Πάει κι'αυτό...
Και οι δύο μέρες ήταν καταπληκτικές, τόσο από πλευράς μουσικών, όσο και από πλευράς (ποιότητας, αν όχι ποσότητας) κοινού.
Θα ήθελα να μοιραστώ κάτι σημαντικό κατά τη γνώμη μου. Αυτός που θα βγει μέσα στο κρύο, να πάει να πληρώσει ένα, μικρό ή μεγάλο, ποσό για να δει και να ακούσει αυτούς τους ανθρώπους γνωρίζει την μεγάλη αλήθεια: ότι, πέρα από απίστευτοι μουσικοί, είναι και, αυτό που λέμε, Κανονικοί Άνθρωποι.
Μπορείτε να πιάσετε τον Ηλία, το Σωτήρη, τη Νίκη, το Γιάννη, το Δημήτρη, το Στέλιο, τον Παύλο, το Λευτέρη, το Μπάμπη και όλα τα άλλα παληκάρια από τις 3 μπάντες, να τους γυρίσετε ανάποδα και να τους τινάξετε δυνατά: δεν πρόκειται να πέσει κάτω ούτε ένα μόριο δηθενιάς, της θανατηφόρου αυτής ουσίας που μας έχει πνίξει καλλιτεχνικά, κοινωνικά και με όποιον άλλο τρόπο, στην καθημερινότητά μας. What you see is what you get, boyz and girlz.
Οπότε ωραίες και οι φωτογραφίες και τα βίντεο και όλα, αυτό που (πρέπει να) μένει όμως είναι η καθαρή εμπειρία να ακούς, να συνομιλείς, να χαίρεσαι και -για κάποιους- να παίζεις με τέτοιους ανθρώπους. Και να έχεις την τιμή να μπορείς να τους αποκαλείς φίλους.