Το πρώτο θέμα για να ομογενοποιηθεί ο ήχος, είναι το ... μετρονομικό ζήτημα. Θα πρέπει η μπάντα να παίζει διαβολεμένα καλά. Να μην χάνεται δέκατο έκτο στις αξίες, να μην περισεύει ούτε ένα τσικ από το hi-hat και γενικώς να μην φλαμάρετε. Έπειτα θα πρέπει το παίξιμο να δίνει νότες και όχι ακατάσχετη βαβούρα. Ακόμα και με βαριά παραμόρφωση και χοντρούς μπαρέδες το ακκόρντο θα πρέπει να ακούγεται λα ή σολ ή οτι άλλο. Ο μπασίστας δεν πρέπει να παίζει όπως αυτά που βλέπει στα βιντεοκλίπ, αλλά μάλλον με πιο σκυλάδικη τεχνική. Δηλαδή απαλό χειρισμό του οργάνου, χωρίς τασταρίσματα, χωρίς σκαψίματα και η πένα να μην οργώνει και να ακούγεται σαν αλυσίδα ποδηλάτου, πρέπει να είναι μπάσσο με νότα. Αφαιρέστε όλα τα περιτά παιξίματα και τις ατελείωτες "μαγκιές" μέσα από το κομμάτι. Απλοποιήστε τα παιξίματα χωρίς να φοβάστε μην σας πούνε φλώρους. Σε ένα κομμάτι, δεν χωράνε με την μία όλα όσα μάθατε ή όλα όσα θα θέλατε να δείξετε. Αν είστε καλή μπάντα, αυτό θα φανεί στο τέλος μιας συναυλίας, μετά από 2 ώρες και 30 κομμάτια που παίξατε στο σύνολο. Δεν δίνετε εξετάσεις "παικτικής μαγκιάς" για κάθε κομμάτι. Όταν η μπάντα δέσει, βάλτε ότι ήχο θέλετε στις κιθάρες. Δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα πλέον.