Σατανιστικά albums

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Είχα αγοράσει αρχές δεκαετίας 2000 το CD Brave new world των Maiden ως έφηβος. Πριν από αυτό Macarena άκουγα και I'm blue da ba dee, και Britney Spears.
Και ένα review του άλμπουμ έλεγε πλέον οι Maiden ακούγονται πολύ αθώοι σε σχέση με μοντέρνα, τότε μέταλ. Πάντως μερικές κομματάρες μέσα με προσωπικό αγαπημένο το τελευταίο που κλείνει το άλμπουμ, The thin line between love and hate.

Είχα συμμαθητές που άκουγαν τα extreme metal με τα...χμμ "φωνητικά". Ποτέ δεν μ'άρεσαν. Το εύρος στα μουσικά μου γούστα είναι από εντελώς απαλό μέχρι hard rock/"light" metal, και ότι έχει φωνή μέσα να είναι φυσιολογική και άνετη, και όχι forced ή μονότονη.

 

[VII graphics]

Είναι από τα αγαπημένα μου album των maiden τo brave new world!
και το κομματι που αναφέρεις μαζί με το out of the silent planet!

Αν και γενικά το αγαπημένο μου κομμάτι τους είναι το Evil that men do (live)) από Rock in Rio.

Τώρα το πάcχα έβαλα Ρotting Ψhrist έτσι για το καλό!

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Είναι από τα αγαπημένα μου album των maiden τo brave new world!
και το κομματι που αναφέρεις μαζί με το out of the silent planet!

Κομματάρα και τη σολάρα αυτή ε!

Η τελευταία μπάντα που είπες τρώει χ από μένα λόγω ονόματος, το ίδιο και κάποια άλλη που βρίζει Βούδα κτλ., λόγω του ότι πάει να προκαλέσει κραυγαλέα απ'την εκκίνηση πολύ κόσμο με κακόγουστο για μένα τρόπο. Χωρίς να είμαι πάντως εκείνος ο τύπος που θα λέει σε άλλους τι να ακούσουν, περί ορέξεως.

 

[VII graphics]

Κομματάρα!

Για τους Christ, εχουν πολλα τραγούδια που μου αρέσουν, οποτε όντως περι ορέξεως, ο μόνος λόγος να μην ακούσω καποιo συγκρότημα, είναι να γνωρίζω πως είναι φασίστες.

"Η ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗ" - Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο που "προστατεύει τα παιδία μας από τη Σατανική μουσική" | Rock Overdose / Rock - Metal Music

"Η ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗ" - Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο που "προστατεύει τα παιδία μας από τη Σατανική μουσική" | Rock Overdose / Rock - Metal Music

rockoverdose.gr

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Και οι Beatles δεν απαγορεύονταν στο ανατολικό μπλοκ τότε ως κακή επιρροή των ξεπεσμένων δυτικών? Ακόμα και τζαζ ινστρουμένταλς χωρίς στίχο να είναι banned.

Εδώ είχα διαβάσει κάποιον μουσικολόγο να λέει "η Ευρωπαϊκή κλασσική μουσική φόρμα είναι προαπαιτούμενο για μουσική έκφραση". Άρα απορρίπτουμε μινόρε δεσπόζουσα? Ή τόνους μουσικής χωρίς κινούμενο μπάσο ή συγχορδίες? Φυσικά και όχι.

 

[manosx]

Εδώ είχα διαβάσει κάποιον μουσικολόγο να λέει "η Ευρωπαϊκή κλασσική μουσική φόρμα είναι προαπαιτούμενο για μουσική έκφραση". Άρα απορρίπτουμε μινόρε δεσπόζουσα? Ή τόνους μουσικής χωρίς κινούμενο μπάσο ή συγχορδίες? Φυσικά και όχι.

Τα εκφραστικα εργαλεια που αποκτα οποιος ασχοληθει με τη δυτικη λογια μουσικη, δεν καταργουνται με την ταδε τροπικη αρμονια και τη δεινα κινηση στο μπασο. Η ιδια η υποσταση της πολυφωνιας, του voice leading αλλα και της φορμας, της αναπτυξης του θεματος κλπ κλπ, ολα αυτα ειναι ζητηματα που οι κλασσικοι συνθετες εχουν συνεισφερει τα μεγιστα στο να τα πανε ενα βημα ( η μαλλον ΠΑΡΑ πολλα βηματα ) παρακατω, και αφορουν καθε αρμονια και κινηση που μπορει να φανταστει κανεις.

Με αυτην την εννοια ενας μουσικος που θελει να κανει συνειδητη χρηση των εκφραστικων του εργαλειων, πραγματι θα πρεπει να αντιμετωπισει τη μελετη των κλασσικων σαν προαπαιτουμενο. Φυσικα αυτο δεν εμποδιζει σε τιποτα το να μελετησει και αλλα μουσικα ιδιωματα. Και φυσικα, με το να μη μελετησει ο ιδιος τους κλασσικους, δε σημαινει οτι θα μπορεσει τοσο ευκολα να τους ξεφυγει Ειτε αμεσα με το να ακουσει εργα τους, ειτε πολυ συνηθεστερα εμμεσα μελετωντας μουσικους που οι ιδιοι με τη σειρα τους τους εχουν μελετησει, θα παρει στοιχεια θελει δε θελει. Πρεπει να κανεις ΠΟΛΥ hardcore punk μουσικη για να ξεφυγεις, αλλα hardcore punk, το σκετο punk δεν αρκει


Ας βαλουμε και κατι σχετικο με το θεμα του thread

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Συμφωνώ έτσι όπως το θέτεις, αλλά με άλλη έννοια τα έλεγε αυτός, και εκεί διαφωνώ. Πώς και καλά ανακάλυψαν τότε οι σύνθετες την "μόνη σωστή οδό" της μουσικής. Με άλλα λόγια μιλούσε για τις προσωπικές του προτιμήσεις, με άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Κάποιος σίγουρα έγραφε και τότε και συμφωνίες με modes, αλλά δεν έτυχε να βρω. Θέλω μια να έχει μεγάλα μέρη σε dorian και σε mixolydian, όπως το Ordinary world των Duran Duran. Πριν τον 20ο αιώνα.

 

[manosx]

Συμφωνώ έτσι όπως το θέτεις, αλλά με άλλη έννοια τα έλεγε αυτός, και εκεί διαφωνώ. Πώς και καλά ανακάλυψαν τότε οι σύνθετες την "μόνη σωστή οδό" της μουσικής. Με άλλα λόγια μιλούσε για τις προσωπικές του προτιμήσεις, με άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε.

Μα δεν ανακαλυψαν μια οδο αλλα ενα τεραστιο μεταφορικο δικτυο Παλεστρινα, Μπαχ, Μοτσαρτ, Βαγκνερ, τους χωριζουν αιωνες τοσο χρονικα οσο και σαν μουσικη εκφραση. Καθε ενας ειναι οροσιμο της εποχης του, και καθε ενας θελει αλλη προσεγγιση τοσο για την αναλυση οσο και για την εκτελεση της μουσικης του. Και η αλυσιδα συνεχιζει επ απειρο, σε ακομα πιο παρανοικους δρομους π.χ. με τον Σενμπεργκ και την τρελοπαρεα του.

Τι απο ολα αυτα ειναι ο σωστος δρομος;

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Άρα διαφωνείς πως υπήρχαν και αρκετά κοινά? Άρα ο μουσικολόγος εκείνος μιλούσε εντελώς λάθος. Γιατί ακούω και εγώ αρκετά κοινά στους λίγους αιώνες πριν τον 20ο στην art music της Ευρώπης, που πλέον λέμε κλασική. Σαν ραχοκοκαλιά πολλών πολλών έργων βρίσκεται αρμονία που έχει ματζόρε δεσπόζουσα και σε μινόρε και σε ματζόρε. Απ'την άλλη δεν είναι καθόλου συχνό τύπου phrygian κλίμακες με μικρή δευτέρα να είναι τονικές ενός κομματιού, που σχετίζεται και με το προηγούμενο. Μιλώντας για το mainstream ρεύμα πάντα.

 

[VII graphics]

 

[manosx]

Άρα διαφωνείς πως υπήρχαν και αρκετά κοινά? Άρα ο μουσικολόγος εκείνος μιλούσε εντελώς λάθος. Γιατί ακούω και εγώ αρκετά κοινά στους λίγους αιώνες πριν τον 20ο στην art music της Ευρώπης, που πλέον λέμε κλασική. Σαν ραχοκοκαλιά πολλών πολλών έργων βρίσκεται αρμονία που έχει ματζόρε δεσπόζουσα και σε μινόρε και σε ματζόρε. Απ'την άλλη δεν είναι καθόλου συχνό τύπου phrygian κλίμακες με μικρή δευτέρα να είναι τονικές ενός κομματιού, που σχετίζεται και με το προηγούμενο. Μιλώντας για το mainstream ρεύμα πάντα.

Μιλαμε συνολικα για τη μουσικη, ή μονο για την αρμονια; Η δυτικη μουσικη, και καμια μουσικη γενικα δεν περιοριζεται μονο στην αρμονια, ουτε το μονο που μπορεις να μαθεις απο την κλασσικη μουσικη ειναι η αρμονια. Για την ακριβεια η Αρμονια δεν ειναι καν η μητρα της κλασσικης μουσικης, ασχετα αν σα μαθημα προηγειται των υπολοιπων. Προηγειται επειδη ειναι ακριβως μια κωδικοποιηση της πρακτικης οπως κατεληξε στους λιγους αιωνες πριν τον 20o οπως αναφερεις. Αλλα η μητρα της αρμονιας ειναι η αντιστικτικη πολυφωνια που προηγηθηκε αυτης, και μαλιστα χρησιμοποιουσε και τους τροπους ( modes) που τοσο δειχνουν να σε απασχολουν: Να ενα παραδειγμα με φρυγια που ζητησες, 1504, να το αφησω;





Οταν λοιπον μπαινεις στα βαθια της κλασσικης, αφηνεις την τονικη αρμονια που αρχικα μαθαινεις και αρχιζεις να γραφεις σε τροπικη αντιστιξη, ακριβως επειδη η κινηση των φωνων ειναι μια τεχνη απο μονη της. Οταν την καρπωθεις, προχωρας και στη φουγκα οπου πλεον με την τονικη αντιστιξη θα συνδυασεις τους δυο αυτους δρομους.

Το ολο προβλημα οταν γραφεις μια μουσικη που εχει τα πολυφωνικα στοιχεια της δυσης, δεν ειναι αν θα χρησιμοποιησεις τροπους ή μινορε και ματζορε αρμονια ή χρωματικη και συμμετρικη κλιμακα. Το προβλημα ειναι οτι η πραγματικη πολυφωνια απαιτει ελεγχο στις κινησεις πολλαπλων ταυτοχρονων και ανεξαρτητων μελωδιων, εναν ελεγχο που ακομα και το μεγαλυτερο ταλεντο ολων των εποχων, ο Μοτσαρτ, εψαχνε ικανο δασκαλο για να τον κατευθυνει ωστε να τον αποκτησει. Αυτο μπορει να σου προσφερει η κλασσικη προσεγγιση, πραγματικο ελεγχο στην πολυφωνικη εκφραση, και πιστεψε με δεν υπαρχει τιποτα πιο σημαντικο απο αυτο.

Αν τωρα μετα απο αυτο νομιζεις οτι το προβλημα και το ζητουμενο ειναι πως να κανουμε μια απλη μελωδιουλα, και το τι τροπο και ακκορντα θα χρησιμοποιησουμε για να την κουτσοντυσουμε, πολυ απλα δεν σε αφορα το ολο ζητημα: εχεις μπλεξει στις μονοκομματες ραγες της μοντερνας προσεγγισης, και τιποτα πια δεν μπορει να σε σωσει

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Έχει ενδιαφέρον αυτό που έβαλες αλλά όχι φρύγιο παράδειγμα, πάει σε πολλά σημεία, και ρυθμικό ενδιαφέρον όχι τόσο. Εγκεφαλική μουσική και δεν με αγγίζει στο "πάθος" να το πω έτσι. Ευχάριστο άκουσμα αλλά μέχρι εκεί.
Και γιατί δεν λες η αυστηρά λεγόμενη κλασική περίοδος Μπετόβεν-Μότσαρτ κτλ. συνειδητά πήγε σε απλούστερες λιγότερο περίτεχνες φόρμες?
Άρα καταλήγουμε στο σημερινό ραπ με την απλούστατη φόρμα με λούπα και μονοτονία ως κλασσική του μέλλοντος.
Πλάκα κάνω, αλλά είμαι τέρμα σοβαρός όταν θέλω ποικιλία σε κλίμακες και αρμονίες. Και όχι αυστηρά σε μία, ας έχουμε και mode mixture και borrowed chords.

Το Pride (in the name of love) των U2 που είναι όλο mixolydian το θεωρείς άσχημο?

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Το Nostalgia του Yanni μ'αρεσει πολύ σε ορχηστρικό ειδικά το "ρεφραίν" του. Και το Conquest of paradise του Βαγγέλη πάλι όταν γίνεται επικό στο ρεφραίν. Το τελευταίο μελωδιούλα είναι όλο αν το πάμε έτσι. Σιγά την περίπλοκη αντίστοιξη, αλλά κ όμως σηκώνεται η τρίχα every single time.

 

[manosx]

Και εμενα μου αρεσει το no need to be human



Επισης μου αρεσει και το κοκορετσι, και το ψαροτουφεκο και οι ξανθιες μπιρμπιλοματες. Για τιποτα απο τα παραπανω δεν χρειαζεται η αντιστιξη, να την καταργησουμε λοιπον.

Δεν ειναι ολα για ολους. Αν σου αρκουν τα εργαλεια που εχεις αραξε στα κυβικα σου. Και ασε τους μουσικολογους ησυχους οτι και να λενε, δεν εχεις διαθεση να τους καταλαβεις ετσι και αλλιως. U2 σε mixolydian, και μεχρι εκει μια χαρα ειναι.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Τελικά να συμφωνήσουμε για την κυριολεκτικά τρελοπαρέα του Σένμπεργκ. Που υπήρχε πρόβλεψη πως τα παιδιά στο μέλλον θα σφύριζαν ανέμελα σειριακή μουσική.

 

[cos_dr]

Το Nostalgia του Yanni μ'αρεσει πολύ σε ορχηστρικό ειδικά το "ρεφραίν" του. Και το Conquest of paradise του Βαγγέλη πάλι όταν γίνεται επικό στο ρεφραίν. Το τελευταίο μελωδιούλα είναι όλο αν το πάμε έτσι. Σιγά την περίπλοκη αντίστοιξη, αλλά κ όμως σηκώνεται η τρίχα every single time.

Κοίτα, η θέση μου είναι ότι σε κομμάτια όπως το Nostalgia ή το Conquest of Paradise, η ανατριχίλα οφείλεται 90% στην ενορχήστρωση και όχι στην πολυπλοκότητα της σύνθεσης. Είναι ο όγκος, τα έγχορδα, το χτίσιμο του ήχου στα συνθ που λειτουργεί ψυχοακουστικά.

Αντίθετα, σε τύπους σαν τον Rachmaninoff, εκεί η ανατριχίλα πάει σε άλλο επίπεδο, σηκώνεται και η κωλότριχα κυριολεκτικά γιατί εκεί έχεις τον απόλυτο συνδυασμό και επική ενορχήστρωση και αρμονικό βάθος. Ειδικά αν τα ακούσεις live...

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Στην Βιέννη ήμουν Κώστα και είδα μια φημισμένη ορχήστρα κλασσικής εκεί. Βαριόμουν σε όλη την διάρκεια. Αυτό που θυμάμαι είναι τον φλαουτίστα που χόρευε. Ίσως όταν φτάσω 60 και ωριμάσω να δω το φως της κλασσικής.

 

[cos_dr]

Στην Βιέννη ήμουν Κώστα και είδα μια φημισμένη ορχήστρα κλασσικής εκεί. Βαριόμουν σε όλη την διάρκεια. Αυτό που θυμάμαι είναι τον φλαουτίστα που χόρευε. Ίσως όταν φτάσω 60 και ωριμάσω να δω το φως της κλασσικής.

Κάτι άλλο θα σε απασχολούσε γι αυτό μάλλον δεν έδινες σημασία Δεν ξέρω και τι άκουσες εκείνη τη μέρα.

Χωρίς το φως που άναψαν οι κλασικοί συνθέτες, το μουσικό οικοδόμημα του σήμερα θα ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτο, καθώς από εκεί αντλήθηκε κάθε θεμέλιο αρμονίας και δομής. Ο Vangelis και ο Yanni ακόμα και ως αυτοδίδακτοι, δεν θα είχαν χωρίς αυτά τα ακούσματα τον χάρτη για να χτίσουν τις ψηφιακές τους συμφωνίες και τα ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα του New Age, ενώ οι θρύλοι του hard rock και του epic metal των 80s δεν θα είχαν ποτέ την τεχνική βάση για να μετατρέψουν τα σόλο τους σε νεοκλασικές σπουδές επηρεασμένες από τον Bach και τον Paganini. Ακόμα και η πολυπλοκότητα του progressive των 90s, με τις διαρκείς μετατροπίες και την αντίστιξη, θα ήταν αδιανόητη χωρίς τη θεωρητική κληρονομιά συνθετών όπως ο Stravinsky ή ο Chopin.

Είμαι άλλος ένας ΤΑΛΙΜΠΑΝ της κλασσικής μουσικής

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Με αρχή τον Άγγλο John Dunstaple στα μέσα της Αναγέννησης γύρω στο 1500 που εισήγαγε πολύ συχνές χρήσεις αρμονικών τριτών και έκτων. Η πρώτη και μεγαλύτερη British invasion.