οι ατέλειωτες ποδαράδες κάθε Σάββατο στο Μοναστηράκι και στην Πανεπιστημίου, η θυσία του χαρτζιλικίου στην αναζήτηση του holy grail LP και η μετέπειτα "ιεροτελεστία" της πρώτης ακρόασης στο σπίτι με την δυνητική ακόλουθη "πεμπτουσία" της ανακάλυψης (ή της αποτυχίας) κάποιου masterpiece που σε πρώτο και δεύτερο χρόνο μοιραζόσουν με φίλους και φίλες, είναι πολύ δυνατή ανάμνηση που ξεπερνάει σε μένα το όριο της απλής νοσταλγίας και σαν βιωματική διαδικασία (δυστυχώς) δεν έχει αντικατασταθεί επαρκώς...
Δεν αντικαθίσταται αυτό κατά τη γνώμη μου.
Το αντίθετο, όλες αυτές οι δυνατότητες για εμένα ως χρήστη, όλη αυτή η αμεσότητα στην πληροφορία, τα μέσα διαδραστικότητας κλπ. μάλλον με ΑΡΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ, μου ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΚΟΠΩΣΗ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ, ΑΓΧΩΔΕΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ, ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ,
Πληρώνουμε και μεγάλο τίμημα με όλα αυτά.
Αυτή η αποξένωση που αναπόφευκτα βιώνουμε.............................................................
Και πως να πάμε πίσω...............................................
Συμφέρει να πάμε πίσω?
Όλη αυτή η πρόσβαση και η αμεσότητα στη μουσική και σε τόσα άλλα πράγματα, παράλληλα, ταυτόχρονα, οριζόντια που μας κάνει και πολύξερους , μήπως μας κάνει να νομίζουμε ότι γνωρίζουμε πολύ περισσότερα από ότι πραγματικά γνωρίζουμε?
Μήπως τολμώ να πω, πρέπει να πάμε πίσω??