Jazz ή fusion?

[Nekkon]

Που τελειώνει το ένα είδος και που αρχίζει το άλλο;

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Αν εστιάσουμε στην επιλογή νοτών όλο τζαζ μου ακούστηκε, ακόμα και στην high gain κιθάρα, αν εξαιρέσουμε τα tremolo-bends γιατί, ειδικά στην purist jazz, δεν θέλουν bends. Μετά είναι ο ήχος, που ήταν πιο έντονος, και στα ντραμς, στα fusion μέρη.

 

[stamkosk]

Δεν τίθεται θέμα για το αν ο άνθρωπος ξέρει να παίζει. Χρόνια τώρα τα βίντεο του, σου ρίχνουν το σαγόνι κάτω. Αυτό που δεν μπορούν να σου δώσουν οι χιλιάδες νότες είναι το ελάχιστο συναίσθημα όμως. Τι νόημα έχει ένα άριστο τεχνικά αποτέλεσμα που μόλις τελειώσει το κομμάτι το έχεις ήδη ξεχάσει;

 

[Nekkon]

συναίσθημα

Τείνω να καταλήξω στο ότι αυτό είναι 100% υποκειμενικό. Πχ στο συγκεκριμένο βίντεο, ο Άλεξ από δεξιά μου μιλάει. Ο Άλεξ από αριστερά με δυσκολεύει να τον ακούσω (κυρίως λόγω του ήχου του). Όμως έχω δει πολύ κόσμο να αισθάνεται πολύ διαφορετικά από αυτά που αισθάνομαι εγώ. Πχ τον bluesίστα που σολάρει σε Λα μινόρε σηκώνει επανειλημμένα ενοχλητικά τη Ρε ή τη Σολ και αλλάζει 15 γκριμάτσες σε δέκα δευτερόλεπτα δεν τον καταλαβαίνω αλλά πιθανότατα το νιώθει

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

@Nekkon Wait for it, wait for it,wait for it:

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Απ'την άλλη ο Stevie Ray Vaughan, ολοκληρωμένος bluesman, RIP

 

[Nekkon]

Απ'την άλλη ο Stevie Ray Vaughan, ολοκληρωμένος bluesman, RIP

Αυτός έπαιζε κιόλας, δεν ένιωθε μόνο

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Στο θέμα της ταχύτητας/ shredding το βλέπω στο πλαίσιο tension & release γενικότερα στην μουσική. Με την συνεχόμενη ταχύτητα να λειτουργεί ως tension. Αν και αν μιλάμε για χαλαρό κομμάτι που τίποτα δεν είναι γρήγορο, θα αντιστραφούν οι ρόλοι και ένα σημείο shredding μπορεί να λειτουργήσει ως η κάθαρση/ κρεσέντο του κομματιού. Άλλες φορές τέτοιο σημείο μπορεί και να μην ταιριάζει, είναι θέμα ισορροπιών.

 

[odis13]

Η jazz έχει εκατοντάδες υποείδη, και η fusion είναι μόνο ένα απο αυτά. Για όλα υπάρχει χώρος, ανάλογικα το μουσικό context - αλλιως θα φραζάρεις αν παιζεις dixie αλλιως bebop αλλιως fusion αλλιώς αν την εχεις δει ECM. Και στη fusion δηλαδή, υπάρχουν τόσα ανθυποείδη - δεν είναι όλα τσιτα γκαζια και παμε κοντρα τους μεταλλάδες στα arpeggios. Fusion είναι και ο Miles του Bitches Brew και ο Lonnie Liston και οι Weather Report και οι Mahavishnu και ο Clarke και τα εθνικ του Metheny και οι Spyro Gyra και και και....δεν κολλάνε σε όλα αυτά τα jazzrockshred.

Speaking of fusion-ο-shred, μιας και ειμαστε συντοπίτες με τον Alex, τον έχω πετύχει να παίζει 3-4 φορές, και αν δεν με απατα η μνήμη είχαμε βρεθεί και σε μια κοινή παρέα για μπύρες κάαααποτε. Ο άνθρωπος είναι τερας τεχνικής, και έχει ωριμάσει πολύ το παίξιμο του απο τότε που είχε πρωτοκάνει το μπαμ του και ήταν για λίγο το αντίπαλο δέος (sort of) στον Govan (με τον τελευταιο ομολογουμένως να έχει δραματικά διαφορετικό βεληνεκές πλεον).

Σε μια απο τις φορές που τον πέτυχα, ο Alex έκανε sitting in με μια γνωστή μου μπάντα. Εξαιρετικό acid / funk jazz σχήμα με δολοφονικο rhythm section, έλειπε ο κιθαριστας και έπαιζε ο φίλος στη θεση του. Είχε ξεσκιστεί να παίζει όπως τον αριστερό Άλεξ αδιάκοπα πάνω στα παντα και τους πάντες. Μετά τον ενθουσιασμό / εντυπωσιασμό του πρώτου δεκάλεπτου το όλο σκηνικό ήταν τραγικά κουραστικό, δυναμικές groove τα πάντα είχαν πάει για βρούβες.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Πιστεύω τον The Edge όταν είπε "οι νότες είναι ακριβές για μένα" πως το εννοούσε για το στυλ του, και όχι σαν δικαιολογία που όντως δεν μπορεί να παίξει γρήγορα. Έχει άλλα χαρίσματα, όπως το να προσθέτει στο τραγούδι, ο τόνος του, και φαντασία.

Άλλες φορές θα βάλω Greg Howe αυτόν τον καιρό ακριβώς για το funky shredding του.