Boom bap ('90s vibes)

[cos_dr]

Και εγώ βρίσκω ενδιαφέροντα κάποια κομμάτια των TXC και αργότερα ΑΕ, ακόμα και Active Member και Stereo Nova, αλλά αμφιβάλω ότι γουστάρεις τραγούδια για οικόπεδα και ελικόπτερα, κάτι άλλο εννοείς και εσύ

Να και ένα Hip Hop που μου άρεσε... το άκουσα σε ένα μαγαζί και ρώτησα και μου το είπανε

Είμαι φτιαγμένος για βία αλλα η ζωη μου τα φέρε αλλιώς

 

[MGs]

Και εγώ βρίσκω ενδιαφέροντα κάποια κομμάτια των TXC και αργότερα ΑΕ, ακόμα και Active Member και Stereo Nova, αλλά αμφιβάλω ότι γουστάρεις τραγούδια για οικόπεδα και ελικόπτερα, κάτι άλλο εννοείς και εσύ

Να και ένα Hip Hop που μου άρεσε... το άκουσα σε ένα μαγαζί και ρώτησα και μου το είπανε

Ουτε αυτούς ακούω,αυτό που έβαλες ωραίο.
Βασικά δέν ακούω κανέναν απο την εγχώρια σκηνή,αλλά ουδέποτε ήταν τα αγαπημένα μου,σε αντίθεση με την jungle/DnB όπου είναι και ο χώρος τον οποίο δούλεψα και επαγγελματικά καί ακούω ευχαρίστως ακόμη και σήμερα.
Μερικές αναφορές από urban που ξεχωρίζω,οποιαδήποτε αναφορα του Howie B σε αυτά και μερικά μπάσταρδα,σαν και μένα,παρακάτω.

 

[Mr. Es]

Βλέπω ότι δεν έχετε εμβαθύνει σε αυτό το μουσικό είδος, αρκείστε για να βγάλετε συμπεράσματα μόνο στις εμπορικές επιτυχίες τύπου "θέλω κότερα" που ουδεμία σχέση έχουν με το hip-hop ενώ ως μουσικοί ή ηχολήπτες που είστε, θα έπρεπε να ξέρετε ότι δεν είναι συγκρίσιμο μέγεθος και θα έπρεπε να γνωρίζετε και για αυτό το είδος. Επίσης με παραξενεύει που σας ενοχλεί ακόμη και η επαναληπτικότητα (δηλαδή οι λούπες) που έχει ως μουσική όταν πλέον όλα τα είδη μουσικής έχουν υιοθετήσει αυτή την μέθοδο εξαιτίας της επρροής από την παραδοσιακή Αφρικάνικη μουσική που φημίζεται για την εκστατική επανάληψη.

 

[MGs]

Βλέπω ότι δεν έχετε εμβαθύνει σε αυτό το μουσικό είδος, αρκείστε για να βγάλετε συμπεράσματα μόνο στις εμπορικές επιτυχίες τύπου "θέλω κότερα" που ουδεμία σχέση έχουν με το hip-hop ενώ ως μουσικοί ή ηχολήπτες που είστε, θα έπρεπε να ξέρετε ότι δεν είναι συγκρίσιμο μέγεθος και θα έπρεπε να γνωρίζετε και για αυτό το είδος. Επίσης με παραξενεύει που σας ενοχλεί ακόμη και η επαναληπτικότητα (δηλαδή οι λούπες) που έχει ως μουσική όταν πλέον όλα τα είδη μουσικής έχουν υιοθετήσει αυτή την μέθοδο εξαιτίας της επρροής από την παραδοσιακή Αφρικάνικη μουσική που φημίζεται για την εκστατική επανάληψη.

Πραγματικά δηλαδή πιστεύεις ότι θεωρούμε tracks του στύλ κότερα ελικόπτερα hip hop?Μπορείς να μας διαφωτίσεις άν θές με ορισμένα δείγματα,γιά ποιόν λόγο θεωρούνται σημαντικά,τί άλλαξαν στην μουσική βιομηχανία και πόσο επηρέασαν,έτσι ώστε να μήν ξανακάνουμε το ίδιο λάθος ποτέ.
Ξεκίνα...με africa Bambaataa η Kool Herc ε,μην δώ κανέναν 50cent μέσα γιατί θα σου πατήσω αναφορά
Κάνε τις προτάσεις και τις προτιμήσεις σου,όλα δεκτά!

 

[Mr. Es]

Πραγματικά δηλαδή πιστεύεις ότι θεωρούμε tracks του στύλ κότερα ελικόπτερα hip hop?Μπορείς να μας διαφωτίσεις άν θές με ορισμένα δείγματα,γιά ποιόν λόγο θεωρούνται σημαντικά,τί άλλαξαν στην μουσική βιομηχανία και πόσο επηρέασαν,έτσι ώστε να μήν ξανακάνουμε το ίδιο λάθος ποτέ.
Ξεκίνα...με africa Bambaataa η Kool Herc ε,μην δώ κανέναν 50cent μέσα γιατί θα σου πατήσω αναφορά
Κάνε τις προτάσεις και τις προτιμήσεις σου,όλα δεκτά!

Χάρη στον Africa Bambaataa υπάρχει το djing και η ηλεκτρονική μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα.

 

[MGs]

Χάρη στον Africa Bambaataa υπάρχει το djing και η ηλεκτρονική μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα.

Βάλε βρε τι σου αρέσει από hip hop,rap κ.τ.λ και άσε την ηλεκτρονική μουσική και το djing.
Εμένα μου αρέσουν οι λούπες κ samples και τα πάντα όλα που έλεγε και ο αλέφαντος,ωραία μουσική να είναι και δέν με ενδιαφέρει πως φτιάχνεται.

 

[Mr. Es]

Damu the fudgemunk, Klaus Layer και μικρότερο βαθμό Figub Brazlevic.

 

[Mr. Es]

Όπως βλέπεις @MGs ακούω πλέον αυτή τη μουσική γιατί απλώς μου αρέσει και δεν ακολουθάω όπως ακολουθούσα επειδή είναι στρατευμένη τέχνη ούτε επειδή προωθεί συγκεκριμένη θρησκεία.
Θα μπορούσες εσύ αφού όπως λες σου αρέσει να μου προτείνεις μουσική;

 

[MGs]

Όπως βλέπεις @MGs ακούω πλέον αυτή τη μουσική γιατί απλώς μου αρέσει και δεν ακολουθάω όπως ακολουθούσα επειδή είναι στρατευμένη τέχνη ούτε επειδή προωθεί συγκεκριμένη θρησκεία.
Θα μπορούσες εσύ αφού όπως λες σου αρέσει να μου προτείνεις μουσική;

Και καλά κάνεις.
Δέν μπορώ να σε βοηθήσω ιδιαίτερα και θα καταλάβεις από κάτω γιατί.
Aκούς ένα εξευγενισμένο παρακλάδι,σήμερα μπορείς να βρείς και δείγματα κάτω από το όρο Nu,θα βρείς και στο chill και jazz,με αρκετές παραγωγές σε αμερική αλλά και σε όλες τις γερμανόφωνες χώρες που έχουν εξίσου αρκετές παραγωγές και πιστεύω εκεί ανήκεις περισσότερο.
Tο διαδυκτιακό ραδιόφωνο της χώρας,θα σε βοηθήσει περισσότερο από εμένα.
Δείγματα στην χώρα μας έχει και ο Γιώργος Cayetano με τα καταπληκτικά σαξόφωνα του Δημήτρη τσέλιου μέσα,αλλά και αρκετούς άλλους που έχουν αναφερθεί νομίζω,ο σλοβένος Gramatik είναι καλός,είναι είδος που το έχω χρησιμοποιήσει ελάχιστα σάν dj και σπρωχτός από την εταιρεία,γιατί οι άλλοι είχαν μάθει να μιξάρουν κυρίως μπότες,όπως σε warm up η after party του Peter Fox (Seeed)κ.α

Δέν το άκουγα ποτέ σαν ακροατής,ότι έπαιζα σε event έξω ήταν από συγκεκριμένη λίστα,ελευθερία επιλογής περίπου στο είδος που σου αρέσει είχα μόνο σε κάτι σαλέ/μπαλκόνια ξενοδοχείων,η παλιότερα σε κάτι παρακμιακά τουριστικά clubs,μόνο σαν αρχή,πριν μπώ σε jungle και μετά σε DnB όπου ήταν και το κυρίως πρόγραμμα.
Αν πάω σαν ακροατής σε hip hop θα πάω είτε σε κάποιον που παίζει κιθάρα που μου αρέσει επάνω,ronny jordan π.χ η σε κάποιον που γαυγίζει και μου θυμίζει τα σαλούν - ροντέο - club που έπαιζα και ήμουν σαν την μύγα μές το γάλα,σαν τον κύριο από κάτω.

Οπως καταλαβαίνεις,πρίν κρίνεις όπως έκανες,οτί δέν έχουμε εμβαθύνει σε ένα είδος μουσικής,που στην δική μου περίπτωση είναι και αλήθεια ομολογώ,πρέπει να γνωρίζεις τουλάχιστων την βάση.

Ειναι συχνό φαινόμενο στην χώρα,να βάζουν διάφοροι ζωγραφισμένοι ένα καπέλο και 10 αλυσίδες από pet store για ροτβάιλερ και να βγαίνουν στα κανάλια η στο διαδύκτιο,να μιλούν για κάτι και άν τους ρωτήσεις για την βάση αυτού που αναφέρονται,να κατεβαίνει το παντελόνι λίγο χαμηλώτερα και να φαίνεται το κολιό τους.

Χάρη στον Africa Bambaataa υπάρχει το djing και η ηλεκτρονική μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα.

Κάποιον τέτοιο γνώρισες/ρώτησες/άκουσες και εσύ σίγουρα,μήν τους έχεις εμπιστοσύνη,υπάρχει το διαδύκτιο όπου με μεγάλη ευκολία πλέον,σε σχέση με εμάς παλιότερα,μπορείς να βρείς οποιαδήποτε πληροφορία σε ενδιαφέρει.
Για το djing,προσωπικά πιστεύω ότι ο Grandmaster Flash είναι μία καλή αρχή να ρίξεις μιά ματια αν θές για το είδος που σε ενδιαφέρει.

Αυτά μου αρέσουν ακόμη,στά άλλα ψιλο χασμουριέμαι η αλήθεια είναι

 

[Mr. Es]

@MGs Δεν είχα σκοπό να θίξω και δεν ήταν προσωπική επίθεση, απλώς παρατήρησα ότι πολύς κόσμος συγχαίει το boom bap με την trap για αυτό αναφέρθηκα στη μη εμβάθυνση σε αυτά τα είδη...
Εννοείται ότι άκουγα grandmaster flash. Ο πρωτοπόρος στο scratch και στις μίξεις δίσκων μαζί με Kool Herc.
Αναφέρθηκα στον Africa Bambaata γιατί εσύ τον ανάφερες και γιατί επιρρέασε αρκετά την ηλεκτρονική μουσική.
Ronny Jordan δεν γνώριζα, ωραίες μουσικές! Τον έχουν καπιλευτεί πολύ οι beatmakers.
Caytano άκουγα παλιότερα, όπως και Grammatik σε μικρότερο βαθμό.

 

[MGs]

@MGs Δεν είχα σκοπό να θίξω και δεν ήταν προσωπική επίθεση, απλώς παρατήρησα ότι πολύς κόσμος συγχαίει το boom bap με την trap για αυτό αναφέρθηκα στη μη εμβάθυνση σε αυτά τα είδη...
Εννοείται ότι άκουγα grandmaster flash. Ο πρωτοπόρος στο scratch και στις μίξεις δίσκων μαζί με Kool Herc.
Αναφέρθηκα στον Africa Bambaata γιατί εσύ τον ανάφερες και γιατί επιρρέασε αρκετά την ηλεκτρονική μουσική.
Ronny Jordan δεν γνώριζα, ωραίες μουσικές! Τον έχουν καπιλευτεί πολύ οι beatmakers.
Caytano άκουγα παλιότερα, όπως και Grammatik σε μικρότερο βαθμό.

Η ηλεκτρονική μουσική είναι άλλο κεφάλαιο και έχει άλλες αναφορές όπως τους Kraftwerk π.χ η το ανάποδο recording στην παραγωγή (music concrete),αλλά δέν σε ενδιαφέρουν άμμεσα πιστεύω,ασχολήσου με το είδος που σε ενδιαφέρει και άκου διαδυκτιακό ραδιόφωνο του είδους,η βρές εταιρείες - καλλιτέχνες στο bandcamp.
Οι ορολογίες στα είδη,είναι περισσότερο για να ξέρουμε σε πιό ράφι θα βάζαμε τα cds η τους δίσκους σε ένα δισκοπωλείο,να μήν τα ψάχνουμε αλλού,πώς να ξεκαθαρίσει ένας μέσος ακροατής αν αυτό που ακούει είναι όντως αυτό που αναγράφεται,όταν επιρροές και από άλλα είδη έχουν παρουσία μέσα.

 

[Dalton]

Βλέπω ότι δεν έχετε εμβαθύνει σε αυτό το μουσικό είδος, αρκείστε για να βγάλετε συμπεράσματα μόνο στις εμπορικές επιτυχίες τύπου "θέλω κότερα" που ουδεμία σχέση έχουν με το hip-hop ενώ ως μουσικοί ή ηχολήπτες που είστε, θα έπρεπε να ξέρετε ότι δεν είναι συγκρίσιμο μέγεθος και θα έπρεπε να γνωρίζετε και για αυτό το είδος. Επίσης με παραξενεύει που σας ενοχλεί ακόμη και η επαναληπτικότητα (δηλαδή οι λούπες) που έχει ως μουσική όταν πλέον όλα τα είδη μουσικής έχουν υιοθετήσει αυτή την μέθοδο εξαιτίας της επρροής από την παραδοσιακή Αφρικάνικη μουσική που φημίζεται για την εκστατική επανάληψη.
Πραγματικά δηλαδή πιστεύεις ότι θεωρούμε tracks του στύλ κότερα ελικόπτερα hip hop?Μπορείς να μας διαφωτίσεις άν θές με ορισμένα δείγματα,γιά ποιόν λόγο θεωρούνται σημαντικά,τί άλλαξαν στην μουσική βιομηχανία και πόσο επηρέασαν,έτσι ώστε να μήν ξανακάνουμε το ίδιο λάθος ποτέ. Μπορώ επίσης να προτείνω να διαβάσετε αυτόν τον ιστότοπο https://luckywave2.gr/ αν σας αρέσουν τα διαδικτυακά παιχνίδια. Πολλές χρήσιμες πληροφορίες που μπορεί να σας δελεάσουν να ασχοληθείτε με ένα άλλο ευχάριστο χόμπι!
Ξεκίνα...με africa Bambaataa η Kool Herc ε,μην δώ κανέναν 50cent μέσα γιατί θα σου πατήσω αναφορά
Κάνε τις προτάσεις και τις προτιμήσεις σου,όλα δεκτά!

Απλά απολαύστε τη μουσική της αρεσκείας σας και δεν θα υπάρχουν προβλήματα. Οι διαφωνίες για τα γούστα δεν οδηγούν ποτέ σε κάτι καλό. Επομένως, σας συμβουλεύω να αφαιρέσετε τον εαυτό σας από τα γούστα των άλλων και να ακούτε μόνο τα δικά σας!

 

[dish-jockey]

Διάβασα αναλυτικά όλο το θέμα και μπορώ να πω ότι έμεινα έκπληκτος με μερικές απόψεις. Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση ότι θα υπάρχει έστω ένα άτομο που θα έχει τέτοια εικόνα για το hip hop εν έτει 2025. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω με αυτά που διάβασα.

Αρχικά το Hip-Hop από ένα εξωτερικό perspective, βγάζοντας έξω ρομαντισμούς και φανταχτερές λεζάντες άλλων εποχών, ξεκίνησε ως ένα άτεχνο μέσο έκφρασης ανθρώπων που βρίσκονταν στο περιθώριο στην Αμερική και τίποτα απολύτως παραπάνω. Η ανάγκη αυτή για εκτόνωση και εναντίωση στο κατεστημένο με τη μορφή ρυθμικής απαγγελίας ποίησης, πήρε σύντομα ποικίλες διαστάσεις, όπως ο χορός, η ζωγραφική, η δημιουργία ήχων πατώντας σε δείγματα άλλων κομματιών, φτάνοντας στη δημιουργία μίας ολόκληρης κουλτούρας που λειτουργούσε ως σκεπή όλου αυτού του lifestyle-κινήματος με το όνομα Hip-Hop.

Από την ωμή ακατέργαστη αυτή έκφραση, ως φυσική εξέλιξη δεν άργησε να δοθεί μία καλλιτεχνική και μουσική προσέγγιση στο θέμα, με ότι αυτό συνεπάγεται και κυρίως την προσαρμογή στους κανόνες και του τρόπου λειτουργίας της τέχνης και της μουσικής σύμφωνα με τους όρους της αγοράς-βιομηχανίας αλλά και την κοινή αποδοχή. Έτσι περάσαμε πολύ γρήγορα από την ωμή έκφραση κι ένα καινοτόμο real lifestyle του δρόμου που βρισκόταν στο περιθώριο και μακριά από τα φώτα, σε ένα ευρέως αγαπητό είδος μουσικής - μέσο έκφρασης, διασκέδασης και επικοινωνίας το οποίο εξαπλώθηκε γρήγορα στις ΗΠΑ και με τη σειρά του σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα αρχίζει κάπου εδώ. Το πώς διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και πώς προσαρμόστηκε στο κάθε μέρος ξεχωριστά, καθώς επίσης και το χρονοδιάγραμμα όλων αυτών.

Το original Hip Hop με την μορφή ''τέσσερα στοιχεία'' ως ενιαία κουλτούρα μπορεί όντως να ξεκίνησε στην Αμερική και να έφτασε στο peak τη δεκαετία του 80, με τις subway graffiti κοινωνίες, τους breakers στις γειτονιές, τα παιχνίδια με τα βινύλια, αλλά αυτό που αγνοεί παντελώς κόσμος όπως ο συντάκτης του θέματος και ελάχιστοι πια άνθρωποι είναι ότι όλο αυτό υπήρξε με τη συγκεκριμένη μορφή εκεί και μόνο εκεί και για το διάστημα που προαναφέρθηκε, την δεκαετία του '80. Στην Αμερική ήδη από τις αρχές των '90s (ακόμη και των late '80s) είναι εμφανέστατο από το σύνολο των κυκλοφοριών η πρώτη ουσιαστική διάσπαση του hip hop και η υπόσταση του ως μία ενιαία κουλτούρα με συγκεκριμένο σκοπό, δομή, αρχές είναι παρελθόν. Το ραπ έχει μπει για τα καλά στη δισκογραφία, πουλά αρκετά, υπάρχει ζήτηση και από ένα απλό μέσο έκφρασης/εναντίωσης μετατράπηκε σε μία τεράστια πηγή εσόδων για τις εταιρείες και τους ίδιους τους καλλιτέχνες που ζούσαν προηγουμένως στο περιθώριο, αποτελώντας ανεξάρτητο πια στοιχείο που εξελίσσεται επηρεασμένο από πολλούς και διάφορες παραμέτρους.

Έτσι προχωράμε σιγά σιγά σε πλήρη διάσπαση και την άνθιση νέων κουλτούρων από κάθε είδος του hip hop ξεχωριστά. Το graffiti άρχισε να προσελκύει κόσμο που δεν είχε απαραίτητα ακούσματα hip hop και το dj'ing έχει μπλεχτεί πια με άλλα αναδυόμενα είδη ηλεκτρονικής μουσικής, με το ίδιο το scratch να έχει μεταπηδήσει ως στοιχείο σε άλλα είδη όπως η electro, η techno (πράγμα που διακρίνει εύκολα κάποιος από τους διαγωνισμούς του dmc). Το rap παρ' όλο που έχει ήδη πάρει το δικό του δρόμο η θεματολογία εμμένει να κινείται σε κοινωνικοπολιτικά θέματα και γενικά σε πλαίσια παρόμοια με τα οποία ξεκίνησε, και κάπου εκεί είναι μία άλλη παγίδα με το οποίο κάποιοι θεωρούν ότι η εκδοχή 4-element hip hop υπήρχε και στα '90s στην Αμερική. H πλήρης εμπορευματοποίηση του ραπ είναι στα σκαριά, πια πολλά σχήματα ήδη στα μέσα των '90s έχουν μέσα στο δίσκο τους και έναν αριθμό εμπορικών κομματιών, (Bitciz, clubs, guns, money κλπ) δεσπόζει φουλ ως θεματολογία κάτι που αποδεικνύει ότι το θέμα έχει αρχίσει να παίρνει τελείως άλλη τροπή φτάνοντας τελικά στη δημιουργία του νέου είδους RnB το οποίο και επικράτησε μέχρι τα μέσα του 2000 πριν το hip hop με όποια μορφή του πεθάνει σβήσει τελείως και αναγεννηθεί κάνοντας ολικό reset από το 0 ως είδος.

Όλα αυτά τονίζω για την Αμερική. Η δεκαετία του 2000 κινούνταν στα ίδια μοτίβα με τα τελευταία 20 χρόνια, εμπορικά hits, clubs, λεφτά, αμάξια, σπίτια και τίποτα παραπάνω. Το graffiti δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση πια με κανένα μουσικό είδος, το break dance έχει εγκαταληφθεί πλήρως και είναι κάτι τελείως μόνο του. Οπότε και το hip hop ως culture με όλο αυτό που γράφθηκε στην επικεφαλίδα του θέματος δεν υπάρχει ούτε ως ιδέα στο μυαλό κανενός πια στην Αμερική. Ήδη ταινίες του 2001 δείχνουν ως κάτι ιστορικό τα graffitia με τα boombox, δεν φοράνε φαρδιά, υπάρχει τελείως άλλο attitude και αισθητική, δείχνοντας ότι ήταν κάτι αγνό κρατώντας κάποια ορισμένα σημεία του oldschool attituede, κάνοντας μη cringe την φάση. Πουθενά δεν βλέπει κάποιος εμμονή με τα '80s σαν ευαγγέλιο.

Την ίδια πορεία με ασύγκριτα λιγότερη δυναμική ακολούθησε και η Ευρώπη με μία διαφορά φάσης 10 χρόνων με κύριες χώρες κατά σειρά Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα. Σε κάθε μέρος λόγω διαφορετικών συνθηκών αντίστοιχα, διαδόθηκε και τελείως διαφορετικά με τη Γαλλία είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της όπως το ίδιο και η Ελλάδα.

Χρονολογικά θα λέγαμε η ετεροχρονισμένη χρυσή εποχή ως καθαρά εκδοχή 4 στοιχείων του Hip Hop για την Ευρώπη ήταν το 1995-2005 (αντίστοιχη 1980-1990 για την Αμερική) ενώ για την Ελλάδα διαμορφώνεται λίγο διαφορετικά με διάφορες διακυμάνσεις ανά τα χρόνια, κι αυτό λόγω της εμπλοκής των αμιγώς underground σχημάτων μερικά από τα οποία από μόνα τους αποτελούν ολόκληρη κατηγορία-είδος χιπ χοπ, βλέπε Ψυχοδράμα. Το συντηρητικό προφίλ της ελληνικής κοινωνίας και η εκκλησιαστική σε φανατικό επίπεδο προσέγγιση όλων των θεμάτων όπως όλοι γνωρίζουμε έχουν δημιουργήσει ήδη από τα 90s (FFC) πάρα πολύ στρεβλή εικόνα για το τι είναι Hip Hop, μη σεβόμενοι την πορεία του ιστορικά επιβάλλοντας και διαδίδοντας μία τελείως οπτική για το θέμα. Όλα αυτά έμπλεξαν τόσο πολύ τα πράγματα σε εμάς το οποίο όπως φαίνεται συμβαίνει μέχρι και σήμερα.

Στην Ελλάδα το Hip Hop ως hip hop ναι μεν ήρθε το 1992-93, ως 4-element εδραιώθηκε από τους TXC το 1994-95 και στα μέσα της δεκαετίας του 2000 είχε γίνει παρελθόν για την Αθήνα. Ήδη αρχές του 2000 στην Ελλάδα έχει υπάρξει δραματική πτωτικός ρυθμός κυκλοφοριών, η Freestyle ουσιαστικά βαρά διάλυση, οι δισκογραφικές δεν κυκλοφορούν τίποτα, το σημείο καμπής για την Ηχοκρατορία έχει έρθεει και το Hip-Hop παίρνει τη δική του πτωτική πορεία στην Αθήνα ως κουλτούρα. Μιλάμε πια για 2005.

Το ανέκδοτο συνεχίζεται στην επαρχία της Ελλάδος. Ναι μεν υπήρχαν διάσπαρτα άτομα και στα πολύ late 90s σε αυτήν, αλλά το hip hop στην επαρχία με τον όρο 4-elements έφτασε το 2000. Για την επαρχία το golden era είναι το 2000-2010. Άπειρα festival, πάρα πολλές ομάδες, παράλληλη άνθιση Urban lifestyle σε όλο το πλανήτη το οποίο δημιούργησε τεράστια σύγχυση και να το εργαλειοποιήσουν όπως θέλανε μερικοί ατάλαντοι εκκλησιατές χιπ χοπερς. Το ότι συνέπεσε χρονικά η τεράστια άνθιση του graffiti, του skateboard, του παρκούρ με τον ετεροχρονισμένο ερχομό του street - 4 element hip hop, μαζί με τον απύθμενο ρομαντισμό που διακατέχει έναν άνθρωπο από την επαρχία δεν σημαίνει τίποτα ουσιώδες και μία ανασκόπηση πίσω στο παρελθόν από αυτή τη σκοπιά μόνο γέλιο προκαλεί. Πολλά τα festival graffiti, άλλη εποχή, άλλα οικονομικά, συνεπώς άλλη αισθητική αλλά τίποτα δεν ήταν κάτω από τη σκεπή του Hip Hop. Αισίως φτάσαμε στο 2010. με τον ερχομό της οικονομικής κρίσης και την διάδοση των social media. Το Hip-Hop ήδη από το 2011 είναι παρελθόν οπουδήποτε και με οποιαδήποτε μορφή. Το graffiti εγκαταλήφθηκε πλήρως και κανένα στοιχείο πια δεν έχει απομείνει για να υποστηρίξει μια τέτοια κουλτούρα. Το rap ως μόνο του στοιχείο με τη σειρά του και με τεράστια διαφορά φάσης κάνει στην Ελλάδα το δικό του ολικό reset στο 2015-16 όπου υπάρχει και σήμερα με τη μορφή του Τrap.

Το αστείο συνεχίζεται με διάφορους τύπους (πάλι από επαρχία) οι οποίοι βρήκαν τρόπο να συνεχίσουν το 4-element hip hop επικαλούμενοι ότι δεν πέθανε κι ότι είναι εδώ, δίνοντας πολιτική διάσταση στο θέμα συμμετέχοντας σε αυτο-οργανωμένα εγχειρήματα, μιας και πουθενά πλέον δεν είναι αποδεκτό και ως ήχος και ως lifestyle και ως κουλτούρα. Ας μην κάνουμε συζήτηση για το επίπεδο της ποιότητας όλης αυτής της φάσης. Αισίως φτάνουμε στο 2020 που ΘΕΛΩ να ελπίζω πως εγκαταλείφθηκε πλήρως κάπου εκεί. Οι ίδιοι γίνανε 30-35-40 χρόνων και πλέον δεν υπάρχει απολύτως κανένας υποστηρικτής όλου αυτού, ούτε οι ίδιοι είναι υποθέτω. Υπενθυμίζω μιλάμε για maximum 20-30 άτομα σε όλη την Ελλάδα.

Κλείνοντας να πω: Το hip hop είναι μία κουλτούρα της οποίας η κάθε νέα μορφή διαγράφει την προηγούμενη. Πολύ ωραία τα 90s κι εγώ αυτά ακούω κι εκεί έχω μείνει αλλά φίλε μου, πάρε φόρα και χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο. Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε. Το ότι σου άρεσε εσένα και συνεχίζει να σου αρέσει εκείνο το pattern δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιοι τα προλάβανε τα ζήσανε. Ηταν απερίγραπτες εποχές, με απίστευτα συναισθήματα, γνωριμίες και γεγονότα αλλά είναι πολύ βαθύ παρελθόν. Είναι τόσο πίσω που έχει ξεθωριάσει πλήρως πια και τίποτα από το τότε δεν μπορεί να έχει σχέση με σήμερα. Παράλληλα ενδιαφέρον προκαλεί η τεράστια αδιαφορία του κοινού που είναι άλλη κουβέντα τελείως. Η χρυσή εποχή του Metal, του Rock είναι σημείο αναφοράς ακόμη και σήμερα. Στο Hip Hop δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

 

[dish-jockey]

Διάβασα αναλυτικά όλο το θέμα και μπορώ να πω ότι έμεινα έκπληκτος με μερικές απόψεις. Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση ότι θα υπάρχει έστω ένα άτομο που θα έχει τέτοια εικόνα για το hip hop εν έτει 2025. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω με αυτά που διάβασα.

Αρχικά το Hip-Hop από ένα εξωτερικό perspective, βγάζοντας έξω ρομαντισμούς και φανταχτερές λεζάντες άλλων εποχών, ξεκίνησε ως ένα άτεχνο μέσο έκφρασης ανθρώπων που βρίσκονταν στο περιθώριο στην Αμερική και τίποτα απολύτως παραπάνω. Η ανάγκη αυτή για εκτόνωση και εναντίωση στο κατεστημένο με τη μορφή ρυθμικής απαγγελίας ποίησης, πήρε σύντομα ποικίλες διαστάσεις, όπως ο χορός, η ζωγραφική, η δημιουργία ήχων πατώντας σε δείγματα άλλων κομματιών, φτάνοντας στη δημιουργία μίας ολόκληρης κουλτούρας που λειτουργούσε ως σκεπή όλου αυτού του lifestyle-κινήματος με το όνομα Hip-Hop.

Από την ωμή ακατέργαστη αυτή έκφραση, ως φυσική εξέλιξη δεν άργησε να δοθεί μία καλλιτεχνική και μουσική προσέγγιση στο θέμα, με ότι αυτό συνεπάγεται και κυρίως την προσαρμογή στους κανόνες και του τρόπου λειτουργίας της τέχνης και της μουσικής σύμφωνα με τους όρους της αγοράς-βιομηχανίας αλλά και την κοινή αποδοχή. Έτσι περάσαμε πολύ γρήγορα από την ωμή έκφραση κι ένα καινοτόμο real lifestyle του δρόμου που βρισκόταν στο περιθώριο και μακριά από τα φώτα, σε ένα ευρέως αγαπητό είδος μουσικής - μέσο έκφρασης, διασκέδασης και επικοινωνίας το οποίο εξαπλώθηκε γρήγορα στις ΗΠΑ και με τη σειρά του σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα αρχίζει κάπου εδώ. Το πώς διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και πώς προσαρμόστηκε στο κάθε μέρος ξεχωριστά, καθώς επίσης και το χρονοδιάγραμμα όλων αυτών.

Το original Hip Hop με την μορφή ''τέσσερα στοιχεία'' ως ενιαία κουλτούρα μπορεί όντως να ξεκίνησε στην Αμερική και να έφτασε στο peak τη δεκαετία του 80, με τις subway graffiti κοινωνίες, τους breakers στις γειτονιές, τα παιχνίδια με τα βινύλια, αλλά αυτό που αγνοεί παντελώς κόσμος όπως ο συντάκτης του θέματος και ελάχιστοι πια άνθρωποι είναι ότι όλο αυτό υπήρξε με τη συγκεκριμένη μορφή εκεί και μόνο εκεί και για το διάστημα που προαναφέρθηκε, την δεκαετία του '80. Στην Αμερική ήδη από τις αρχές των '90s (ακόμη και των late '80s) είναι εμφανέστατο από το σύνολο των κυκλοφοριών η πρώτη ουσιαστική διάσπαση του hip hop και η υπόσταση του ως μία ενιαία κουλτούρα με συγκεκριμένο σκοπό, δομή, αρχές είναι παρελθόν. Το ραπ έχει μπει για τα καλά στη δισκογραφία, πουλά αρκετά, υπάρχει ζήτηση και από ένα απλό μέσο έκφρασης/εναντίωσης μετατράπηκε σε μία τεράστια πηγή εσόδων για τις εταιρείες και τους ίδιους τους καλλιτέχνες που ζούσαν προηγουμένως στο περιθώριο, αποτελώντας ανεξάρτητο πια στοιχείο που εξελίσσεται επηρεασμένο από πολλούς και διάφορες παραμέτρους.

Έτσι προχωράμε σιγά σιγά σε πλήρη διάσπαση και την άνθιση νέων κουλτούρων από κάθε είδος του hip hop ξεχωριστά. Το graffiti άρχισε να προσελκύει κόσμο που δεν είχε απαραίτητα ακούσματα hip hop και το dj'ing έχει μπλεχτεί πια με άλλα αναδυόμενα είδη ηλεκτρονικής μουσικής, με το ίδιο το scratch να έχει μεταπηδήσει ως στοιχείο σε άλλα είδη όπως η electro, η techno (πράγμα που διακρίνει εύκολα κάποιος από τους διαγωνισμούς του dmc). Το rap παρ' όλο που έχει ήδη πάρει το δικό του δρόμο η θεματολογία εμμένει να κινείται σε κοινωνικοπολιτικά θέματα και γενικά σε πλαίσια παρόμοια με τα οποία ξεκίνησε, και κάπου εκεί είναι μία άλλη παγίδα με το οποίο κάποιοι θεωρούν ότι η εκδοχή 4-element hip hop υπήρχε και στα '90s στην Αμερική. H πλήρης εμπορευματοποίηση του ραπ είναι στα σκαριά, πια πολλά σχήματα ήδη στα μέσα των '90s έχουν μέσα στο δίσκο τους και έναν αριθμό εμπορικών κομματιών, (Bitciz, clubs, guns, money κλπ) δεσπόζει φουλ ως θεματολογία κάτι που αποδεικνύει ότι το θέμα έχει αρχίσει να παίρνει τελείως άλλη τροπή φτάνοντας τελικά στη δημιουργία του νέου είδους RnB το οποίο και επικράτησε μέχρι τα μέσα του 2000 πριν το hip hop με όποια μορφή του πεθάνει σβήσει τελείως και αναγεννηθεί κάνοντας ολικό reset από το 0 ως είδος.

Όλα αυτά τονίζω για την Αμερική. Η δεκαετία του 2000 κινούνταν στα ίδια μοτίβα με τα τελευταία 20 χρόνια, εμπορικά hits, clubs, λεφτά, αμάξια, σπίτια και τίποτα παραπάνω. Το graffiti δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση πια με κανένα μουσικό είδος, το break dance έχει εγκαταληφθεί πλήρως και είναι κάτι τελείως μόνο του. Οπότε και το hip hop ως culture με όλο αυτό που γράφθηκε στην επικεφαλίδα του θέματος δεν υπάρχει ούτε ως ιδέα στο μυαλό κανενός πια στην Αμερική. Ήδη ταινίες του 2001 δείχνουν ως κάτι ιστορικό τα graffitia με τα boombox, δεν φοράνε φαρδιά, υπάρχει τελείως άλλο attitude και αισθητική, δείχνοντας ότι ήταν κάτι αγνό κρατώντας κάποια ορισμένα σημεία του oldschool attituede, κάνοντας μη cringe την φάση. Πουθενά δεν βλέπει κάποιος εμμονή με τα '80s σαν ευαγγέλιο.

Την ίδια πορεία με ασύγκριτα λιγότερη δυναμική ακολούθησε και η Ευρώπη με μία διαφορά φάσης 10 χρόνων με κύριες χώρες κατά σειρά Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα. Σε κάθε μέρος λόγω διαφορετικών συνθηκών αντίστοιχα, διαδόθηκε και τελείως διαφορετικά με τη Γαλλία είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της όπως το ίδιο και η Ελλάδα.

Χρονολογικά θα λέγαμε η ετεροχρονισμένη χρυσή εποχή ως καθαρά εκδοχή 4 στοιχείων του Hip Hop για την Ευρώπη ήταν το 1995-2005 (αντίστοιχη 1980-1990 για την Αμερική) ενώ για την Ελλάδα διαμορφώνεται λίγο διαφορετικά με διάφορες διακυμάνσεις ανά τα χρόνια, κι αυτό λόγω της εμπλοκής των αμιγώς underground σχημάτων μερικά από τα οποία από μόνα τους αποτελούν ολόκληρη κατηγορία-είδος χιπ χοπ, βλέπε Ψυχοδράμα. Το συντηρητικό προφίλ της ελληνικής κοινωνίας και η εκκλησιαστική σε φανατικό επίπεδο προσέγγιση όλων των θεμάτων όπως όλοι γνωρίζουμε έχουν δημιουργήσει ήδη από τα 90s (FFC) πάρα πολύ στρεβλή εικόνα για το τι είναι Hip Hop, μη σεβόμενοι την πορεία του ιστορικά επιβάλλοντας και διαδίδοντας μία τελείως οπτική για το θέμα. Όλα αυτά έμπλεξαν τόσο πολύ τα πράγματα σε εμάς το οποίο όπως φαίνεται συμβαίνει μέχρι και σήμερα.

Στην Ελλάδα το Hip Hop ως hip hop ναι μεν ήρθε το 1992-93, ως 4-element εδραιώθηκε από τους TXC το 1994-95 και στα μέσα της δεκαετίας του 2000 είχε γίνει παρελθόν για την Αθήνα. Ήδη αρχές του 2000 στην Ελλάδα έχει υπάρξει δραματική πτωτικός ρυθμός κυκλοφοριών, η Freestyle ουσιαστικά βαρά διάλυση, οι δισκογραφικές δεν κυκλοφορούν τίποτα, το σημείο καμπής για την Ηχοκρατορία έχει έρθεει και το Hip-Hop παίρνει τη δική του πτωτική πορεία στην Αθήνα ως κουλτούρα. Μιλάμε πια για 2005.

Το ανέκδοτο συνεχίζεται στην επαρχία της Ελλάδος. Ναι μεν υπήρχαν διάσπαρτα άτομα και στα πολύ late 90s σε αυτήν, αλλά το hip hop στην επαρχία με τον όρο 4-elements έφτασε το 2000. Για την επαρχία το golden era είναι το 2000-2010. Άπειρα festival, πάρα πολλές ομάδες, παράλληλη άνθιση Urban lifestyle σε όλο το πλανήτη το οποίο δημιούργησε τεράστια σύγχυση και να το εργαλειοποιήσουν όπως θέλανε μερικοί ατάλαντοι εκκλησιατές χιπ χοπερς. Το ότι συνέπεσε χρονικά η τεράστια άνθιση του graffiti, του skateboard, του παρκούρ με τον ετεροχρονισμένο ερχομό του street - 4 element hip hop, μαζί με τον απύθμενο ρομαντισμό που διακατέχει έναν άνθρωπο από την επαρχία δεν σημαίνει τίποτα ουσιώδες και μία ανασκόπηση πίσω στο παρελθόν από αυτή τη σκοπιά μόνο γέλιο προκαλεί. Πολλά τα festival graffiti, άλλη εποχή, άλλα οικονομικά, συνεπώς άλλη αισθητική αλλά τίποτα δεν ήταν κάτω από τη σκεπή του Hip Hop. Αισίως φτάσαμε στο 2010. με τον ερχομό της οικονομικής κρίσης και την διάδοση των social media. Το Hip-Hop ήδη από το 2011 είναι παρελθόν οπουδήποτε και με οποιαδήποτε μορφή. Το graffiti εγκαταλήφθηκε πλήρως και κανένα στοιχείο πια δεν έχει απομείνει για να υποστηρίξει μια τέτοια κουλτούρα. Το rap ως μόνο του στοιχείο με τη σειρά του και με τεράστια διαφορά φάσης κάνει στην Ελλάδα το δικό του ολικό reset στο 2015-16 όπου υπάρχει και σήμερα με τη μορφή του Τrap.

Το αστείο συνεχίζεται με διάφορους τύπους (πάλι από επαρχία) οι οποίοι βρήκαν τρόπο να συνεχίσουν το 4-element hip hop επικαλούμενοι ότι δεν πέθανε κι ότι είναι εδώ, δίνοντας πολιτική διάσταση στο θέμα συμμετέχοντας σε αυτο-οργανωμένα εγχειρήματα, μιας και πουθενά πλέον δεν είναι αποδεκτό και ως ήχος και ως lifestyle και ως κουλτούρα. Ας μην κάνουμε συζήτηση για το επίπεδο της ποιότητας όλης αυτής της φάσης. Αισίως φτάνουμε στο 2020 που ΘΕΛΩ να ελπίζω πως εγκαταλείφθηκε πλήρως κάπου εκεί. Οι ίδιοι γίνανε 30-35-40 χρόνων και πλέον δεν υπάρχει απολύτως κανένας υποστηρικτής όλου αυτού, ούτε οι ίδιοι είναι υποθέτω. Υπενθυμίζω μιλάμε για maximum 20-30 άτομα σε όλη την Ελλάδα.

Κλείνοντας να πω: Το hip hop είναι μία κουλτούρα της οποίας η κάθε νέα μορφή διαγράφει την προηγούμενη. Πολύ ωραία τα 90s κι εγώ αυτά ακούω κι εκεί έχω μείνει αλλά φίλε μου, πάρε φόρα και χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο. Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε. Το ότι σου άρεσε εσένα και συνεχίζει να σου αρέσει εκείνο το pattern δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιοι τα προλάβανε τα ζήσανε. Ηταν απερίγραπτες εποχές, με απίστευτα συναισθήματα, γνωριμίες και γεγονότα αλλά είναι πολύ βαθύ παρελθόν. Είναι τόσο πίσω που έχει ξεθωριάσει πλήρως πια και τίποτα από το τότε δεν μπορεί να έχει σχέση με σήμερα. Παράλληλα ενδιαφέρον προκαλεί η τεράστια αδιαφορία του κοινού που είναι άλλη κουβέντα τελείως. Η χρυσή εποχή του Metal, του Rock είναι σημείο αναφοράς ακόμη και σήμερα για τους μεταλάδες, τους ροκάδες και άλλα είδη. Στο Hip Hop δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο. Είναι το μόνο είδος που δεν μπαίνει τελικά σε καλούπια, δεν έχει συγκεκριμένη μορφή και κάθε υποκατηγορία-ρεύμα του αντικαθίσταται από το επόμενο κοκ χωρίς το προ προηγούμενο να έχει κάποια εννοιολογική σημασία για κανέναν.

 

[Άγιος]

Ωραία τα έλεγα εδώ, με έκανες να τα ξαναδιαβάσω. Κράζω τη ραπ στο Noiz από την εποχή του χαλκού, τα έχω ξαναπεί και πιο παλιά

What music do people with lower IQ prefer according to artificial intelligence - ProtoThema English

Music preference is related to intelligence, but influenced by socioeconomic factors, education and personal experiences, with no direct correlation

en.protothema.gr

Για αυτή την έρευνα που έλεγα μιλάνε:

According to the findings of these analyses, it was found that people with lower IQs usually show a preference for certain music genres, such as Reggaeton, Trap ....

 

[manosx]

Η hip hop κουλτουρα και οι κοινωνικοπολιτικοι στιχοι. Μαλιστα.

Καμια επισημανση για τη μουσικη αξια; Οχι βεβαια, διοτι δεν υπαρχει. Μια λουπα να βαραει, και μπλα μπλα χωρις καν μελωδια.

Ολες οι μουσικες εχουν διαφορες κουλτουρες απο πισω, και στιχους που μπορει ο καθενας να δωσει διαφορες ερμηνειες. Αν λειπει ομως η μουσικοτητα, κλαφτα χαραλαμπε.

ΟΚ, εχουμε και αυτην την προσεγγιση της φωνης, οπως εχουμε τα cookie monster ουρλιαχτα του death metal, τα γρυλισματα κακ τις κραυγες του ροκ, ακομα και το εξεζητημενο ποσταρισμα της οπερας, η τα 50αρια παπακια στην ανηφορα της ελληνορθοδοξης ψαλμωδιας Ακομα ενας τροπος εκφορας του λογου, που θα μας συνοδευει και αυτος για καιρο. Αλλα μουσικα τιποτα το αξιολογο, ανακυκλωση λουπων, να 'χαμε να λεγαμε και παμε παρακατω.

 

[Άγιος]

Είναι γνωστό ότι είμαι επικριτής της ραπ/χιπ χοπ (δεν ξέρω τι διαφορά έχουν αυτοί οι 2 όροι) αλλά οφείλω να σημειώσω ότι από τις λουπες των κρουστών της ραπ προέκυψε το trip hop, μια μουσική που γουστάρω. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Αγγλία (Μπρίστολ) γινόντουσαν πειραματισμοί με τα ''Instrumental'' ραπ, δηλαδή με τη λουπα των κρουστών που χρησιμοποιούσαν για να απαγγέλλουν οι ραπερ. Τα έπαιρναν αυτά, μείωναν το τέμπο και από πάνω τραγουδούσαν γυναίκες κυρίως, με ταλέντο και φωνή σε στιλ καμπαρέ 50ς... Και το κάνανε αυτό ένα πραγματικό είδος μουσικής χωρίς εισαγωγικά... Η επιρροή του χιπ χοπ στο trip hop είναι σήμερα μη αναγνωρίσιμη, ποτέ δεν ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη, αλλά υπάρχει κάπου εκεί σαν μέρος της αρχικής ιδέας

 

[manosx]

Καλο κοριτσι, ξερει και βελονακι

 

[dish-jockey]

Η hip hop κουλτουρα και οι κοινωνικοπολιτικοι στιχοι. Μαλιστα.

Καμια επισημανση για τη μουσικη αξια; Οχι βεβαια, διοτι δεν υπαρχει. Μια λουπα να βαραει, και μπλα μπλα χωρις καν μελωδια.

Ολες οι μουσικες εχουν διαφορες κουλτουρες απο πισω, και στιχους που μπορει ο καθενας να δωσει διαφορες ερμηνειες. Αν λειπει ομως η μουσικοτητα, κλαφτα χαραλαμπε.

ΟΚ, εχουμε και αυτην την προσεγγιση της φωνης, οπως εχουμε τα cookie monster ουρλιαχτα του death metal, τα γρυλισματα κακ τις κραυγες του ροκ, ακομα και το εξεζητημενο ποσταρισμα της οπερας, η τα 50αρια παπακια στην ανηφορα της ελληνορθοδοξης ψαλμωδιας Ακομα ενας τροπος εκφορας του λογου, που θα μας συνοδευει και αυτος για καιρο. Αλλα μουσικα τιποτα το αξιολογο, ανακυκλωση λουπων, να 'χαμε να λεγαμε και παμε παρακατω.

Δυστυχώς κι εγώ εκεί κατέληξα μετά από πάρα πολλά χρόνια. Δεν το θεωρώ μουσική, άσχετα αν έχει στοιχεία μουσικά ή τείνει προς τα εκεί, μια τεχνική να λες ελεύθερα πράγματα απευθυνόμενη σε ανηλίκους ή max φοιτητές αργόσχολους είναι. Άλλο το πώς ξεκίνησε και τι έγινε αργότερα.

 

[dish-jockey]

Για όποιον έχει spotify. Εξαιρετικός καλλιτέχνης, είχα πολλά χρόνια να ακούσω κάτι τόσο αξιόλογο στο συγκεκριμένο είδος. Βγαίνουν πραγματάκια αλλά πρέπει να ψαχτείς αρκετά αν δεν έχεις κάποιον μικρότερο να σου τα δείξει.
Ο τύπος είναι ταλαντούχος και κάνει κάτι ενδιαφέρον, οι δισκοσταματάκηδες με τα mk2 το 2026 τι παριστάνουν ακριβώς;