονική και 3η;
Πιθανώς, το ονομάζει D γιατί θα παίζει το μπάσο D, που συνήθως δίνει την τονικότητα.

Γενικότερα, η συγκεκριμένη είναι μια δεσπόζουσα της G.

Σε G λύνεται, έτσι αναφέρθηκε τουλάχιστον.

Ή το ονομάζει D γιατί έτσι του ήρθε αυτουνού ?.

Για παράδειγμα, μου βγήκε μια πολύ ωραία συγχορδία κάποια στιγμή που γρατσούναγα την κιθάρα η οποία ήταν D Ab C G, στο πέμπτο τάστο της Α η D.

Κατευθείαν σκέφτηκα κάτι σε D minor είναι.

Όταν έκανα ανάλυση όλου του θέματος με αυτά που προηγούνταν και αυτά που ακολουθούσαν μου βγήκε ότι είναι Fm7 9 13.

Χωρίς να έχει F.

Όταν κάποιος δει στην παρτιτούρα κάτι μόνο με ονομασία ρωτάει και τους άλλους τι παίζουν εκεί και παίζει ό,τι του αρέσει περισσότερο.

Κάτι που προσεγγίζει το D13b5b9, αντίστοιχα με 2-3-4-5-6-7-όσες-θέλει-νότες συγχορδία.

 
Δλδ όταν κάποιος δει στη παρτιτούρα του D13b5b9 (ανευ σχεδιαγράμματος) δεν εννοείται οτι θα συμπεριλάβει τονική και 3η;


Σε μια τρίφωνη συγχορδία, η 1η και η 5η δίνουν το τονικό βάρος και η 3η την ποιότητα (μινόρε-ματζόρε).

Αν εμείς θέλουμε να κάνουμε την συγχορδία πιο "ομιχλώδη", της αφαιρούμε τονικό βάρος μην παίζοντας την 5η (εδώ βέβαια η 5 είναι ελαττωμένη, οπότε καλό θα είναι να παιχτεί, γιατί η αλλοίωσή της είναι ενεργό μέρος της αρμονίας).

Την πρώτη/τονική, συνήθως την παίζει το μπάσο (αν υπάρχει) οπότε υπάρχει, και έτσι η κιθάρα μπορεί (και ίσως να χρειάζεται καμιά φορά) να μην την παίξει, και να ασχοληθεί περισσότερο με upper structures.

Ακόμα όμως και μπάσο να μην υπάρχει, πολλές φορές θέλουμε να αφήσουμε την τονική να υπονοείται χωρίς να την παίξουμε, και αυτό εξαρτάται από το context.

Κάποιες φορές μπορεί να είναι επιθυμητό επίσης, να μην υπάρχει σαφής αναφορά στην τονική, έτσι ώστε το που πάει η αρμονία να μην είναι ξεκάθαρο.

Υπάρχουν επίσης φορές, που από μια τριάδα, μπορούν και οι τρεις βασικές νότες να μείνουν απ' έξω, και να παιχτούν επεκτάσεις της συγχορδίας και μόνο, όλα αυτά εξαρτώνται από την αισθητική που θέλουμε να δώσουμε, πώς ακούμε, κλπ.

EDIT: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΟ NOIZ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

 
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
20200625_191611.jpg

Χρήση της συγχορδίας (G7#9) μέσα σε περιεχόμενο, απόσπασμα από smoke eyes του bucky pizzarelli

 
Ακούγεται σαν rocket science, αλλά με μικρά βήματα, εστιασμένα σε ήχους που σου αρέσουν, βγαίνει άκρη.
Too old to rock n roll.

Υπενθυμιζω εκλεισα τα 63 πριν λιγες μερες.

 
Συμφωνώ, πολύ μάστορες οι παλιοί, είχαν πολύ στυλ 
Εννοείται. Όπως και οι κατοπινοί. Ο Sco παίζει το ίδιο ακόρντο μόνο με δύο νότες(Β-Α#, σε απόσταση 7ης). O Frisell από την άλλη, FA#BG, με το ημιτόνιο εσωτερικά. Όρεξη να΄χουμε να ψάχνουμε. ?

 
Too old to rock n roll.

Υπενθυμιζω εκλεισα τα 63 πριν λιγες μερες.


Δεν μιλάμε για rock n roll εδώ.

Αυτά τα παίζεις και μεγαλύτερος ...

Να τα χιλιάσεις ρε dim.

 
Too old to rock n roll.

Υπενθυμιζω εκλεισα τα 63 πριν λιγες μερες.
Στην περίπτωση αυτή, αναλύεις το κάθε grip που μαθαίνεις σε σχέση με την τονική-είτε αυτή υπάρχει είτε όχι. Και το κάνεις είτε από την χαμηλότερη νότα του voicing είτε από την ψηλότερη. Λες, δηλαδή...για το συγκεκριμένο voicing του D7/b9/#11/13.. χτίζεται πάνω στην b5 ή κάτω από την 13. Κι έτσι το μεταφέρεις και σε άλλες τονικότητες.

 
Στην περίπτωση αυτή, αναλύεις το κάθε grip που μαθαίνεις σε σχέση με την τονική-είτε αυτή υπάρχει είτε όχι. Και το κάνεις είτε από την χαμηλότερη νότα του voicing είτε από την ψηλότερη. Λες, δηλαδή...για το συγκεκριμένο voicing του D7/b9/#11/13.. χτίζεται πάνω στην b5 ή κάτω από την 13. Κι έτσι το μεταφέρεις και σε άλλες τονικότητες.


Από την μια κάνεις αυτό οπωσδήποτε για να θυμάσαι τα πιασίματα και την σχέση τους με την τονική, από την άλλη, μπορείς να συνηθίσεις να χρησιμοποιείς κάποιες αντικαταστάσεις πχ εδώ Ab7#9, στην θέση του D13b5b9* (δεν χρειάζεται να θυμάσαι τις ακριβείς επεκτάσεις, παρά μόνο τον ρόλο και την ποιότητα της συγχορδίας πχ dom7alt).

Στην αρχή βασικές πχ τρίτονο, μικρές τρίτες σε dominants, και αργότερα τις εμπλουτίζεις πχ βάζεις και το II πριν, και πιο μετά προχωράς και σε άλλες, πχ μεγάλες τρίτες.

Αυτό θα σε βοηθήσει και στον αυτοσχεδιασμό, όπου μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις με τον ίδιο τρόπο είτε τις παίζει και το ρυθμικό μέρος είτε όχι, για να κάνεις το παίξιμό σου πιο απρόβλεπτο, και spicy.

*EDIT: Και ναι, μόλις έμαθες, ότι ο Hendrix δεν έπαιζε E7#9 όπως νομίζουν όλοι οι άσχετοι, αλλά έπαιζε Bb13b5b9 χωρίς την τονική.

 
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
Από την μια κάνεις αυτό οπωσδήποτε για να θυμάσαι τα πιασίματα και την σχέση τους με την τονική, από την άλλη, μπορείς να συνηθίσεις να χρησιμοποιείς κάποιες αντικαταστάσεις πχ εδώ Ab7#9, στην θέση του D13b5b9
Ή και ντιμινουίτες που δίνουν ωραία arpeggios.

Βέβαια, μπορείς να το αναλύσεις και λίγο περισσότερο και να γίνει πόλεμος.

Αυτή εδώ, ας πούμε, η D13b5b9 (ή αλλιώς η 10 σελίδες thread σε λιγότερο από 24 ώρες αποκλειστικά και μόνο για μια συγχορδία) σχηματίζει 2 τρίτονα.

Αν θεωρήσουμε το Ab ως G# τότε έχουμε F#-C και D-G#.

Χαμός.

 
Βέβαια, μπορείς να το αναλύσεις και λίγο περισσότερο και να γίνει πόλεμος.

Αυτή εδώ, ας πούμε, η D13b5b9 (ή αλλιώς η 10 σελίδες thread σε λιγότερο από 24 ώρες αποκλειστικά και μόνο για μια συγχορδία) σχηματίζει 2 τρίτονα.

Αν θεωρήσουμε το Ab ως G# τότε έχουμε F#-C και D-G#.

Χαμός.


Το D βέβαια δεν παίζεται αλλά δεν έχει σημασία.

Είδες που σου είπα χθες να κοιμηθείς?

Μια χαρά τον βλέπω τον εγκέφαλό σου.

 
Μια χαρά τον βλέπω τον εγκέφαλό σου.
Κουρεύτηκα και έπεσε η θερμοκρασία του.

Το D βέβαια δεν παίζεται αλλά δεν έχει σημασία.
Είπα να αφήσω τα chords και να το πάω και λίγο στο σόλο.

Δεν θα παίξω D, χαλάλι.

 
Κουρεύτηκα και έπεσε η θερμοκρασία του.


Κι εγώ που νόμιζα ότι ήπιες τις μπύρες και έκαναν δουλειά ...

 
Αν δεν λέει πουθενά ο συγγραφέας του βιβλίου περί μή παιξίματος της D (4η χορδή), και δεν το συμβολίζει κάπως (με ένα x στο σχεδιάγραμμα) , και δεν είναι section με movable chords (αυτό θα μας το πει ο dim), για ποιό λόγο το ονομάζει D και όχι τόσα άλλα που θα μπορούσε;
Ξέρω οτι 3η και 5η αν δεν υποστούν αλλοίωση δεν αναγράφονται στο όνομα της συγχορδίας και άρα εννοούνται αλλά απο τη στιγμή που η ονομασία της συγχορδίας ξεκινάει με το D γίνεται να παραληφθεί η ίδια της η βάση;


το περι μή παιξίματος της D το ξεκαθάρισα εγώ στο πρώτο ποστ.

Γενικά το βιβλίο είναι πολύ συμπυκνωμένα γραμμένο και χωρίς πολλές επεξηγήσεις.

πχ έχει ένδειξη για μερικό μπαρέ σε διάφορες θέσεις και από εκεί (μερικό) καταλαβαίνεις ότι ό,τι δεν έχει βούλα δεν παίζεται.

Το αναλύει εδώ αυτός ο καλός άνθρωπος στο 4.20





Επίσης η περίφημη σελίδα 1 του βιβλίου με τα βασικά ακόρντα είναι αυτή. Βέβαια όλα τα ακόρντα είναι κατα γενική ομολογία γνωστά, αλλά πιστεύω η λογική του βιβλίου όπως συνεχίζεται και ο τρόπος που θελει να προσεγγίσει ο συγγραφέας είναι συγκεκριμένος και αν θέλεις να μπεις στο πνεύμα του θα χορέψεις.

20200625_220451.jpg

 
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
Κι εγώ που νόμιζα ότι ήπιες τις μπύρες και έκαναν δουλειά ...
Φαντάσου να έπινα τι θα γινόταν...

 




Εδώ δεν είναι ξεκάρφωτα ακκόρντα dim.

Αυτό που προσπαθεί να προσεγγίσει, είναι να μάθεις να παίζεις κάποιους βασικούς κύκλους στηριζόμενος στο voice leading.

Να ξέρεις δηλαδή ποιες νότες παίζεις και να γίνεται η μετάβαση από την μια συγχορδία στην άλλη ομαλά μετακινώντας κάποιες φωνές/νότες ανά μικρά διαστήματα.

Σκέψου το σαν ξεχωριστές μελωδίες που σχηματίζονται από τις κινήσεις των φωνών/νοτών κατά την μετάβαση από το ένα ακκόρντο στο άλλο.

 
είπα εγώ ξεκάρφωτα?

(δεν ξέρω μπορεί κι όλας). Αλλά το νόημα είναι αυτό που έγραψα στο προηγούμενο ποστ. 

Σου δίνει 26 ακόρντα και σου λέει "μη ρωτάς μάθε τα θα χρειαστούν"

Το τι κάνουν είναι προφανές και το καταλαβαίνει και ένα μικρό παιδί. 

Απλά έχει το βιβλίο αυτό το παλιομοδίτικο στυλ με την αποξενωμένη πληροφορία

 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top