- Μηνύματα
- 3,700
- Πόντοι
- 1,083
Προ λίγων εβδομάδων ξαναήρθε σπίτι μου αυτή εδώ η κιθάρα:
Στη φωτογραφία είμαι 16 χρονών. Η συγκεκριμένη κιθάρα ήταν η πρώτη κιθάρα που κάποιος απ' την παρέα είχε αγοράσει και μπορούσε να παιχτεί, μιας που τα όργανα που είχαμε μέχρι τότε χρησίμευαν εναλλακτικά και ως τόξα ή σφεντόνες
Ανήκει σε φίλο -τους έχω κρατήσει σχεδόν όλους τους παιδικούς κολλητούς- ο οποίος πλέον δεν πολυασχολείται αλλά σκέφτηκε να μου τη δώσει για ένα set-up να είναι ετοιμοπόλεμη, ίσως για την επόμενη γενιά. Με αυτή την αφορμή σκέφτηκα να ανοίξω ένα νήμα που θα συνδύαζε το gear κομμάτι με κάποιες αναφορές στα άγια 90s
Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι η EX350. Eίναι Made in Korea και κατασκευαζόταν απ το 1988 έως 1993. Αγοράστηκε το 1991 για 120.000 δρχ. Η USA Stratocaster κόστιζε τότε 180.000δρχ και ήταν το όνειρο, αλλά 60.000δρχ ήταν μεγάλη διαφορά. Μισός βασικός μισθός.
Το όργανο αντανακλά πλήρως την εποχή του σε σύγκριση με το σήμερα: πολύ καλά ξύλα, πολύ κακό hardware: Δεν ξέρω πού πρέπει να φτάσω οικονομικά για να βρώ τόσο σκούρα και λεία rosewood σε ταστιέρα στις μέρες μας, πάντως σίγουρα δεν έχω δει αντίστοιχη σε κιθάρες ανάλογης σημερινής αξίας. Από την άλλη βέβαια οποιαδήποτε budget κιθάρα έχει σήμερα καλύτερα tuners και ηλεκτρικά. Εξαίρεση -πολύ σημαντική- το Takeuchi MIJ Floyd Rose που έχει αυτή η σειρά, που είναι αξιοπρεπέστατο.
Με λίγα λόγια είναι η απόλυτη πλατφόρμα για σοβαρό upgrade, ιδιαίτερα αν υπολογίσουμε ότι το κυριότερο κόστος upgrade είναι το Floyd Rose και οι μαγνήτες. Οι μαγνήτες όμως της Ibanez έτσι κι αλλιώς καταλήγουν στις αγγελίες ακόμη και στα ακριβά μοντέλα...
Μιλώντας για μαγνήτες, η κιθάρα είχε αναβαθμιστεί με DiMarzio PAF Pro στο neck και Tone Zone στο bridge καθώς και με έναν "Fender" μονό στη μέση (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία).
Ξεκίνησα λοιπόν το set-up, αλλά Floyd Rose με πάμφθηνα tuners είναι συνταγή καταστροφής. Μετά από καμιά ώρα που έβλεπα ότι η κιθάρα δεν κρατούσε κούρδισμα για να σώσει τη ζωή της, η απόφαση επάρθη: Gotoh Locking Tuners . Τα string locks του floyd rose είχαν παραδώσει πνεύμα, οπότε προστέθηκαν αυτά της Schaller, ανοξείδωτα, θεωρητικά για μια ζωή. Επίσης παίζοντας, διαπίστωσα ότι τα stock ελατήρια είχαν πολύ χαμηλή τάση, η γέφυρα στο παραμικρό bend πηγαινοερχόταν σαν βάρκα στα 7 μποφώρ. Για double stops ούτε λόγος, έπρεπε να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες...Έτσι λοιπόν προστέθηκαν κι αυτά τα Floyd Rose ελατήρια στην παραγγελία. Τελικά βέβαια δεν νομίζω ότι έχουν διαφορά από τα Harley Benton που είχα επίσης σπίτι (και ίσως και με αυτά που βρίσκει κανεις στο Temu).
Kι αφού φτάσαμε στο Temu, η τελική αναβάθμιση στο σύστημα tremolo ήταν αυτή η αντιγραφή Ibanez Back Stop. Άνοιξα θέμα εδώ αν το είχε προσπαθήσει κανείς αλλά δεν πήρα απάντηση. Το Back Stop του temu λοιπόν φαίνεται αρκετά αξιόμαχο. Ουσιαστικά κρατα μία προρύθμιση τάσης στη γέφυρα την οποία ρυθμίζεις. Ο σκοπός είναι με το Floyd Rose σωστά ρυθμισμένο να μπορείς να χαλαρώσεις εντελώς μια χορδή, ακόμη και την Μι μπάσο, και το Floyd να παραμένει στη θέση του. Εκπληκτικά χρήσιμο για όλους όσους δεν κάνουν συνεχή χλιμιντρίσματα και θέλουν μια σταθερή και αξιόπιστη γέφυρα. (Τα πλαστικά της φωτο μπήκαν δοκιμαστικά, δεν δούλεψαν κι αντικαταστάθηκαν με τσοχάκια εκεί που ακουμπάει το Back Stop τo tremolo block.)
Μετά άνοιξα τα ηλεκτρικά, όπου αντίκρυσα αυτό:
H έκπληξή ήταν μεγάλη γιατί επι σειρά πολλών ετών η κιθάρα πήγαινε για service σε γνωστό μαγαζάτορα της X. Τρικούπη, ο οποίος είχε κάνει και την εγκατάσταση των DiMarzios. Στα early 90s internet δεν υπήρχε και οι Ibanez με τα μπράτσα φλίδα και τα Floyd Rose εξασφάλιζαν πολύ καλό μεροκάματο στους guitar techs. Η συγκεκριμένη κιθάρα πήγε άπειρες φορές στο μαγαζί του.
Η συμβουλή του μαγαζάτορα ήταν να αλλαχτούν οι stock μαγνήτες με τους DiMarzio και να της βάλει κι έναν Fender. Σε τέτοια δουλειά λοιπόν και σε όργανο από το οποίο είχε βγάλει ένα σωρό μεροκάματα ο τύπος:
1. Δεν άλλαξε τα πάμφθηνα mini pots, τα οποία ουσιαστικά δεν δούλευαν.
2. Δεν συμβούλεψε έστω να αλλαχτεί ο επίσης φθηνός πλαστικός επιλογέας.
3. Έβαλε για "fender" μονό μαγνήτη, αυτό το πράγμα με τα σιδερένια pole pieces και τα κεραμικά μαγνητάκια ψυγείου από κάτω.
4. Έκοψε τα leads των μαγνητών σχεδόν ίσα-ίσα για την βολή του, καταστρέφοντας την εμπορική αξία των DiMarzio αφού σε πολλές κιθάρες δεν θα φτάνουν.
Κάπου εκεί θυμήθηκα ότι ο ίδιος guitar tech μας είχε συμβουλέψει να μην αλλάξουμε ποτέ σετ χορδών για να μην απορυθμιστεί η κιθάρα και επίσης να μην προσπαθήσουμε να ρυθμίσουμε τη βέργα γιατί θα τη σπάσουμε και θα είναι άχρηστη η κιθάρα, κι ότι συνέχεια του φέρνουν κιθάρες με σπασμένες βέργες. Κοινώς, μας είχε βρει πιτσιρίκια και μας δούλευε όσο περισσότερο μπορούσε...
Με δεδομένο λοιπόν ότι ο μονός μαγνήτης ήταν εντελώς της πλάκας, έψαξα στις αγγελίες. Ήθελα όμως και μεσαίο μαγνήτη που να είναι RWRP οπότε δε βρήκα κάτι. Πήγα σε μια modern αλλά και low gain επιλογή πραγματικού μονοπήνιου, του DiMarzio True Velvet. Τα mini pots τα αντικατέστησα με TAD pots αλλά τώρα το έχω μετανοιώσει που δεν πήρα αυτά τα high torque pots που γυρίζουν πιο δύσκολα γιατί το vol pot είναι τόσο κοντά στις χορδές που συνέχεια το γυρίζω παίζοντας κατά λάθος. Tέλος για επιλογέα σκέφτηκα να βάλω έναν Schaller Megaswitch ώστε να μπορέσω να σπλιτάρω τους διπλούς, αλλά η κιθάρα είχε ήδη τρυπηθεί για ένα εντελώς άχρηστο kill switch οπότε θα χρησιμοποιούσα αυτό για splitter. Έτσι πήγα σε έναν κλασικό και αθάνατο Oak Grigsby.
Tο kill switch λοιπόν το αντικατέστησα με ένα τριπολικο mini switch on/on (δύο θέσεων) ώστε να σπλιτάρουν αφενός οι μαγνήτες αλλά και να μπορέσω να προσθέσω παράλληλα μια αντίσταση 500kΩ που θα κατεβάζει έτσι στα 250kΩ το volume pot σε όλες τις θέσεις που υπάρχουν μονοί. Ήταν καλή απόφαση γιατί ακόμη και με αυτό το mod που τους μουνταίνει λίγο, οι splitαρισμένοι διπλοί μου ακούγονται καλύτερα με το vol στο 9, είναι λιγότερο spikey. Από την άλλη, στην εποχή μας αυτοί οι ήχοι οι spikey είναι τέλειοι για να παίξει κανείς Polyphia πχ. Ίσως τελικά να είναι απλά hyper-modern για τα δικά μου γούστα.
Tέλος, αφού έφτασα μέχρι εδώ, τα knobs αλλάχτηκαν για αισθητικούς λόγους με αυτά τα Warwick για να φέρνει στο στυλ των Prestige. Και το tremolo claw αλλάχτηκε με αυτό το Floyd Rose. Εδώ επίσης θεωρώ ότι το tremolo claw του Temu παίζει να είναι αρκετά καλύτερο. Το Floyd Rose πιο πολύ αισθητική διαφορά έκανε.
Τη χάρηκα πολύ όλη την διαδικασία. Πολύ υψηλής συναισθηματικής αξίας όργανο και ελπίζω ότι κάποια μέρα θα παιχτεί και πάλι.
Στη φωτογραφία είμαι 16 χρονών. Η συγκεκριμένη κιθάρα ήταν η πρώτη κιθάρα που κάποιος απ' την παρέα είχε αγοράσει και μπορούσε να παιχτεί, μιας που τα όργανα που είχαμε μέχρι τότε χρησίμευαν εναλλακτικά και ως τόξα ή σφεντόνες
Ανήκει σε φίλο -τους έχω κρατήσει σχεδόν όλους τους παιδικούς κολλητούς- ο οποίος πλέον δεν πολυασχολείται αλλά σκέφτηκε να μου τη δώσει για ένα set-up να είναι ετοιμοπόλεμη, ίσως για την επόμενη γενιά. Με αυτή την αφορμή σκέφτηκα να ανοίξω ένα νήμα που θα συνδύαζε το gear κομμάτι με κάποιες αναφορές στα άγια 90s
Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι η EX350. Eίναι Made in Korea και κατασκευαζόταν απ το 1988 έως 1993. Αγοράστηκε το 1991 για 120.000 δρχ. Η USA Stratocaster κόστιζε τότε 180.000δρχ και ήταν το όνειρο, αλλά 60.000δρχ ήταν μεγάλη διαφορά. Μισός βασικός μισθός.
Το όργανο αντανακλά πλήρως την εποχή του σε σύγκριση με το σήμερα: πολύ καλά ξύλα, πολύ κακό hardware: Δεν ξέρω πού πρέπει να φτάσω οικονομικά για να βρώ τόσο σκούρα και λεία rosewood σε ταστιέρα στις μέρες μας, πάντως σίγουρα δεν έχω δει αντίστοιχη σε κιθάρες ανάλογης σημερινής αξίας. Από την άλλη βέβαια οποιαδήποτε budget κιθάρα έχει σήμερα καλύτερα tuners και ηλεκτρικά. Εξαίρεση -πολύ σημαντική- το Takeuchi MIJ Floyd Rose που έχει αυτή η σειρά, που είναι αξιοπρεπέστατο.
Με λίγα λόγια είναι η απόλυτη πλατφόρμα για σοβαρό upgrade, ιδιαίτερα αν υπολογίσουμε ότι το κυριότερο κόστος upgrade είναι το Floyd Rose και οι μαγνήτες. Οι μαγνήτες όμως της Ibanez έτσι κι αλλιώς καταλήγουν στις αγγελίες ακόμη και στα ακριβά μοντέλα...
Μιλώντας για μαγνήτες, η κιθάρα είχε αναβαθμιστεί με DiMarzio PAF Pro στο neck και Tone Zone στο bridge καθώς και με έναν "Fender" μονό στη μέση (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία).
Ξεκίνησα λοιπόν το set-up, αλλά Floyd Rose με πάμφθηνα tuners είναι συνταγή καταστροφής. Μετά από καμιά ώρα που έβλεπα ότι η κιθάρα δεν κρατούσε κούρδισμα για να σώσει τη ζωή της, η απόφαση επάρθη: Gotoh Locking Tuners . Τα string locks του floyd rose είχαν παραδώσει πνεύμα, οπότε προστέθηκαν αυτά της Schaller, ανοξείδωτα, θεωρητικά για μια ζωή. Επίσης παίζοντας, διαπίστωσα ότι τα stock ελατήρια είχαν πολύ χαμηλή τάση, η γέφυρα στο παραμικρό bend πηγαινοερχόταν σαν βάρκα στα 7 μποφώρ. Για double stops ούτε λόγος, έπρεπε να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες...Έτσι λοιπόν προστέθηκαν κι αυτά τα Floyd Rose ελατήρια στην παραγγελία. Τελικά βέβαια δεν νομίζω ότι έχουν διαφορά από τα Harley Benton που είχα επίσης σπίτι (και ίσως και με αυτά που βρίσκει κανεις στο Temu).
Kι αφού φτάσαμε στο Temu, η τελική αναβάθμιση στο σύστημα tremolo ήταν αυτή η αντιγραφή Ibanez Back Stop. Άνοιξα θέμα εδώ αν το είχε προσπαθήσει κανείς αλλά δεν πήρα απάντηση. Το Back Stop του temu λοιπόν φαίνεται αρκετά αξιόμαχο. Ουσιαστικά κρατα μία προρύθμιση τάσης στη γέφυρα την οποία ρυθμίζεις. Ο σκοπός είναι με το Floyd Rose σωστά ρυθμισμένο να μπορείς να χαλαρώσεις εντελώς μια χορδή, ακόμη και την Μι μπάσο, και το Floyd να παραμένει στη θέση του. Εκπληκτικά χρήσιμο για όλους όσους δεν κάνουν συνεχή χλιμιντρίσματα και θέλουν μια σταθερή και αξιόπιστη γέφυρα. (Τα πλαστικά της φωτο μπήκαν δοκιμαστικά, δεν δούλεψαν κι αντικαταστάθηκαν με τσοχάκια εκεί που ακουμπάει το Back Stop τo tremolo block.)
Μετά άνοιξα τα ηλεκτρικά, όπου αντίκρυσα αυτό:
H έκπληξή ήταν μεγάλη γιατί επι σειρά πολλών ετών η κιθάρα πήγαινε για service σε γνωστό μαγαζάτορα της X. Τρικούπη, ο οποίος είχε κάνει και την εγκατάσταση των DiMarzios. Στα early 90s internet δεν υπήρχε και οι Ibanez με τα μπράτσα φλίδα και τα Floyd Rose εξασφάλιζαν πολύ καλό μεροκάματο στους guitar techs. Η συγκεκριμένη κιθάρα πήγε άπειρες φορές στο μαγαζί του.
Η συμβουλή του μαγαζάτορα ήταν να αλλαχτούν οι stock μαγνήτες με τους DiMarzio και να της βάλει κι έναν Fender. Σε τέτοια δουλειά λοιπόν και σε όργανο από το οποίο είχε βγάλει ένα σωρό μεροκάματα ο τύπος:
1. Δεν άλλαξε τα πάμφθηνα mini pots, τα οποία ουσιαστικά δεν δούλευαν.
2. Δεν συμβούλεψε έστω να αλλαχτεί ο επίσης φθηνός πλαστικός επιλογέας.
3. Έβαλε για "fender" μονό μαγνήτη, αυτό το πράγμα με τα σιδερένια pole pieces και τα κεραμικά μαγνητάκια ψυγείου από κάτω.
4. Έκοψε τα leads των μαγνητών σχεδόν ίσα-ίσα για την βολή του, καταστρέφοντας την εμπορική αξία των DiMarzio αφού σε πολλές κιθάρες δεν θα φτάνουν.
Κάπου εκεί θυμήθηκα ότι ο ίδιος guitar tech μας είχε συμβουλέψει να μην αλλάξουμε ποτέ σετ χορδών για να μην απορυθμιστεί η κιθάρα και επίσης να μην προσπαθήσουμε να ρυθμίσουμε τη βέργα γιατί θα τη σπάσουμε και θα είναι άχρηστη η κιθάρα, κι ότι συνέχεια του φέρνουν κιθάρες με σπασμένες βέργες. Κοινώς, μας είχε βρει πιτσιρίκια και μας δούλευε όσο περισσότερο μπορούσε...
Με δεδομένο λοιπόν ότι ο μονός μαγνήτης ήταν εντελώς της πλάκας, έψαξα στις αγγελίες. Ήθελα όμως και μεσαίο μαγνήτη που να είναι RWRP οπότε δε βρήκα κάτι. Πήγα σε μια modern αλλά και low gain επιλογή πραγματικού μονοπήνιου, του DiMarzio True Velvet. Τα mini pots τα αντικατέστησα με TAD pots αλλά τώρα το έχω μετανοιώσει που δεν πήρα αυτά τα high torque pots που γυρίζουν πιο δύσκολα γιατί το vol pot είναι τόσο κοντά στις χορδές που συνέχεια το γυρίζω παίζοντας κατά λάθος. Tέλος για επιλογέα σκέφτηκα να βάλω έναν Schaller Megaswitch ώστε να μπορέσω να σπλιτάρω τους διπλούς, αλλά η κιθάρα είχε ήδη τρυπηθεί για ένα εντελώς άχρηστο kill switch οπότε θα χρησιμοποιούσα αυτό για splitter. Έτσι πήγα σε έναν κλασικό και αθάνατο Oak Grigsby.
Tο kill switch λοιπόν το αντικατέστησα με ένα τριπολικο mini switch on/on (δύο θέσεων) ώστε να σπλιτάρουν αφενός οι μαγνήτες αλλά και να μπορέσω να προσθέσω παράλληλα μια αντίσταση 500kΩ που θα κατεβάζει έτσι στα 250kΩ το volume pot σε όλες τις θέσεις που υπάρχουν μονοί. Ήταν καλή απόφαση γιατί ακόμη και με αυτό το mod που τους μουνταίνει λίγο, οι splitαρισμένοι διπλοί μου ακούγονται καλύτερα με το vol στο 9, είναι λιγότερο spikey. Από την άλλη, στην εποχή μας αυτοί οι ήχοι οι spikey είναι τέλειοι για να παίξει κανείς Polyphia πχ. Ίσως τελικά να είναι απλά hyper-modern για τα δικά μου γούστα.
Tέλος, αφού έφτασα μέχρι εδώ, τα knobs αλλάχτηκαν για αισθητικούς λόγους με αυτά τα Warwick για να φέρνει στο στυλ των Prestige. Και το tremolo claw αλλάχτηκε με αυτό το Floyd Rose. Εδώ επίσης θεωρώ ότι το tremolo claw του Temu παίζει να είναι αρκετά καλύτερο. Το Floyd Rose πιο πολύ αισθητική διαφορά έκανε.
Τη χάρηκα πολύ όλη την διαδικασία. Πολύ υψηλής συναισθηματικής αξίας όργανο και ελπίζω ότι κάποια μέρα θα παιχτεί και πάλι.
Last edited:
