Εάν είχα ένα και δύο και τρία και τέσσερα… κιθαρόνια!

[Έκτορας]

Ας παίξουμε αυτό το παιχνίδι: να γράψουμε ο καθένας τί ή ποια συγκεκριμένη κιθάρα θα είχαμε, εάν για κάποιο λόγο μπορούσαμε να έχουμε μόνο μία. Μετά, συνεχίζουμε το ίδιο αλλά για δύο κιθάρες. Συνεχίζεται το ίδιο για τρεις και για τέσσερις κιθάρες. Και ούτω καθεξής.

Κανόνες: Δεν υπάρχει όριο στο για πόσες κιθάρες μπορούμε να γράψουμε. Και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είτε κιθάρες που έχουμε αυτή την στιγμή στην συλλογή μας, είτε που είχαμε πιο παλιά, είτε που υπάρχουν διαθέσιμες στο εμπόριο και ποτέ δεν είχαμε αλλά και κιθάρες που… θα θέλαμε να υπάρχουν. Θα ήταν ωραίο να γράφουμε για την κάθε μια σε ποια κατηγορία ανήκει. Φωτογραφίες ευπρόσδεκτες.

(Επανέρχομαι με την δική μου συνεισφορά στο νήμα).

 

[Έκτορας]

Θα πάω με κιθάρες που έχω αυτό τον καιρό, μιας και φαίνεται να (υπερ)καλύπτουν τις παικτικές και ηχητικές μου ανάγκες και είμαι απόλυτα εξοικειωμένος μαζί τους. Είναι όλες solid body, παρεπιπτόντως.


Εάν μπορούσα να είχα μόνο μια, αυτή θα ήταν η Ibanez JS-1200. Είναι η καλύτερη μου κιθάρα και σαν playability και σαν ήχος, με μια πολύ ευρεία γκάμα, μιας και σπλιταρουν οι μαγνήτες και παραμένουν και αθόρυβοι. Αξίζει και φωτογραφία:

Εάν θα μπορούσα να είχα και μια δεύτερη, αυτή θα ήταν (σχεδόν δεν το πιστεύω ότι το γράφω, μιας και με θεωρώ fan των… Gibson), μια παραδοσιακή Strat. Για την ώρα έχω την G&L Legacy Tribute και είναι εξαιρετική σε αυτό που κάνει. Συμπληρώνει τη Νό. 1 εξαιρετικά, στο ότι κάνει εκείνα που η Ibanez δε κάνει: sparkly cleans και τις εκπληκτικές θέσεις 2 & 4.


Εάν θα μπορούσα να έχω και μια τρίτη, θα κράταγα την Gibson LP Studio, μιας και είναι μια πανάλαφρη εκδοχή της κλασικής κιθάρας, με hardware και μαγνήτες που έχω αναβαθμίσει μέσα στα χρόνια και ήχο κοντά στις αυθεντικές. Εκπληκτική κιθάρα για dirty blues / rock / southern / hard και τα συναφή ήδη. Έντονος χαρακτήρας και vintage look.


Εάν θα μπορούσα να είχα και μια τέταρτη, αυτή θα ήταν η έταιρη Gibson, η SG Standard. Ο ήχος δεν είναι ακόμα αυτός που θέλω και θα διορθωθεί στο μέλλον αλλά το playability είναι εκπληκτικό και είναι μια κιθάρα που με εμπνέει.

Εδώ είμαι για την ώρα.

 

[Άγιος]

Σε αυτή τη φάση (παίζοντας 25 χρόνια στρατ) αν μπορούσα να έχω μόνο μια ηλεκτρική κιθάρα θα ήθελα αυτήν που έβαλα και στο άλλο παρόμοιο θέμα σου... Jackson American Series VTO HT SWH. Αλλά αν δεν μιλάμε για ηλεκτρικές μόνο, τότε σίγουρα θα έμενα με τη yamaha transacoustic που έχω γιατί αυτή παίζω τον περισσότερο καιρό. Για παραπάνω κιθάρες 3-4 δεν έχω χώρο, έχω ήδη 4 κιθάρες και διάφορα άλλα μουσικά όργανα... Δεν θεωρώ ότι χρειάζομαι παραπάνω όργανα, είμαι καλυμμένος. Αν δεν έκανε 1.8Κ η Jackson ίσως να ήτανε η τελευταία μου αγορά αλλά δεν το βλέπω σε αυτή την τιμή

Σου αναγνωρίζω πάντως ότι θέλεις την ποικιλία, δεν αγοράζεις την ίδια κιθάρα 8 φορές... Έτσι είμαι και εγώ, δεν θα αγόραζα άλλη στρατ, την εξερεύνησα, την ευχαριστήθηκα, αν έπαιρνα άλλη ηλεκτρική θα ήταν στο άλλο άκρο

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Δαγκώτο και εγώ θα ήθελα μία JS αλλά την τελευταία του Τζο, με sustainiac, σε άσπρο και 24 τάστα!

Το μόνο που με χαλάει είναι το neck heel που δεν είναι με καμπύλη-contoured. Είμαι (καλό)μαθημένος με την δικιά μου που έχει.

 

[kpeyos]

Κι εγώ είμαι fan του μία κιθάρα από κάθε είδος αν και στις Les Paul θα μπορούσα (σε κάποιο παράλληλo σύμπαν) να έχω μία με Tom Holmes 450/455, μία με RS/Fralin True 60s και μία με OX4 Low Winds γιατί είναι όλοι τους υπέροχοι και αρκούντως διαφορετικοί. Από κει και πέρα...

1. Jazzmaster: Έχει το καλύτερο τρέμολο, δε θα μου λείψει ιδιαίτερα κανένας άλλος Fender ήχος και αν θέλω γκάζια την πλακώνω στα fzzzzzzzz και τελειώνει το ζήτημα. Κυρίως γιατί καμία άλλη δεν ακούγεται ούτε κατά προσέγγιση σαν κι αυτή.
2. Les Paul: Είμαι ήδη καλυμμένος από single coil ήχους και πάω στο ακριβώς αντίθετο. Τίποτα δεν έχει τα πρίμα μιας καλής Les Paul.
3. Rickenbacker 360/12: twang + 12string. Byrds, Tom Petty, Smiths, REM...
4. Ισοβαθμία μεταξύ μιας top loader Esquire και μιας SG Junior. Οι καλύτερες ροκ ρυθμικές κιθάρες IMHO.

 

[Nekkon]

1. Tele
2. Tele
3. Tele
4. Gretsch

 

[fusionakis]

1η κιθάρα ---> HSS Strat: Όταν θες και neck μονοπήνιο, και bridge humbucker, και τις ενδιάμεσες θέσεις, τότε είναι μονόδρομος. Είμαι πολύ χαρούμενος με την Fender μου (American Professional II Stratocaster με Lollar Imperial humbucker και VegaTrem), αν και πιστεύω ότι θα μπορούσα να πετύχω αντίστοιχο αποτέλεσμα και με παρόμοιες σε χαρακτηριστικά επιλογές άλλων κατασκευαστών.

2η κιθάρα --> Αλήτρα-γκαζιάρα: Στην περίπτωσή μου αναφέρομαι σε μία κιθάρα με δύο μαγνήτες αυτή τη φορά (humbucker στον bridge υποχρεωτικά), μικρότερο scale length, και πιθανότατα διαφορετικού τύπου γέφυρα που θα συμπληρώνει την Strat ηχητικά, χωρίς να υστερεί σε mojo.
Αυτά τα βρήκα στην Shergold Provocateur, ένα εκπληκτικής κατασκευής υβρίδιο Tele (bolt-on, twang λόγω γέφυρας) και Les Paul (vintage scale length, humbucker/P90 combo) που ροκάρει χωρίς να προσπαθεί. Bonus το Pitch-Key για drop-D παιξίματα με μία κίνηση χωρίς κουρδίσματα.

3η κιθάρα --> T-style: Επειδή η απλότητα συνιστά αρκετές φορές και τελειότητα, μία Tele σου δίνει ακριβώς τους υπόλοιπους single coil ηχητικούς συνδυασμούς που μπορεί να χρειαστείς, μα άλλωστε μιλάμε ίσως για το μόνο κλασικό κιθαριστικό σχέδιο που και στις τρεις θέσεις των μαγνητών οι ήχοι είναι τόσο ιδιαίτεροι, χρήσιμοι και ισορροπημένοι μεταξύ τους.
Με την FGN Iliad βρήκα τα παραπάνω μαζί με τέλειο playability (μέχρι σήμερα το αγαπημένο μου neck shape από όσες κιθάρες έχω πιάσει), καθώς πρόκειται για ένα υπέροχο όργανο από το θρυλικό εργοστάσιο της Fugijen.

4η κιθάρα --> 2 humbuckers και vintage χαρακτήρας: Από τις πρώτες τρεις επιλογές το μόνο που μου λείπει είναι ένας humbucker στο neck και γενικά μία set-in ή neck-through κατασκευή. Επειδή όμως οι LP πάντοτε μου έπεφταν βαρειές και μη βολικές (για αυτό και δεν επέλεξα μια κλασική Les Paul σαν "γκαζιάρα" κιθάρα νωρίτερα), και τα υπόλοιπα σχέδια της Gibson λιγότερο ελκυστικά σε επίπεδο ηχητικής φυσιογνωμίας, έψαχνα κάτι που θα με πήγαινε στον ήχο της LP αλλά με περισσότερη εργονομία.
Αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω ο David Grissom με το signature μοντέλο του, για αυτό και η PRS DGT SE που έχω κατάφερε να έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης ανάμεσα στις υπόλοιπες κιθάρες της παρέας.

5η επιλογή --> 2η Strat ή Firebird ή ES-335: Με τις παραπάνω 4 επιλογές αισθάνομαι υπερπλήρης, οπότε από δω και πέρα πάμε πλέον για γούστα... Μία ES-335 ή μια Firebird θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να με δελεάσουν, ωστόσο η εμπειρία μου με semi-hollow κιθάρες μου έχει δείξει ότι δεν έχω ουσιαστική ανάγκη κάποια τέτοια κιθάρα, ενώ από την άλλη φοβάμαι να επενδύσω σε ένα όργανο τόσο ιδιαίτερης κοψιάς όπως μια Firebird...
Στην παρούσα φάση λοιπόν, μία S-style με 3 single coils (που να συμπληρώνει την HSS) φάνταζε σαν τη λογικότερη επένδυση στο μυαλό μου, για αυτό και πριν λίγους μήνες αποφάσισα να πατήσω το κουμπί για την Schecter Route 66. Το μόνο που μένει είναι μια αναβάθμιση στο tremolo unit σε άλλο ένα VegaTrem, και δεν θα έχει τίποτα να ζηλέψει από την βασική μου Strat.

 

[Έκτορας]

@fusionakis εξαιρετικότατες επιλογές και αυτό ακριβώς θέλω να γράψει ο καθένας για τις επιλογές του, τα «γιατί» και τα «πως» που τις δικαιολογούν. Πάρα πολύ ωραίο το post σου!

 

[Έκτορας]

1. Tele
2. Tele
3. Tele
4. Gretsch

Έλα ρε @Nekkon , εξήγησε λίγο το σκεπτικό σου και τις επιλογές σου (που είναι βέβαια απόλυτα σεβαστές).

 

[Nekkon]

Έλα ρε @Nekkon , εξήγησε λίγο το σκεπτικό σου και τις επιλογές σου (που είναι βέβαια απόλυτα σεβαστές).

Λοιπόν. Πέρα από τα "θέλω", σέβομαι πολύ το "χρειάζομαι". Εγώ λοιπόν η κιθάρα που "χρειάζομαι" εκεί που παίζω είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για συνοδεία φωνής, παιγμενη στο καθαρό κανάλι ενισχυτή με reverb, με λίγο drive για γλύκα στα σόλο, τα οποία γίνονται στον neck μαγνήτη. Κοινώς, δε riffάρω στη μουσική που παίζω. Άρα δε θέλω 3-4 κιθάρες για versatility την οποία δε θα χρειαστώ.
Υπό αυτήν την έννοια, χρειάζομαι μια κιθάρα που έχει το "τέλειο" για μένα neck shape, που να χρειάζεται κούρδισμα κυριολεκτικά μια φορά τον μήνα, και να παίζει σαν βούτυρο. Αυτά όλα τα βρήκα σε αυτήν την κιθάρα που κρατάω εδώ σε γιορτή λήξης σχολείου


Ωστόσο, θα ηταν παράλειψη αν δεν ανέφερα την πολύ αξιόπιστη κουφωτή Gretsch μου, η οποία δίνει πολύ περισσότερες πληροφορίες από μια Tele στα αρπίσματα πχ, οι Filtertrons έχουν μεγαλύτερο φάσμα. Βέβαια έχει πιο μεγάλο /κουραστικό μανίκι από την Tele, και στα leads δεν "κόβει" εξίσου καλά στην μίξη, αλλά είναι πολύ πιο όμορφη, το οποίο ας μη γελιόμαστε, μετράει πολύ



Υπάρχει μια ακουστική που παίζω πολύ σπάνια, συνήθως απλά ηχογραφώ


Και μια Strat, η οποία είναι πολύ ωραία, για την οποία δε βρίσκω χρήση την οποία να μην καλύπτει η Τελε

 

[Έκτορας]

Όντως, αυτή η Gretch είναι ΚΟΥΚΛΑ! Τουλάχιστον δεν θα βαρεθείς να την βλέπεις, @Nekkon .

 

[Nekkon]

Όντως, αυτή η Gretch είναι ΚΟΥΚΛΑ! Τουλάχιστον δεν θα βαρεθείς να την βλέπεις, @Nekkon .

Ούτε να παίζω βαριέμαι, έχει U-shaped neck που επειδή έχω μεγάλο χέρι, το γεμίζει και μου αρέσει έτσι λίγο πιο chunky μπράτσο, επίσης είναι πανάλαφρη (λίγο παραπάνω από 3 κιλά). Αλλά να πω την αμαρτία μου κάποιες φορές χρειάζεται να κάνω μπαρέ και στις 6 χορδές σε ακορντα και εκεί ζοριζομαι. Θα μου πεις παίξε αλλιώς το ακορντο και όχι τόσο beginner φάση, αλλά σε αραιές ενορχηστρώσεις ειδικά όταν δεν έχει άλλο όργανο να δίνει μπάσα, χρειάζεται

 

[Έκτορας]

Ξεκίνησα αυτό το νήμα γιατί ΛΑΤΡΕΎΩ να μιλάω για κιθάρες. Για ΟΛΕΣ τις κιθάρες. Τις δικές μου, τις δικές σας, αυτές που έχουμε, αυτές που δεν έχουμε, για ποιό σκοπό / ήχο τις χρησιμοποιούμε, τί μετατροπές κάνουμε, τί μας αρέσει ή δεν μας αρέσει σε αυτές, τί θα θέλαμε να βελτιώσουμε, τί θα θέλαμε να έχουμε στην κατοχή μας κλπ. Τα πάντα για τις κιθάρες, είναι πράγματα που λατρεύω. Επίσης μου αρέσει να μαθαίνω νέα πράγματα, πράγματα που δεν γνωρίζω λόγω της περιορισμένης μου εμπειρίας και έκθεσης σε αυτές.

Και αυτό τό νήμα έχει λιγότερες από 10 συμμετοχές. Και το νήμα "Απάτη στις αγγελίες, πήγαν να μου φαν' τα λεφτά μου" έχει 4 σελίδες... Ανάμεσα στα άλλα, έχουμε και το Noiz που μας αξίζει... Κρίμα.

 

[Shelter]

Γενικά περνάω μια φάση που δε με πολυενδιαφέρει ουσιαστικά το θέμα, αλλά μου έχει μεινει το αντανακλαστικό του GAS.

Αν ήταν να έχω μια θα ήθελα χωρις δεύτερη σκέψη την βασική μου tele ή μια τύπου blackguard.
Για δεύτερη μάλλον μια ακουστική, ιδανικά martin D18 αλλά και Guild D40 ειναι ειναι εκλυστική επιλογή.
Για τρίτη την Jazzmaster μου. Το έχω ξαναπει, οι stratocaster δε μου ταιριάζουν. Η Jazzmaster έχει μεγαλη εργονομία, μεγάλη παλέτα ήχων αν την ψάξεις και αρκετά glassy ηχο.
Για τέταρτη μια Les Paul. Μου αρέσουν λιγο πιο πολύ οι standard 50s

Θα είχε ενδιαφέρον και το ιδιο θέμα με ενισχυτές.

 

[bathan]

Ξεκίνησα αυτό το νήμα γιατί ΛΑΤΡΕΎΩ να μιλάω για κιθάρες. Για ΟΛΕΣ τις κιθάρες. Τις δικές μου, τις δικές σας, αυτές που έχουμε, αυτές που δεν έχουμε, για ποιό σκοπό / ήχο τις χρησιμοποιούμε, τί μετατροπές κάνουμε, τί μας αρέσει ή δεν μας αρέσει σε αυτές, τί θα θέλαμε να βελτιώσουμε, τί θα θέλαμε να έχουμε στην κατοχή μας κλπ. Τα πάντα για τις κιθάρες, είναι πράγματα που λατρεύω. Επίσης μου αρέσει να μαθαίνω νέα πράγματα, πράγματα που δεν γνωρίζω λόγω της περιορισμένης μου εμπειρίας και έκθεσης σε αυτές.

Και αυτό τό νήμα έχει λιγότερες από 10 συμμετοχές. Και το νήμα "Απάτη στις αγγελίες, πήγαν να μου φαν' τα λεφτά μου" έχει 4 σελίδες... Ανάμεσα στα άλλα, έχουμε και το Noiz που μας αξίζει... Κρίμα.

Μην ταράζεσαι, το βασικό θέμα έχει απαντηθεί πολλάκις. Οσο υπάρχει GAS ....

 

[Nicholas Chili]

Με σειρά εμφάνισης, εάν είχα μόνο μία κιθάρα από αυτές που έχω, θα ήθελα να έχω την πρώτη από αριστερά.

Μιας και ο κύριος λόγος που με κάνει να ασχολούμαι με την μουσική είναι να κάνω live με το συγκρότημα μου, η Fender Showmaster USA HSS FR (μία Superstrat δηλαδή), με καλύπτει ηχητικά και παικτικά σε αυτό που θέλω να κάνω.
Έχει 9άρες χορδές και 24 τάστα που σημαίνει ότι μου επιτρέπει να φτάνω πολύ ψηλά στην ταστιέρα και ότι τα bends είναι πανεύκολα.
Έχει Floyd Rose άρα εκπληρώνουμε και την ποζέρικη ανάγκη που υπάρχει στα live.
Aπό μαγνήτες έχει DiMarzio Evolution (Bridge) στη γέφυρα, DiMarzio Virtual Vintage (Bridge/Middle/Neck) στη μέση και Seymour Duncan Little '59 (Bridge) στο μανίκι. Συνολικά δηλάδη μου δίνει πολύ δυνατή και εντυπωσιακή έξοδο (output), ότι πρέπει για τα live.

Eάν είχα και μία δεύτερη, θα είχα την δεύτερη απο αριστερά η οποια είναι καπως το alter ego της πρώτης superstrat.
Είναι και αυτή Fender Showmaster (Korea), εργοστασιακά είχε μόνο έναν διπλό μαγνήτη στη γέφυρα, εγώ (όπως πάντα) της άλλαξα τα φώτα και την έκανα HH.
Έχει και αυτή 24 τάστα και φοράει εξίσου 9άρες.
Η συγκεκριμένη είναι ότι πιο Gibsonοειδές έχω στη φαρέτρα μου με τους δύο διπλούς και hardtail γέφυρα.
Φοράει πάνω ένα σετ Suhr Doug Aldrich (Bridge/Neck) και εκτός από φοβερό output έχει και πάρα πολύ παχύ ήχο (τύπου Aldrich, Slash κλπ). Επίσης αν και Fender είναι neckthrough και όχι βιδωτή!

Εάν είχα 4 κιθάρες, θα έβαζα μέσα και τα ιερά Fender δισκοπότηρα μου, την American Standard Stratocaster μου με τους Bill Lawrence SCN (10άρες χορδές) και την Mexican Vintage '50s Telecaster μου με αλλαγμένη γέφυρα σε modern της Gotoh και τους Q Pickups Keith Richards Hot Set (επίσης 10άρες χορδές).

Έτσι, και με τις 4 κιθάρες έχω τη δυνατότητα να καλύψω ηχητικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ από Rock n' Roll και Blues μέχρι Poser/ Glam και Heavy Metal.

 

[odis13]

Αν έπρεπε να έχω μια και μόνη κιθάρα, θα ήταν ακουστική μάλλον. Και μάλλον θα πήγαινα σε μια Gibson J-45 (ή αντίστοιχη slope-shoulder dreadnought). Eίναι για μένα ο ιδανικός τύπος ακουστικής και για δάχτυλα και για πένα και για συνοδεία και για σόλο. Το αστείο είναι ότι έχω ενα δωμάτιο ακουστικές και slope shoulder dreadnought στην παρούσα φάση δεν έχω καμία

Δεύτερη φυσικά ηλεκτρική, και φυσικά telecaster. Ψιλοπαραδοσιακή, ελαφριά όσο γίνεται -ίσως και thinline- και ίσως με μερικά μοντέρνα touches όπως 12αρι radius και εκτεταμμένο wiring. 'Εχω 2 partcaster και με οποιαδήποτε θα ήμουν οκ σαν μόνη ηλεκτρική μου.

3η επιλογή θα ήταν μια δέυτερη ηλεκτρική. Κάτι σε Gibson σχολή εδώ, για να πιάσουμε το αντίπαλο δέος. Η καρδιά μου λέει ES-330 αλλά ρεαλιστικά μια SG θα ήταν πιο χρήσιμη. Η καρδιά μου εδώ λέει επίσης P90 και στην SG (τέτοια έχω κιόλας), αλλά αν ήταν οι μόνες δυο ηλεκτρικές ίσως επέλεγα μια με humbuckers. Ας βάλουμε μια του 1988 standard εδώ - γιατί έχει τον neck μαγνήτη όσο πιο πάνω πάει (σε αντίθεση με τις πλείστες, και παλιές και νέες) και επειδή έχει το pickup selector switch σε άλλη θέση (μου τη δίνει η τυπική τοποθέτηση στις SG, δε θέλω να έχω τίποτα ανάμεσα στους μαγνήτες και τα volume).

4η επιλογή θα πήγαινα πάλι πίσω στις ακουστικές. Και εδώ έχουμε ένα τετ-α-τετ μεταξύ μιας πιο μικρόσωμης ακουστικής (για την οποία είμαι στο ψάξιμο) ή μια 12χορδη. Κλείνω στην 12χορδη, και εκεί η Guild F-312 δεν ξεπερνιέται.

 

[Άγιος]

Εμείς που γράφουμε σε τέτοια θέματα (για να παίρνουμε την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον τα γράψαμε αυτά που θέλουμε να έχουμε) τα έχουμε γράψει ξανά και ξανά πολλές φορές και με φωτογραφίες και με όλα... Και όσοι δεν γράφουν τώρα τα έχουν γράψει ακόμη περισσότερες φορές στο παρελθόν, γι' αυτό η χλιαρή συμμετοχή.

Για να πάει το θέμα παρακάτω πρέπει να ανοίξουμε GoFundMe παρέα με συγκινητική ιστορία για να πιάσει... Το ότι θέλω κιθάρα με high output humbuckers γιατί βαρέθηκα τους noiseless θα πάει άπατο, θέλει κάτι να αγγίξει την ψυχή... ''Π.χ ανύπαντρη μητέρα, με παράτησε ο Πακιστανός σύντροφος μου με ένα μελαμψό μωράκι που δεν θέλει κανείς ντόπιος Καρδιτσιώτης να μεγαλώσει και να με αποκαταστήσει... Θέλω να το κάνω ροκ σταρ, αγοράστε μου μια αμερικάνικη Jackson'' Αυτό θα φτουρήσει, που θα βρούμε όμως φωτογραφίες... Μια ιδέα ρίχνω, μπορεί να είναι και μαλακία

 

[Earendil]

Αν μόνο μία: θα πάω με την πρώτη που είναι και νυν και καταπώς φαίνεται, αεί.

Μια καραμονταρισμένη Epiphone κατασκευής 1997 που λίγο - λίγο ήρθε στα μέτρα μου. Είναι και θα είναι το κορίτσι μου, εκτός αν την υπεξαιρέσει η ερχόμενη γενιά.


Αν μόνο δύο: θα πάω με τη νυν δεύτερη...

Άλλη μια Epiphone, προς το παρόν σχεδόν μη-μονταρισθείσα. Εδώ δεν υπάρχει συναισθηματικός παράγοντας, αν δηλαδή ο θείος από τη Νιγηρία επέμενε να ξεφορτωθώ τον Κορεάτικο πολυεστέρα θα μπορούσα να ζήσω και μια ανάλογη νΓκίμσον...
Πάντως μαζί της λύθηκε ένα σημαντικό πρόβλημα που είχαμε στο σπίτι: η απουσία P-90s, έστω και generic.

Τρίτη, μια ακουστική. Όχι dreadnought. I dread them. Η ψυχούλα μου ανήκει στην SJ-200 αλλά δε νομίζω ότι είναι γραφτό να την πασπατέψω. Εκτός βέβαια αν μπω τυχαία στο ίδιο ασανσέρ με καμιά Αγγελικούση και αποφασίσει ότι στο διάολο οι εφοπλισταράδες, τί νόημα έχουν τα λεφτά αν δεν πλαγιάζεις με αφρατούλη Καλλιθεάτη;


Να πάμε και παρακάτω; Εκεί ξεκινάνε τα αληθινά "προβλήματα". Θέλω πολύ να συνευρεθώ με βαρύτονη ή εφτάχορδη. Όχι γιατί παίζω ή ακούω πράγματα που να το απαιτούν, μάλλον το αντίθετο. Για λούσο. Για τη χαρά του περιττού. Για την χαρά του πασπατέματος ενός καλού εργαλείου, ακόμα κι αν δεν είσαι σίγουρος πώς να το χρησιμοποιήσεις.

Ακόμα ακόμα πιο πέρα πάμε σε εντελώς νεφελώδεις καταστάσεις, προτιμήσεις υπαρκτές μεν αλλά πλήρως αδοκίμαστες. Oι Firebird προηγούνται λίγο σε σχέση με τον υπόλοιπο αχταρμά αλλά θα πρέπει να έχουμε πιάσει δύο ΛΟΤΤΟ για να φτάσουμε ως εκεί...

Για να το συνοψίσω, νομίζω πως σε μένα συνυπάρχουν δύο γούστα: το δοκιμασμένο και το ελαστικό.
Ένα μικρό pool με παλιές αγάπες που εξακολουθούν να μου αρέσουν, και ένα μεγαλύτερο κομμάτι με πλατωνικά αισθήματα όπου έχουν γίνει διάφορες ανακατατάξεις με τον καιρό.

 

[VII graphics]