- Μηνύματα
- 1,850
- Πόντοι
- 1,038
Υπάρχουν 4-5 δίσκοι που νιώθω πως έχω χρέος στον εαυτό μου και την ιστορία του γκρουπ να δημοσιοποιηθούν, προς το παρόν ως ψηφιακές εκδόσεις, αν τα καταφέρω στο μέλλον ίσως και σε φυσική μορφή. Αρχή κάνω με αυτή τη συναυλία του 2005 στην Άρτα, όταν το σχήμα της τρίτης βασικής μετενσάρκωσης των Blues Wire ήταν στο ξεκίνημα του. Με αυτή τη σύνθεση παίξαμε περίπου 2 χρόνια, δεν ηχογραφήσαμε σε στούντιο αλλά κυκλοφορήσαμε το μοναδικό dvd του συγκροτήματος. Με τον Σωτήρη ήμασταν σχεδόν πάντα μαζί, κοντά μας εντάχθηκαν στο κουαρτέτο οι Oleg Chaly/keyboards και Γιώργος Παπάζογλου στα τύμπανα. Ο Ολέγκ με τις τζαζ καταβολές του και την εξαίρετη τεχνική και ο Γιώργος με την αισθητική του και το πλούσιο παίξιμο στα κρουστά με ενέπνευσαν οδηγώντας με σε συνθετικά μονοπάτια που λίγο ή πολύ πρώτη φορά περπατούσα. Έτσι, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό μας έγινε ο πειραματισμός και η εξερεύνηση. Σε τούτη τη δουλειά, το μπλουζ με την παραδοσιακή του έννοια και τεχνοτροπία είναι σχεδόν απόν, με την εξαίρεση του piano boogie “Don’t you lie to me” και κατά δεύτερο λόγο του “Mama don’t”. Επιρροές από γκρουπ του αμερικάνικου νότου (Allman Brothers) αλλά και πιο «εξευγενισμένα» (Little Feat) μαζί με ψυχεδελικές αναφορές των ‘60ς (Hendrix, Doors, Grateful Dead) μας οδήγησαν σε μακρόσυρτα αυτοσχεδιαστικά ως επί το πλείστον κομμάτια που πολλές φορές ενοποιούσαμε στο πάλκο με αποτέλεσμα ολόκληρα μισάωρα ή και παραπάνω συνεχούς μουσικής, το ονειρικό ταξίδι μάλιστα του Sol Wind θα έλεγα πως ενέχει και ψήγματα progressive rock. Τότε συνέθεσα το Richard που είναι αφιερωμένο στον Dickey Betts και το Life on the road με αφορμή την αυτοκτονία του Richard Manuel (the Band).
“Richard took his own life, could not take the speed
The road can be a scary place when Devil holds the wheel”
“Richard took his own life, could not take the speed
The road can be a scary place when Devil holds the wheel”
