Για την ουσία(λέμε τώρα) του θέματος,με κάλυψε απόλυτα ο Sami από το πρώτο κιόλας μήνυμά του.
Με αφορμή το παρακάτω,θα γράψω κάτι στον φίλο degdekis.
degdekis είπε:
3ον Εντάξει εγώ υποστήριξα αρχικά την άποψη ότι η κλασική του μέλλοντος είναι η μέταλ. Μπορεί κ να είμαι σωστός μπορεί και λάθος. Δεν θα κάτσω να σκάσω κιολας για αυτό. Ειπαμε θα το δούμε σε...500 χρόνια.... ;D
Nα ξεκαθαρίσω ότι η ενασχόλησή μου με την μουσική,μου έχει μάθει μεταξύ άλλων,να μην κρίνω την ποιότητα του χαρακτήρα και να μην βγάζω συμπεράσματα για ανθρώπους,με γνώμονα τη μουσική που ακούνε.
Έχω γνωρίσει κλασσικούς με χείριστο ήθος και κλαρινοτσιφτετελοροκάδες μια χαρά παιδιά.
@degdekis Είμαστε συνομήλικοι και πριν 10+ χρόνια το metal με πήγε μαζί με φίλους ως το Wacken,παρά το γεγονός ότι ήμουν κλασσικός κιθαρίστας.
Από εκείνη την παρέα μουσικών,που εννοείται ότι παρακολουθουσε και τα εγχώρια αντίστοιχα δρώμενα,πλέον μόνο ένας είναι ακόμη πιστός στο metal.
Οι υπόλοιποι έχουμε κρατήσει τις εμπειρίες μας όπως και κάποιες μουσικές που δε θα ξεθωριάσουν ποτέ στην ψυχή μας.
Για παράδειγμα η αγάπη μου για τους Savatage και η εκτίμηση που έχω στον μακαρίτη τον Oliva,δε θα αλλάξει ποτέ..
Όμως η μουσική αυτή,τουλάχιστον εμάς,δεν μπόρεσε να μας κρατήσει και να ικανοποιήσει κάποιες ανάγκες μας,όχι για 500 χρόνια,αλλά ούτε μέχρι τα 22-23 μας.
Για εμάς το metal,ήταν μια φάση,με καλές αναμνήσεις.
Aκόμη και το lifestyle που το συνοδεύει,τώρα πλέον μου φαίνεται τουλάχιστον αστείο.
Ακόμη και στα 20 μου, πίστευα αν γίνω κάποτε 50 χρονών, αποκλείεται να δω τους Manowar επί σκηνής και να μην λυθώ στα γέλια.
Όπως ποτέ δεν πίστευα ότι στα 50 μου θα παίζω με μια b.c.rich ξίφος,αλλά μάλλον κάτι σε τελε ή 335..
Ούτε ότι θα εχω τα παιδιά μου στο αμάξι,θα έχω ανοιχτά παράθυρα και θα ταξιδεύουμε υπό τα άσματα των Mayhem.
Αυτά,με απόλυτο σεβασμό σε ότι τρέφει την ψυχή του καθενός.