- Μηνύματα
- 7,063
- Πόντοι
- 2,668
TC Electronics Mojo Mojo και Dark Matter. Δύο πετάλια της TC Electronics τα οποία έχουν συζητηθεί πολύ στο ίντερνετ, έχουν φάει κατα καιρούς κράξιμο μάλιστα, αλλά που νομίζω είναι αρκετά αξιόλογα και που αξίζει να τα έχουμε όλοι υπόψην δεδομένου του πόσο φθηνά είναι και τι προσφέρουν. Προσωπικά χρησιμοποιώ ένα Mojo Mojo ως το πιο "ελαφρύ" OD μου εδώ και κάποιους μήνες, και πολύ πρόσφατα πήρα να δοκιμάσω και το Dark Matter, με αφορμή μια πρόσφατη κουβέντα με τον @gkourmoul1. Aς τα κοιτάξουμε λοιπόν.
Αυτά τα 2 πετάλια κυκλοφόρησαν γύρω στο 2012 αν δεν κάνω λάθος και η τιμή τους και πάλι αν θυμάμαι καλά ήταν λίγο πάνω από 100αρικο, in line με άλλα πετάλια της σειράς (είχαν κυκλοφορήσει στην ίδια σειρά με τα γνωστά Hall of Fame και Flashback, με το χαρακτηριστικό casing με το «σκαλάκι»). Δέκα και βάλε χρόνια μετά όμως τα πετάλια κυκλοφορούν ακόμα σε νέο στοκ και βρίσκονται έυκολα γύρω στα 50 ευρώ – o Thomann πχ τα έχει αυτή τη στιγμή στα 49 και 44 ευρώ αντίστοιχα. Μεταχειρισμένα βρίσκονται πολύ εύκολα καθώς πουλήσαν με τη σέσουλα, και εγώ προσωπικά έδωσα μόλις 25 ευρώ για το καθένα. Από τα πιο φθηνά overdrive/distortions που μπορεί να βρεί κανείς, και φυσικά με ποιότητα κατασκευής που δεν έχει καμία σχέση με τους συνήθεις ύποπτους σε αυτή τη κατηγορία τιμής.
www.thomann.de
www.thomann.de
Αυτά τα δύο λοιπόν είναι κυριολεκτικά το ίδιο πετάλι αλλά και ταυτοχρόνως τελείως διαφορετικά. Το κύκλωμα τους είναι τοπολογικά το ίδιο, καρμπόν – απλά αλλάζουν τιμές κάποιες αντιστάσεις/πυκνωτές κατά σημεία, δίνοντας τους διαφορετικό ηχόχρωμα και eq, καθώς και αρκετά παραπάνω gain στο Dark Matter, με τον γενικότερο χαρακτήρα και απόκριση να μοιάζουν αρκετά.
Ας ξεκινήσουμε με το τι δεν είναι – κανένα τους δεν είναι «κλώνος» κάποιου γνωστού πεταλιού. Δεν είναι Tubescreamer-ο-ειδή, δεν είναι Klon-ο-ειδή (που έχω ακούσει αρκετούς να το λένε για το Mojo Mojo και με κάνει να απορώ πραγματικά), ούτε Bluesbreaker-ο-ειδή ούτε Rat-ο-ειδή (που πολλοί συγκρίνουν το Dark Matter με το Rat, πιο εύλογα θα πώ εδώ). Αν έπρεπε να τα χώσουμε κάπου, θα ήταν amp-in-a-box στυλ πετάλια με πολλαπλά απανωτά ενισχυτικά στάδια, χωρίς να είναι φασόν κάποιου κλασσικού σχεδίου που έχω υπόψιν μου.
Το κύκλωμα τους είναι ένα stacked gain stage κύκλωμα, με 5 προενισχυτικά στάδια χτισμένα με op-amps (και όχι transistors όπως γνωστά amp-like πετάλια σαν το Boss Blues Driver). Το voicing γίνεται κυρίως στο 2ο στάδιο, όπου εδώ έχουμε διαφορές στα δυο τους (και εδώ παίζει το διακοπτάκι του voicing, έχουν και τα 2 δυο διαφορετικές επιλογες που επηρεάζουν τα μπάσα κυρίως). Στο 3ο στάδιο έχουμε σχεδόν όλο το gain μας, με την παραμόρφωση να προκαλείται από soft-clipping diodes. Hard clipping δεν υπάρχει πουθενά, ούτε ακόμα και στο Dark Matter, σε αντίθεση με σχεδόν όλα τα κλασσικά distortion.
Στο τέλος έχουμε ένα EQ με bass και treble controls, με τα φίλτρα να είναι στημένα σε διαφορετικές συχνότητες στα δυο πετάλια – θυμίζει λίγο Baxandall κύκλωμα αλλά δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά off the top of my head. Αν τα διαβάζω σωστά όμως – και δε με κοροϊδεύουν και τα αυτιά μου- το bass control του Dark Matter είναι πιο χαμηλά από του Mojo Mojo, στο οποίο είναι περισσότερο σαν low mids control – το ίδιο και το treble, που κοντρολάρει πολύ πιο έντονα τα πρίμα σαν ατάκα στο Dark Matter ενώ στο Mojo Mojo είναι πιο «ελαφρύ», σαν presence/top sparkle. Και στα δύο με το σεταπ μου (που είναι σχετικά dark-μεσαίο σαν ήχος) βρίσκω πιο χρήσιμη μια ρύθμιση με το bass λίγο κομμένο (στο 3-4) και το treble ανεβασμένο (στο 6-7).
Παραθέτω και τα schematics αν τυχόν ενδιαφέρουν κανένα – όπως μπορείτε να δείτε είναι κυριολεκτικά ίδια κυκλώματα, με διαφορές σε κάποια RC για διαφορετικό voicing που εν τέλει όμως μας δίνουν δυο αρκετά διαφορετικούς ήχους. Ακόμα και χωρίς γνώσεις ηλεκτρονικών οι ομοιότητες θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες.
Eν τέλει τι έχουμε; Tο Mojo Mojo είναι ένα ζεστό, χουχουλιάρικο OD με έντονα χαμηλομεσαία, αλλά χωρίς να έχει το υπερβολικά έντονο mid hump ενός TS, με tweed-ish χαρακτήρα ίσως, αν έπρεπε αναγκαστικά να το βαφτίσω κάπως, και αρκετούτσικο gain. Το Dark Matter είναι πιο διάφανο, με πολύ πιο καθαρά πρίμα, glassy indeed, πιο ισορροπημένο ηχητικά και με πιο χρήσιμο eq θα πώ, και με πολύ παραπάνω gain – πάει από creamy OD μέχρι βαρύ γκάζι, well into distortion territory. Πάρα, πάρα πολύ ευέλικτο και χρήσιμο, ίσως χωρίς τρομερά ισχυρό χαρακτήρα, και πιο κοντά σε vintage, slightly hairy voicing παρά σε υπερ-μοντέρνο σφιχτό ήχο.
Υπάρχουν πολλά side by side συγκριτικά* όπου μπορείτε να ακούσετε το εύρος του gain knob ή των eq, εδώ έχω γράψει ένα πρόχειρο κλίπ με την SG (P90s) σε κάποια απλά ρυθμικά και ανοιχτές. ‘Ένα μικρό δείγμα καθαρού στην αρχή, μετά το Mojo Mojo και μετά το Dark Matter. Το gain και στα δυο είναι στο 3-4, και είναι ξεκάθαρο πόσο πιο gainy είναι ήδη το Dark Matter καθώς και ο πολύ πιο woolly fuzzy boxy tweedy (ξεμένω από λέξεις) χαρακτήρας του Mojo Mojo. O ενισχυτής είναι ένας Studio .22 στο καθαρό κανάλι και έχει γραφτεί με ένα δυναμικο AKG D22 off-axis.
Για δεύτερο course έχουμε ένα backing track α λα Maggot Brain που βρήκα και κάνω κάτι κουλαμάρες από πάνω, πάλι η SG με το Mojo Mojo αρχικά, μετά το Dark Matter (στο 2o λεπτό) και προς το τέλος και τα δυο μαζί. Στον Session 75 αυτή τη φορά, σε mild breakup και φουλ boxy.
Είναι responsive στην ατάκα και τα δυο τους, όπως θα περίμενε κανείς από amp-like πετάλια, και καθαρίζουν καλά με το volume. Καθαρίζουν όμως πως να το πω, γραμμικά – σιγά σιγά και κρατώντας τον χαρακτήρα ακέραιο απλά με λιγότερο gain. Αυτό σε πολλούς θα αρέσει πολύ καθώς μπορείς να κάνεις finetune το gain σου εύκολα. Προσωπικά προτιμώ τον τρόπο που καθαρίζει ένα Rat πχ επειδή μαζεύονται πολύ απότομα τα edges του ήχου με το που πας το volume της κιθάρας στο 8 πχ, αλλάζει ο χαρακτήρας αρκετά, καθαρίζει απότομα και σχεδόν φούλ ήδη στο -5-6. Μου αρέσει αυτό, δυο σε ένα, άλλους μπορεί να τους ενοχλεί και να προτιμούν κάτι πιο «προβλέψιμο» όπως στα TC.
Στο παρακάτω κλίπ ακούτε αυτό που προσπαθώ να περιγράψω. Ξεκινάω με το Dark Matter με το volume της κιθάρας τέρμα ανοικτό και κατεβαίνω στο 8, στο 5, στο 3 και μετά σιγά σιγά ξανα-ανεβάζω. Στη μέση του κλιπ γυρνάω στο Donner Dark Mouse (Rat clone) και επαναλαμβάνω – στο πρώτο κατέβασμα ακούγεται η αλλαγή στο χαρακτήρα του distortion, και στα επόμενα καθαρίζει αισθητά χωρίς να πέφτει τρομερά η ένταση. To Dark Matter από την άλλη είναι πιο γραμμικό και στη μείωση του gain και στη συνολική ένταση.
Kαι τα δύο είναι πολύ χρήσιμα, ειδικά το Dark Matter είναι ιδιαίτερα ευέλικτο και έχει ως βάση έναν σχετικά ουδέτερο ήχο που θα βρεί χρήση σε πάρα πολλά μουσικά settings. Προσωπικά, στην πεταλιέρα μου έχω αυτή τη στιγμή το Mojo Mojo σαν μεσαίο warm OD και ένα rat clone σαν βασικο heavy OD/ light dist, παίζοντας συχνά με το volume της κιθάρας. Οφείλω να πω ότι δεν αντικατέστησε κανένα το Dark Matter – τη μεσαιοtweedιλα του Mojo την θέλω και δεν την έχει, το γρέζι του Rat το πλησιάζει αλλά δεν το πιάνει. Αντικειμενικά, μπορεί να είναι το καλύτερο και πιο ευέλικτο από τα τρία οπότε θα παραμείνει σίγουρα στο οπλοστάσιο.
Σε κάθε περίπτωση είναι και τα δυο sleepers, τα βρίσκεις πάμφτηνα, είναι αξιολογότατα και αξίζουν μια ματιά!
*Π.χ. αν δεν τα σιχάθηκε ήδη κάποιος
Αυτά τα 2 πετάλια κυκλοφόρησαν γύρω στο 2012 αν δεν κάνω λάθος και η τιμή τους και πάλι αν θυμάμαι καλά ήταν λίγο πάνω από 100αρικο, in line με άλλα πετάλια της σειράς (είχαν κυκλοφορήσει στην ίδια σειρά με τα γνωστά Hall of Fame και Flashback, με το χαρακτηριστικό casing με το «σκαλάκι»). Δέκα και βάλε χρόνια μετά όμως τα πετάλια κυκλοφορούν ακόμα σε νέο στοκ και βρίσκονται έυκολα γύρω στα 50 ευρώ – o Thomann πχ τα έχει αυτή τη στιγμή στα 49 και 44 ευρώ αντίστοιχα. Μεταχειρισμένα βρίσκονται πολύ εύκολα καθώς πουλήσαν με τη σέσουλα, και εγώ προσωπικά έδωσα μόλις 25 ευρώ για το καθένα. Από τα πιο φθηνά overdrive/distortions που μπορεί να βρεί κανείς, και φυσικά με ποιότητα κατασκευής που δεν έχει καμία σχέση με τους συνήθεις ύποπτους σε αυτή τη κατηγορία τιμής.
tc electronic MojoMojo
Guitar Effects With the new generation of pedals and a plethora of digital gems, the tradition of good, old-fashioned analogue sounds is still preserved. The Mojomojo is an overdrive that offers its own approach. Primarily intended for giving...
www.thomann.de
tc electronic Dark Matter Distortion
Electric guitar effects Distortion, Control: Gain, level, bass, treble, 2 Different voice settings, True Bypass, Power supply: 9 V DC power supply or 9 V battery (both not included)
www.thomann.de
Αυτά τα δύο λοιπόν είναι κυριολεκτικά το ίδιο πετάλι αλλά και ταυτοχρόνως τελείως διαφορετικά. Το κύκλωμα τους είναι τοπολογικά το ίδιο, καρμπόν – απλά αλλάζουν τιμές κάποιες αντιστάσεις/πυκνωτές κατά σημεία, δίνοντας τους διαφορετικό ηχόχρωμα και eq, καθώς και αρκετά παραπάνω gain στο Dark Matter, με τον γενικότερο χαρακτήρα και απόκριση να μοιάζουν αρκετά.
Ας ξεκινήσουμε με το τι δεν είναι – κανένα τους δεν είναι «κλώνος» κάποιου γνωστού πεταλιού. Δεν είναι Tubescreamer-ο-ειδή, δεν είναι Klon-ο-ειδή (που έχω ακούσει αρκετούς να το λένε για το Mojo Mojo και με κάνει να απορώ πραγματικά), ούτε Bluesbreaker-ο-ειδή ούτε Rat-ο-ειδή (που πολλοί συγκρίνουν το Dark Matter με το Rat, πιο εύλογα θα πώ εδώ). Αν έπρεπε να τα χώσουμε κάπου, θα ήταν amp-in-a-box στυλ πετάλια με πολλαπλά απανωτά ενισχυτικά στάδια, χωρίς να είναι φασόν κάποιου κλασσικού σχεδίου που έχω υπόψιν μου.
Το κύκλωμα τους είναι ένα stacked gain stage κύκλωμα, με 5 προενισχυτικά στάδια χτισμένα με op-amps (και όχι transistors όπως γνωστά amp-like πετάλια σαν το Boss Blues Driver). Το voicing γίνεται κυρίως στο 2ο στάδιο, όπου εδώ έχουμε διαφορές στα δυο τους (και εδώ παίζει το διακοπτάκι του voicing, έχουν και τα 2 δυο διαφορετικές επιλογες που επηρεάζουν τα μπάσα κυρίως). Στο 3ο στάδιο έχουμε σχεδόν όλο το gain μας, με την παραμόρφωση να προκαλείται από soft-clipping diodes. Hard clipping δεν υπάρχει πουθενά, ούτε ακόμα και στο Dark Matter, σε αντίθεση με σχεδόν όλα τα κλασσικά distortion.
Στο τέλος έχουμε ένα EQ με bass και treble controls, με τα φίλτρα να είναι στημένα σε διαφορετικές συχνότητες στα δυο πετάλια – θυμίζει λίγο Baxandall κύκλωμα αλλά δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά off the top of my head. Αν τα διαβάζω σωστά όμως – και δε με κοροϊδεύουν και τα αυτιά μου- το bass control του Dark Matter είναι πιο χαμηλά από του Mojo Mojo, στο οποίο είναι περισσότερο σαν low mids control – το ίδιο και το treble, που κοντρολάρει πολύ πιο έντονα τα πρίμα σαν ατάκα στο Dark Matter ενώ στο Mojo Mojo είναι πιο «ελαφρύ», σαν presence/top sparkle. Και στα δύο με το σεταπ μου (που είναι σχετικά dark-μεσαίο σαν ήχος) βρίσκω πιο χρήσιμη μια ρύθμιση με το bass λίγο κομμένο (στο 3-4) και το treble ανεβασμένο (στο 6-7).
Παραθέτω και τα schematics αν τυχόν ενδιαφέρουν κανένα – όπως μπορείτε να δείτε είναι κυριολεκτικά ίδια κυκλώματα, με διαφορές σε κάποια RC για διαφορετικό voicing που εν τέλει όμως μας δίνουν δυο αρκετά διαφορετικούς ήχους. Ακόμα και χωρίς γνώσεις ηλεκτρονικών οι ομοιότητες θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες.
Eν τέλει τι έχουμε; Tο Mojo Mojo είναι ένα ζεστό, χουχουλιάρικο OD με έντονα χαμηλομεσαία, αλλά χωρίς να έχει το υπερβολικά έντονο mid hump ενός TS, με tweed-ish χαρακτήρα ίσως, αν έπρεπε αναγκαστικά να το βαφτίσω κάπως, και αρκετούτσικο gain. Το Dark Matter είναι πιο διάφανο, με πολύ πιο καθαρά πρίμα, glassy indeed, πιο ισορροπημένο ηχητικά και με πιο χρήσιμο eq θα πώ, και με πολύ παραπάνω gain – πάει από creamy OD μέχρι βαρύ γκάζι, well into distortion territory. Πάρα, πάρα πολύ ευέλικτο και χρήσιμο, ίσως χωρίς τρομερά ισχυρό χαρακτήρα, και πιο κοντά σε vintage, slightly hairy voicing παρά σε υπερ-μοντέρνο σφιχτό ήχο.
Υπάρχουν πολλά side by side συγκριτικά* όπου μπορείτε να ακούσετε το εύρος του gain knob ή των eq, εδώ έχω γράψει ένα πρόχειρο κλίπ με την SG (P90s) σε κάποια απλά ρυθμικά και ανοιχτές. ‘Ένα μικρό δείγμα καθαρού στην αρχή, μετά το Mojo Mojo και μετά το Dark Matter. Το gain και στα δυο είναι στο 3-4, και είναι ξεκάθαρο πόσο πιο gainy είναι ήδη το Dark Matter καθώς και ο πολύ πιο woolly fuzzy boxy tweedy (ξεμένω από λέξεις) χαρακτήρας του Mojo Mojo. O ενισχυτής είναι ένας Studio .22 στο καθαρό κανάλι και έχει γραφτεί με ένα δυναμικο AKG D22 off-axis.
Για δεύτερο course έχουμε ένα backing track α λα Maggot Brain που βρήκα και κάνω κάτι κουλαμάρες από πάνω, πάλι η SG με το Mojo Mojo αρχικά, μετά το Dark Matter (στο 2o λεπτό) και προς το τέλος και τα δυο μαζί. Στον Session 75 αυτή τη φορά, σε mild breakup και φουλ boxy.
Είναι responsive στην ατάκα και τα δυο τους, όπως θα περίμενε κανείς από amp-like πετάλια, και καθαρίζουν καλά με το volume. Καθαρίζουν όμως πως να το πω, γραμμικά – σιγά σιγά και κρατώντας τον χαρακτήρα ακέραιο απλά με λιγότερο gain. Αυτό σε πολλούς θα αρέσει πολύ καθώς μπορείς να κάνεις finetune το gain σου εύκολα. Προσωπικά προτιμώ τον τρόπο που καθαρίζει ένα Rat πχ επειδή μαζεύονται πολύ απότομα τα edges του ήχου με το που πας το volume της κιθάρας στο 8 πχ, αλλάζει ο χαρακτήρας αρκετά, καθαρίζει απότομα και σχεδόν φούλ ήδη στο -5-6. Μου αρέσει αυτό, δυο σε ένα, άλλους μπορεί να τους ενοχλεί και να προτιμούν κάτι πιο «προβλέψιμο» όπως στα TC.
Στο παρακάτω κλίπ ακούτε αυτό που προσπαθώ να περιγράψω. Ξεκινάω με το Dark Matter με το volume της κιθάρας τέρμα ανοικτό και κατεβαίνω στο 8, στο 5, στο 3 και μετά σιγά σιγά ξανα-ανεβάζω. Στη μέση του κλιπ γυρνάω στο Donner Dark Mouse (Rat clone) και επαναλαμβάνω – στο πρώτο κατέβασμα ακούγεται η αλλαγή στο χαρακτήρα του distortion, και στα επόμενα καθαρίζει αισθητά χωρίς να πέφτει τρομερά η ένταση. To Dark Matter από την άλλη είναι πιο γραμμικό και στη μείωση του gain και στη συνολική ένταση.
Kαι τα δύο είναι πολύ χρήσιμα, ειδικά το Dark Matter είναι ιδιαίτερα ευέλικτο και έχει ως βάση έναν σχετικά ουδέτερο ήχο που θα βρεί χρήση σε πάρα πολλά μουσικά settings. Προσωπικά, στην πεταλιέρα μου έχω αυτή τη στιγμή το Mojo Mojo σαν μεσαίο warm OD και ένα rat clone σαν βασικο heavy OD/ light dist, παίζοντας συχνά με το volume της κιθάρας. Οφείλω να πω ότι δεν αντικατέστησε κανένα το Dark Matter – τη μεσαιοtweedιλα του Mojo την θέλω και δεν την έχει, το γρέζι του Rat το πλησιάζει αλλά δεν το πιάνει. Αντικειμενικά, μπορεί να είναι το καλύτερο και πιο ευέλικτο από τα τρία οπότε θα παραμείνει σίγουρα στο οπλοστάσιο.
Σε κάθε περίπτωση είναι και τα δυο sleepers, τα βρίσκεις πάμφτηνα, είναι αξιολογότατα και αξίζουν μια ματιά!
*Π.χ. αν δεν τα σιχάθηκε ήδη κάποιος
