- Μηνύματα
- 3,070
- Πόντοι
- 898
Παιδιά, είναι πολυ ενδιαφέρουσα η συζήτηση, μπράβο σε όλους.
Νικόλα,
αφού δεν καταλαβα, γιατί δεν μου εξηγείς με ποιον τρόπο δικαιολογείται ένας συνθέτης/ερμηνευτής/μουσικός/ερασιτέχνης/κάποιος που λέει ότι του αρέσιε η μουσική τέλος πάντων, να ΜΗΝ θέλει να πηγαίνει σε συναυλίες;
Ρωτάω και σαν case study επίσης.
Ο Γιαννουλόπουλος για παράδειγμα, που δεν ξέρω και ως τι τον επικαλεστήκατε, είχε κάποτε μεταδώσει μια σειρά συναυλιών από τον Λυκαβηττό που οι μπαντες τους -τότε! μιλάμε για κοτνά 25 χρόνια πριν) ήταν τόσο πολυμελείς που καταρρίπτουν ασυζητητί τη θεωρία περί "μη δυνατότητας αναπαραγωγής του ήχου του στούντιο στο λάιβ " κ.ο.κ. Η μια ήταν οι Manhattan Transfer και η άλλη του Pat Metheny group.
Δυο από τις χιλιάδες μαγικές στιγμές που έχει ζήσει αυτό το θεατράκι. Ποιος θα μου πει ότι δεν αξίζει μια τέτοια ζωντανή εμπειρία; Για να το πει θα πρέπει να έχει πολύ ισχυρές αιτιάσεις και επιχειρηματολογία και μέχρι στιγμής δεν το βλέπω (no offense here).
O LK αν και δεν είναι μουσικός, όπως λέει, έχει μια βάση όταν αφήνει αιχμές για τη συναυλιακή κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ κάποιους από μας, που αγαπούσαμε τη μοσυική πιο πολύ κι από τις γκόμενές μας, να μας σταμάτησε η οικτρή κατάσταση των εγχώριων τότε διοργανώσεων, απότο να πηγαίνουμε να βλέπουμε ή να δίνουμε συναυλίες. Οπουδήποτε!
Το μόνο που θα μπορούσε ίσως να δικαιολογήσει την κατάθλιψή του όπως γράφτηκε παραπάνω, είναι η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Στο εξωτερικό όπως θα ξέρετε όλοι, υπάρχουν πολλοί και καλοί μουσικοί (κάθε είδους) που παίζουν στο δρόμο. ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ μπάντες στο δρόμο και ΓΙΑ τον δρόμο.
Τυχαίνει να έχω μεταναστεύσει από πέρυσι, σήμερα, λοιπόν, λίγο μετα τα πρωινά μας μηνύματα, βγήκα για ψώνια και σκεφτόμουν τη συζήτησή μας εδώ. Μετά στάθηκα να ακούσω μια κλαρινετίστρια που έπαιζε στο δρόμο. Έπαιζε με ένα φορητό Roland πάνω σε προηχογραφημένο track. Ξεκίνησε με το θέμα απο το Σινεμά ο Παράδεισος και συνέχισε με το Concerto De Aranjuez. Στανταράκια θα πεις. Αλλά ακόμη κι αυτή την "ψευτοζωντανή" εμπειρία δεν θα την άλλαζα με τίποτα αν μου έλεγες να καθίσω στο παγκάκι και να τα ακούσω από τα ηχεία του μαγαζιού πίσω. Δεν ξέρω αν με νιώθει κανείς, αλλα νομίζω ότι αν και είναι "μουσικής τεχνολογίας το φόρουμ", όπως αναφέρθηκε από κάποιον που ειδικεύεται στο να διαβάζει τα "ψιλά γράμματα", νομίζω ότι απευθυνομαι σε μουσικούς.
Νικόλα,
αφού δεν καταλαβα, γιατί δεν μου εξηγείς με ποιον τρόπο δικαιολογείται ένας συνθέτης/ερμηνευτής/μουσικός/ερασιτέχνης/κάποιος που λέει ότι του αρέσιε η μουσική τέλος πάντων, να ΜΗΝ θέλει να πηγαίνει σε συναυλίες;
Ρωτάω και σαν case study επίσης.
Ο Γιαννουλόπουλος για παράδειγμα, που δεν ξέρω και ως τι τον επικαλεστήκατε, είχε κάποτε μεταδώσει μια σειρά συναυλιών από τον Λυκαβηττό που οι μπαντες τους -τότε! μιλάμε για κοτνά 25 χρόνια πριν) ήταν τόσο πολυμελείς που καταρρίπτουν ασυζητητί τη θεωρία περί "μη δυνατότητας αναπαραγωγής του ήχου του στούντιο στο λάιβ " κ.ο.κ. Η μια ήταν οι Manhattan Transfer και η άλλη του Pat Metheny group.
Δυο από τις χιλιάδες μαγικές στιγμές που έχει ζήσει αυτό το θεατράκι. Ποιος θα μου πει ότι δεν αξίζει μια τέτοια ζωντανή εμπειρία; Για να το πει θα πρέπει να έχει πολύ ισχυρές αιτιάσεις και επιχειρηματολογία και μέχρι στιγμής δεν το βλέπω (no offense here).
O LK αν και δεν είναι μουσικός, όπως λέει, έχει μια βάση όταν αφήνει αιχμές για τη συναυλιακή κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ κάποιους από μας, που αγαπούσαμε τη μοσυική πιο πολύ κι από τις γκόμενές μας, να μας σταμάτησε η οικτρή κατάσταση των εγχώριων τότε διοργανώσεων, απότο να πηγαίνουμε να βλέπουμε ή να δίνουμε συναυλίες. Οπουδήποτε!
Το μόνο που θα μπορούσε ίσως να δικαιολογήσει την κατάθλιψή του όπως γράφτηκε παραπάνω, είναι η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Στο εξωτερικό όπως θα ξέρετε όλοι, υπάρχουν πολλοί και καλοί μουσικοί (κάθε είδους) που παίζουν στο δρόμο. ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ μπάντες στο δρόμο και ΓΙΑ τον δρόμο.
Τυχαίνει να έχω μεταναστεύσει από πέρυσι, σήμερα, λοιπόν, λίγο μετα τα πρωινά μας μηνύματα, βγήκα για ψώνια και σκεφτόμουν τη συζήτησή μας εδώ. Μετά στάθηκα να ακούσω μια κλαρινετίστρια που έπαιζε στο δρόμο. Έπαιζε με ένα φορητό Roland πάνω σε προηχογραφημένο track. Ξεκίνησε με το θέμα απο το Σινεμά ο Παράδεισος και συνέχισε με το Concerto De Aranjuez. Στανταράκια θα πεις. Αλλά ακόμη κι αυτή την "ψευτοζωντανή" εμπειρία δεν θα την άλλαζα με τίποτα αν μου έλεγες να καθίσω στο παγκάκι και να τα ακούσω από τα ηχεία του μαγαζιού πίσω. Δεν ξέρω αν με νιώθει κανείς, αλλα νομίζω ότι αν και είναι "μουσικής τεχνολογίας το φόρουμ", όπως αναφέρθηκε από κάποιον που ειδικεύεται στο να διαβάζει τα "ψιλά γράμματα", νομίζω ότι απευθυνομαι σε μουσικούς.
