Φωτεινότητα διατονικών κλιμάκων και μαθηματικά

Αλέξανδρος Ζήκας

Κουφη Λεοπαρδαλη

Dreaming of Ibanez Pia
Μηνύματα
3,045
Πόντοι
398
[Προειδοποίηση αναγνώστη] ‼️Αν δεν σας αρέσει η μουσική θεωρία ή/και τα μαθηματικά, δεν έχει κάτι εδώ για σας.‼️

Όσοι έχετε περιέργεια με αυτά τα θέματα συνεχίστε το διάβασμα.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα ξέρετε πως η διαβάθμιση φωτεινή - σκοτεινή των 7 διατονικών κλιμάκων έχει ως εξής:
- lydian
- major
- mixolydian
- dorian
- natural minor
- phrygian
- locrian

Αυτό σχετίζεται με τον κύκλο των 5ων, όπως και με το πόσο απλωμένα είναι τα διαστήματα σε σχέση με την τονική μακριά από αυτήν, η σύγκριση με την αρμονική σειρά και τόσα άλλα.
~~~~~~~~~~~~

Ανακάλυψα τυχαία και έναν επιπλέον απλό τρόπο 1-προς-1 μαθηματικής περιγραφής του ίδιου φαινομένου.

Έχουμε 6 διαστήματα σε κάθε κλίμακα ξεκινώντας απ'την ίδια τονική (δεν προσμετράται η οκτάβα για προφανής λόγους). Ονομαστικά: δευτέρας, τρίτης, τετάρτης, πέμπτης, έκτης και εβδόμης.

Υπολογίζουμε το σκορ φωτεινότητας ως άθροισμα βαθμών, με τρεις κανόνες:

1) 1 βαθμό σε κάθε μινόρε διάστημα και 2 βαθμούς σε κάθε ματζόρε διάστημα

2) η τέλεια 4η παίρνει 1 και η τέλεια 5η παίρνει 2
(λόγω κύκλου των 5ων. Η 4η είναι το πρώτο βήμα που οδηγεί αριστερόστροφα μακριά απ'την τονική, ενώ η 5η ενισχύει την τονική)

3) η αυξημένη 4η παίρνει 2 ενώ η ελαττωμένη 5η παίρνει 1 (στην πρώτη περίπτωση το εναρμόνιο τριτόνιο "ανεβαίνει" προς την τέλεια 5η, στην δεύτερη "πέφτει" προς την τέλεια 4η)

Επομένως,
- lydian: 2+2+2+2+2+2 = 12
- major: 2+2+1+2+2+2 = 11
- mixolydian: 2+2+1+2+2+1 = 10
- dorian: 2+1+1+2+2+1= 9
- natural minor: 2+1+1+2+1+1= 8
- phrygian: 1+1+1+2+1+1= 7
- locrian: 1+1+1+1+1+1 = 6

(-σε bold η πέμπτη βαθμιδα)
(-
υπογραμμισμένο κάθε διάστημα που γίνεται ύφεση, ένα την φορά)

Θεωρώ πως αυτή η απόλυτη ταύτιση των σκορ φωτεινότητας με αυτήν την απλή μέθοδο αρίθμησης (χωρίς να μπορώ να την εξηγήσω ακόμα επαρκώς) έχει να κάνει με το ο,τι η διατονική είναι μια απλή δημιουργία η ίδια, ωστόσο με βαθιές αρμονικές προεκτάσεις και δυνατότητες.

Αυτά ισχύουν μόνο για τις διατονικές κλίμακες και μόνο διαβάζοντας το άθροισμα από αριστερά προς τα δεξιά (ανεβαίνοντας την κλίμακα). Διαφορετικά προκύπτουν αλλοπρόσαλες άλλες κλίμακες.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σαν επόμενο βήμα προσπάθησα να συγκρίνω και με άλλες επτάτονες κλίμακες αλλά σίγουρα θα χρειαστούν πιο περίπλοκα μαθηματικά με πχ. βαρίδια coefficients για κάθε διάστημα, και συνυπολογισμό παραπάνω ημιτονίων, τριτονίων κτλ.
 
Ειναι πολυ πιο απλη η εξηγηση:

Καθε βημα προς μια "σκοτεινοτερη" κλιμακα, βαραινει και ενα φθογγο.

Απο τη Λυδια στην Ιωνικη, η 4# γινεται 4 φυσικο, πεφτει δηλαδη ενα ημιτονιο.

Απο την Ιωνικη στη Μιξολυδια, η 7η γινεται 7b

Απο την Μιξολυδια στη Δωρια, το 3 γινεται b3 και παει λεγοντας.

Και φυσικα, αν τα παρουμε αναποδα, οσο ανεβαινουμε σε φωτεινοτητα προσθετουμε διεσεις: απο την Λοκρια στη Φρυγια το 5b γινεται 5 φυσικο, απο τη Φρυγια στην Αιολικη το b2 γινεται μεγαλη 2η και παει λεγοντας.

Οσο περισσοτερες υφεσεις, τοσο σκοτεινοτερη, οσο περισσοτερες διεσεις τοσο πιο φωτεινη.
 
Άμεσα σχετικό. Αυτό που γράφεις, που είναι σωστό, το αποτύπωσα με μαθηματικά.

Ακόμα πιο φωτεινή απ'την lydian θεωρείται η lydian augmented (#5, τρίτο mode της melodic/jazz minor). Που ωστόσο έχουμε φύγει απ'το πλαίσιο της διατονικής και μας "τυφλώνει" το φως της. (Όταν έχασε την 5η της και τώρα το ακκόρντο τονικής είναι augmented)
 
Ενδιαφερον εχει οτι και τα κλειδια, οσο περισσοτερες διεσεις εχουν, τοσο πιο φωτεινα θεωρουνται. Η Ρε ματζορε ας πουμε, θεωρειται πιο φωτεινη απο τη Ντο Ματζορε. Ή η Σολ μινορε πιο σκοτεινη απο τη Λα μινορε, λογω περισσοτερων υφεσεων στον οπλισμο.

Φυσικα ολα αυτα ειναι υποκειμενικα στην τελικη. Ακομα και αν το μινορε ειναι πιο θλιμμενο απο το ματζορε, ακομα και αυτο σχετικο ειναι. Να για παραδειγμα μια κομματαρα του Χεντελ, καθαρη ματζορια, που μπορει να με κανει να τα μπηξω πολυ πιο ευκολα απο οποιαδηποτε μινορε αρια του.

 
Last edited:
Και ιδιαιτερότητες κάθε οργάνου, όπως η χαμηλότερη νότα του. Θυμάμαι τον Τζο Σατριάνι να λέει πως απ'τα αγαπημένα του κλειδιά είναι Σι ματζόρε/ #Σολ μινόρε γιατί όταν παίζει την ανοιχτή μπάσα Μι στην lydian βαθμίδα της στιγμής "it makes the guitar sound huge".
 
Και εμενα μου αρεσει η Σι μινορε στην κιθαρα, γιατι με βολευουν οι αποστασεις των δακτυλισμων στην εβδομη θεση, ουτε πολυ στριμωγμα ουτε ιδιαιτερα ανοιγματα :ROFLMAO:
 
Το στερεότυπο να παίζει κάποιος κάτι χαλαρό σε μινόρε στην κιθάρα είναι πως και να παίζεις χαλαρά θέλει λιγότερη δύναμη και μινόρε πέφτει πιο εύκολα στα δάχτυλα λόγω κουρδίσματος σε 4ες. Human nature.
 
Ενώ ένα ντο-ρε-μι θέλει λίγο σκέψη, ή θα κάνεις stretching για την μι στην ίδια χορδή, η μετατόπιση χεριού λίγο πίσω να παιχτεί ένα τάστο πιο πίσω στην επόμενη χορδή.
 
Ενώ ένα ντο-ρε-μι θέλει λίγο σκέψη, ή θα κάνεις stretching για την μι στην ίδια χορδή, η μετατόπιση χεριού λίγο πίσω να παιχτεί ένα τάστο πιο πίσω στην επόμενη χορδή.

Οχι, στη δευτερη περιπτωση απλα παιζεις την πρωτη νοτα (τονικη ) με τον μεσο (κ@λοδαχτυλο :ROFLMAO:), οποτε το χερι δεν παει πουθενα.

Ασε τη λυδια αυξημενη, και επιστροφη στα βασικα :ROFLMAO:

(Πλακα κανω)
 
Ναι, αλλά στα χαμηλότερα τάστα μεσαίος και δαχτυλάκι πάλι stretching. Επιστρέφω στην λα-σι-ντο.
 
Ναι, αλλά στα χαμηλότερα τάστα μεσαίος και δαχτυλάκι πάλι stretching. Επιστρέφω στην λα-σι-ντο.

Οχι ρε, δε χρειαζεται



5c13f7_596a071a2e754b67bf30167c89c0e24d~mv2(1).jpg



Οχι οτι ειναι και κατι τραγικο το ανοιγμα με δυο τονους, ειδικα στις κατω θεσεις, αλλα λεμε τωρα.
 
Αυτες εδω ειναι ωραιες

yoii6jm57ev71.png


Εχουν 4 νοτες ανα χορδη, και καλυπτουν 3 οκταβες με μια διαγωνια ουσιαστικα κινηση στην ταστιερα.

Μιλαμε για πολλα γκαζια :ROFLMAO: απλα θελει μια αλλη προσεγγιση στο αριστερο, να εχει ροη στην κινηση και να μη στεκεται "καρφωμενο" στη νοτα που εχει ηδη ακουστει
 
Εχουν 4 νοτες ανα χορδη, και καλυπτουν 3 οκταβες με μια διαγωνια ουσιαστικα κινηση στην ταστιερα.

Μιλαμε για πολλα γκαζια :ROFLMAO: απλα θελει μια αλλη προσεγγιση στο αριστερο, να εχει ροη στην κινηση και να μη στεκεται "καρφωμενο" στη νοτα που εχει ηδη ακουστει
O Alan Holdsworth έπαιζε μόνο με αυτό τον τρόπο.
Μάλλον προέρχεται απο το παιδικό του αποθημένο, ήθελε να παίζει σαξόφωνο αλλά ο πατέρας, του αγόρασε μια παλιά κιθάρα.
Υπάρχει ενα κομμάτι ( κομματάρα ! ) του βιολιστή Jean Luc Ponty : Enigmatic Ocean Part III
Ο ήχος και το παίξιμο του Alan ακούγεται σαν βιολί και του Ponty σαν κιθάρα.
 
Δεν βρισκω τυχαια αυτη τη συγκριση με το βιολι. Τα μικρα διαστηματα στο βιολι, σε συνδυασμο με το κουρδισμα σε πεμπτες, κανουν τα 4 notes per string patterns την στανταρτ προσεγγιση εκει.
 
Ναι, θυμάμαι ένα tutorial του για το πώς βλέπει τις νότες στην ταστιέρα. Πολύ προχώ ο τύπος. Και γνώστης καλής μπύρας.
 
Ναι, θυμάμαι ένα tutorial του για το πώς βλέπει τις νότες στην ταστιέρα. Πολύ προχώ ο τύπος. Και γνώστης καλής μπύρας.
όχι μόνο γνώστης , είχε γίνει και ζυθοποιός συγχρόνως !
 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top