- Μηνύματα
- 266
- Πόντοι
- 318
Καλησπέρα στους μουσικούς συναδέλφους,
Συνήθως τέτοιου είδους θέματα προηγούνται της αγοράς, εδώ η αγορά έχει ήδη πραγματοποιηθεί και αναμένω τον ενισχυτή στα χέρια μου τέλη του μήνα.
Ξεκινώντας θα κάνω μια μικρή αναδρομή στους ενισχυτές μου για να εξηγήσω πως φτάσαμε ως εδώ.
Ο πρώτος σοβαρός ενισχυτής που αγόρασα ήταν το μακρινό 2007 και ήταν ένας Fender Hot Rod Deville 212 (2nd GEN). Τον είχα αγοράσει ουσιαστικά χωρίς κανέναν λόγο αφού έπαιζα μόνο στο σπίτι μου, ωστόσο υπήρχαν χρήματα διαθέσιμα και ήμουνα 20 χρονών.
Τον χάρηκα (τον χάρηκα άραγε??? μάλλον καθόλου...) για 10 χρόνια μέχρι το 2017 οπότε και αποφάσισα ότι δεν χρειάζεται να έχω έναν τόσο δυνατό και βαρύ ενισχυτή μες το σπίτι και ακολούθησα το κύμα της νέας εποχής - let's go smaller!!!
Αγόρασα ένα Fender Blues Junior III Lacquered Tweed, στον οποιο μετά από λίγο αντικατέστησα το Jensen C12N μεγάφωνο με ένα Celestion V30.
Οι μετατροπές δεν σταμάτησαν εκεί και στη συνέχεια αντικατέστησα και τους 10 σημαντικότερους φθηνοκινέζικους πυκνωτές του κυκλώματος της Fender με γαμηστερούς της Orange Drop (TAD). [Οι μετατροπές έγιναν από ειδικό και όχι από εμένα, θεωρητικα μπορεί να γνωρίζω ωστόσο ούτε τα χέρια μου πιάνουν ούτε εχω εμπειρία]
Ο ενισχυτής σαφώς ζωντάνεψε και έσφιξε.
Ήμουνα και είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος απο τον ήχο του ενισχυτή, παίζω με πετάλια και μπορώ να πω ότι δεν υπήρξε άτομο που να μην έμεινε έκπληκτο ακούγοντας σε μικρό χώρο τα γκάζια του συγκεκριμένου ενισχυτή.
Πάντα μιλάμε στο μέτρο του δυνατού, πάντα μιλάμε για έναν ενισχυτή 15w.
Θέλω να πω ότι θεωρώ πως πραγματικά πήρα και παίρνω από τον ταπεινό Blues Junior ότι καλύτερο θα μπορούσα να πάρω.
Στην πορεία απέκτησα και έναν δεύτερο Blues Junior, αυτή τη φορά ήταν η έκδοση IV FSR Humboldt Edition με το κορυφαίο κατα τη γνώμη μου μεγάφωνο για τον συγκεκριμένο ενισχυτή, την σύμπραξη Fender + Eminence που εβγαλαν ένα Cannabis Rex on steroids, πιο σφιχτό και πιο πριμαριστό και το ονόμασαν Hot Rod Hempster.
Και εδώ δηλώνω πολύ ευχαριστημένος, έχει πιο ωραία καθαρά, πιο σφιχτό και δυνατό ήχο από το V30, ωστόσο προφανώς δεν είναι τόσο παχιά vintage 80's τα drives, ούτε κόβει τόσο καλά μέσα στη μίξη σε μπάντα.
Να σημειώσω ότι στο σπίτι τους παίζω stereo και ο ήχος είναι ονειρικός.
Κάπου εκεί άρχισα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα πίσω πίσω (στα 36 μου) να είμαι μέλος συγκροτήματος.
Οι πρόβες και η μελέτη πήγαν υπερβολικά καλά από νωρίς και μέσα σε 3 μήνες ξεκινήσαμε τα live.
Στην αρχή σαν support σε άλλα συγκροτήματα (μέχρι να βγάλουμε αρκετό ρεπερτόριο) και στη συνέχεια κανονικά με full setlist 2,5-3 ωρών.
Όσο παίζαμε σε μαγαζιά ήταν όλα καλά με τον Blues Junior (αναλόγως τα κέφια και την διάθεση της βραδιάς διάλεγα έναν από τους δύο).
Όταν όμως άνοιξε ο καιρός και βγήκαμε σε εξωτερικούς χώρους, και ακόμα χειρότερα όταν αρχίσαμε να παίζουμε σε φεστιβάλ με μεγάλες σκηνές τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Στα καλά stage setups που ο ηχολήπτης μας παρείχε ότι ζητούσαμε ήταν ΟΚ. Δεν είχα βέβαια τον όγκο που ήθελα πλέον στον ήχο μου αλλά έβγαινα αξιοπρεπώς.
Στα φθηνά stage setups όμως που για μόνιτορ είχαμε τους ίδιους τους ενισχυτές μας το πράγμα πήγαινε κατα διαόλου.
Ουσιαστικά δεν είχα καθόλου καθαρό ήχο.
Αναγκαστικά για να μπορώ να με ακούω έπρεπε να τσιτώνω τον Blues Junior ο οποιος πλεον είχε φυσικό Overdrive σε τετοιες εντάσεις.
Κατα συνέπεια και καθαρό δεν είχα αλλά και τα drives με τη χρήση πεταλιών ακουγόντουσαν κάπως ένρινα και αφύσικα.
Φτάνουμε στο σήμερα.
Πήρα την απόφαση να αγοράσω έναν καινουριο ενισχυτή για να μπορώ να βγαίνω σε live ανοιχτού χώρου "δυνατά" (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και να μην με φοβίζουν πια αυτές οι καταστάσεις.
Θα μου πεις, συνήθως οι διοργανωτές παρέχουν καποιον μεγάλο σε βατ ενισχυτή σε τετοιες περιπτώσεις, θα μπορούσες να συνδεθείς σε αυτόν. Θα σου πω ότι δεν μου αρέσει να ψαρεύω σε θολά νερά και δεν μου βγαίνει να χρησιμοποιήσω εξοπλισμό τον οποιο δεν γνωρίζω για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό. Ιδανικά θέλω να έχω τον έλεγχο του εξοπλισμού μου όσο περισσότερο γίνεται. Ναι, το κουβάλημα δεν με πειράζει σε αυτή τη φάση της ζωής μου.
Οι παράμετροι για την αγορά του ενισχυτή ήταν οι εξής:
1) Να είναι Fender (από πρόβλημα στον εγκέφαλο μου έχω στην κατοχή μου και χρησιμοποιώ αποκλειστικά μόνο Fender κιθάρες και μόνο Fender ενισχυτές)
2) Να είναι τουλάχιστον 40w
3) Nα έχει μεγάλο καθαρό headroom και μεγάλη ένταση
4) Να δέχεται καλά τα πετάλια κυρίως σε ότι έχει να κάνει με distortion
5) Να έχω όσο το δυνατόν πιο σφιχτό και ογκώδη ήχο
6) Να μην είναι ασήκωτος (ιδανικά όχι πάνω από 25 κιλά)
7) Να δώσω εάν είναι δυνατόν μέχρι 600 ευρώ
Όπως αντιλαμβάνεστε, με όλα αυτά τα φίλτρα οι επιλογές μου δεν ήταν και πάρα πολλές, το οικονομικό με περιόριζε κυρίως σε Hot Rod Deluxe ή Blues Deluxe Reissue.
Η αλήθεια ειναι οτι ο HRD IV (βελτιωμένη καμπίνα από πεύκο, βελτιωμένο preamp, βελτιωμένο κύκλωμα) θα τίκαρε αρκετά από τα κουτάκια μου σε αντίθεση με τον HRD III ή παλαιότερες εκδόσεις ωστόσο δεν έπαιζε τόσο χαμηλά σε χρήματα.
Παρ'όλα αυτά βρήκα μία άκρη με Γερμανία (συγγενής) και αγόρασα από τις μικρές αγγελίες του γερμανικού Ebay (Kleinanzeigen) έναν Super-Sonic 60 combo στα 570 ευρώ!!!
Νομίζω ότι καινούριος όσο κυκλοφορούσε κόστιζε πάνω από 2200 ευρώ. Ο ίδιος σε 22w κοστίζει αυτή τη στιγμή περίπου 1800 ευρώ.
Μιας και είναι πλεον discontinued μοντέλο, θα ήθελα την γνώμη όσων (αν υπάρχουν) τον έχουν στην κατοχή τους.
Ναι τον έχω ήδη αγοράσει, δεν αλλάζει αυτό αλλά μη με λυπηθείτε, τσεκουρώστε όσο μπορείτε!
Η φωτογραφία είναι από το google, όταν παραλάβω θα ανεβάσω από τον δικό μου.
Ευχαριστώ που αντέξατε να διαβάσετε όλο το σεντόνι.
Συνήθως τέτοιου είδους θέματα προηγούνται της αγοράς, εδώ η αγορά έχει ήδη πραγματοποιηθεί και αναμένω τον ενισχυτή στα χέρια μου τέλη του μήνα.
Ξεκινώντας θα κάνω μια μικρή αναδρομή στους ενισχυτές μου για να εξηγήσω πως φτάσαμε ως εδώ.
Ο πρώτος σοβαρός ενισχυτής που αγόρασα ήταν το μακρινό 2007 και ήταν ένας Fender Hot Rod Deville 212 (2nd GEN). Τον είχα αγοράσει ουσιαστικά χωρίς κανέναν λόγο αφού έπαιζα μόνο στο σπίτι μου, ωστόσο υπήρχαν χρήματα διαθέσιμα και ήμουνα 20 χρονών.
Τον χάρηκα (τον χάρηκα άραγε??? μάλλον καθόλου...) για 10 χρόνια μέχρι το 2017 οπότε και αποφάσισα ότι δεν χρειάζεται να έχω έναν τόσο δυνατό και βαρύ ενισχυτή μες το σπίτι και ακολούθησα το κύμα της νέας εποχής - let's go smaller!!!
Αγόρασα ένα Fender Blues Junior III Lacquered Tweed, στον οποιο μετά από λίγο αντικατέστησα το Jensen C12N μεγάφωνο με ένα Celestion V30.
Οι μετατροπές δεν σταμάτησαν εκεί και στη συνέχεια αντικατέστησα και τους 10 σημαντικότερους φθηνοκινέζικους πυκνωτές του κυκλώματος της Fender με γαμηστερούς της Orange Drop (TAD). [Οι μετατροπές έγιναν από ειδικό και όχι από εμένα, θεωρητικα μπορεί να γνωρίζω ωστόσο ούτε τα χέρια μου πιάνουν ούτε εχω εμπειρία]
Ο ενισχυτής σαφώς ζωντάνεψε και έσφιξε.
Ήμουνα και είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος απο τον ήχο του ενισχυτή, παίζω με πετάλια και μπορώ να πω ότι δεν υπήρξε άτομο που να μην έμεινε έκπληκτο ακούγοντας σε μικρό χώρο τα γκάζια του συγκεκριμένου ενισχυτή.
Πάντα μιλάμε στο μέτρο του δυνατού, πάντα μιλάμε για έναν ενισχυτή 15w.
Θέλω να πω ότι θεωρώ πως πραγματικά πήρα και παίρνω από τον ταπεινό Blues Junior ότι καλύτερο θα μπορούσα να πάρω.
Στην πορεία απέκτησα και έναν δεύτερο Blues Junior, αυτή τη φορά ήταν η έκδοση IV FSR Humboldt Edition με το κορυφαίο κατα τη γνώμη μου μεγάφωνο για τον συγκεκριμένο ενισχυτή, την σύμπραξη Fender + Eminence που εβγαλαν ένα Cannabis Rex on steroids, πιο σφιχτό και πιο πριμαριστό και το ονόμασαν Hot Rod Hempster.
Και εδώ δηλώνω πολύ ευχαριστημένος, έχει πιο ωραία καθαρά, πιο σφιχτό και δυνατό ήχο από το V30, ωστόσο προφανώς δεν είναι τόσο παχιά vintage 80's τα drives, ούτε κόβει τόσο καλά μέσα στη μίξη σε μπάντα.
Να σημειώσω ότι στο σπίτι τους παίζω stereo και ο ήχος είναι ονειρικός.
Κάπου εκεί άρχισα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα πίσω πίσω (στα 36 μου) να είμαι μέλος συγκροτήματος.
Οι πρόβες και η μελέτη πήγαν υπερβολικά καλά από νωρίς και μέσα σε 3 μήνες ξεκινήσαμε τα live.
Στην αρχή σαν support σε άλλα συγκροτήματα (μέχρι να βγάλουμε αρκετό ρεπερτόριο) και στη συνέχεια κανονικά με full setlist 2,5-3 ωρών.
Όσο παίζαμε σε μαγαζιά ήταν όλα καλά με τον Blues Junior (αναλόγως τα κέφια και την διάθεση της βραδιάς διάλεγα έναν από τους δύο).
Όταν όμως άνοιξε ο καιρός και βγήκαμε σε εξωτερικούς χώρους, και ακόμα χειρότερα όταν αρχίσαμε να παίζουμε σε φεστιβάλ με μεγάλες σκηνές τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Στα καλά stage setups που ο ηχολήπτης μας παρείχε ότι ζητούσαμε ήταν ΟΚ. Δεν είχα βέβαια τον όγκο που ήθελα πλέον στον ήχο μου αλλά έβγαινα αξιοπρεπώς.
Στα φθηνά stage setups όμως που για μόνιτορ είχαμε τους ίδιους τους ενισχυτές μας το πράγμα πήγαινε κατα διαόλου.
Ουσιαστικά δεν είχα καθόλου καθαρό ήχο.
Αναγκαστικά για να μπορώ να με ακούω έπρεπε να τσιτώνω τον Blues Junior ο οποιος πλεον είχε φυσικό Overdrive σε τετοιες εντάσεις.
Κατα συνέπεια και καθαρό δεν είχα αλλά και τα drives με τη χρήση πεταλιών ακουγόντουσαν κάπως ένρινα και αφύσικα.
Φτάνουμε στο σήμερα.
Πήρα την απόφαση να αγοράσω έναν καινουριο ενισχυτή για να μπορώ να βγαίνω σε live ανοιχτού χώρου "δυνατά" (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και να μην με φοβίζουν πια αυτές οι καταστάσεις.
Θα μου πεις, συνήθως οι διοργανωτές παρέχουν καποιον μεγάλο σε βατ ενισχυτή σε τετοιες περιπτώσεις, θα μπορούσες να συνδεθείς σε αυτόν. Θα σου πω ότι δεν μου αρέσει να ψαρεύω σε θολά νερά και δεν μου βγαίνει να χρησιμοποιήσω εξοπλισμό τον οποιο δεν γνωρίζω για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό. Ιδανικά θέλω να έχω τον έλεγχο του εξοπλισμού μου όσο περισσότερο γίνεται. Ναι, το κουβάλημα δεν με πειράζει σε αυτή τη φάση της ζωής μου.
Οι παράμετροι για την αγορά του ενισχυτή ήταν οι εξής:
1) Να είναι Fender (από πρόβλημα στον εγκέφαλο μου έχω στην κατοχή μου και χρησιμοποιώ αποκλειστικά μόνο Fender κιθάρες και μόνο Fender ενισχυτές)
2) Να είναι τουλάχιστον 40w
3) Nα έχει μεγάλο καθαρό headroom και μεγάλη ένταση
4) Να δέχεται καλά τα πετάλια κυρίως σε ότι έχει να κάνει με distortion
5) Να έχω όσο το δυνατόν πιο σφιχτό και ογκώδη ήχο
6) Να μην είναι ασήκωτος (ιδανικά όχι πάνω από 25 κιλά)
7) Να δώσω εάν είναι δυνατόν μέχρι 600 ευρώ
Όπως αντιλαμβάνεστε, με όλα αυτά τα φίλτρα οι επιλογές μου δεν ήταν και πάρα πολλές, το οικονομικό με περιόριζε κυρίως σε Hot Rod Deluxe ή Blues Deluxe Reissue.
Η αλήθεια ειναι οτι ο HRD IV (βελτιωμένη καμπίνα από πεύκο, βελτιωμένο preamp, βελτιωμένο κύκλωμα) θα τίκαρε αρκετά από τα κουτάκια μου σε αντίθεση με τον HRD III ή παλαιότερες εκδόσεις ωστόσο δεν έπαιζε τόσο χαμηλά σε χρήματα.
Παρ'όλα αυτά βρήκα μία άκρη με Γερμανία (συγγενής) και αγόρασα από τις μικρές αγγελίες του γερμανικού Ebay (Kleinanzeigen) έναν Super-Sonic 60 combo στα 570 ευρώ!!!
Νομίζω ότι καινούριος όσο κυκλοφορούσε κόστιζε πάνω από 2200 ευρώ. Ο ίδιος σε 22w κοστίζει αυτή τη στιγμή περίπου 1800 ευρώ.
Μιας και είναι πλεον discontinued μοντέλο, θα ήθελα την γνώμη όσων (αν υπάρχουν) τον έχουν στην κατοχή τους.
Ναι τον έχω ήδη αγοράσει, δεν αλλάζει αυτό αλλά μη με λυπηθείτε, τσεκουρώστε όσο μπορείτε!
Η φωτογραφία είναι από το google, όταν παραλάβω θα ανεβάσω από τον δικό μου.
Ευχαριστώ που αντέξατε να διαβάσετε όλο το σεντόνι.
