- Μηνύματα
- 759
- Πόντοι
- 18
Κοιτώντας μοντέλα ιστορικά, αναρωτήθηκα το εξής :
Μήπως ο σχεδιασμός της es-335 ήταν τελικά ένα πισωγύρισμα για την Gibson. Στα μάτια μου η 335 δεν κάνει αυτό το διαχρονικό look που έχουν μοντέλα όπως η les paul και η stratocaster.
Συνειδητοποίησα ότι παρ'ότι τη θεωρώ μία από τις καλύτερες σε ήχο κιθάρες με all-around χαρακτήρα δεν μου αρέσει σίγουρα το κόψιμο της με τα αυτιά 'μικυ μαους' που στην καλύτερη οπτικά με παραπέμπει σε blues κιθαρίστα ή παλιό ρόκερ.
[σημ: ειμαι λάτρης των es-175, L-5 κλπ]
Και έρχομαι στο ερώτημα:
Ενώ έχουμε περάσει μια φάση που τα μοντέρνα σχέδια είχαν απήχηση υπέρ του δέοντως και τα 'εικονικά μοντέλα' φάνταζαν παρωχημένα στα 80ς -90ς, τώρα πλέον το vintage-look κρατάει ως κυρίαρχη τάση τα τελευταία χρόνια.
Η δικιά μου εξήγηση είναι ότι υπάρχει μια ταύτιση με τον ήχο αυτών των δεκαετιών που θεωρείται απαράμιλλος. Οπτικά με έχω πιάσει δηλαδή να γουστάρω βίντατζ κιθάρες που παλιότερα όμως θα μου φαίνονταν παρωχημένες...
Οπότε η απάντηση είναι ο (παλιος ορθόδοξος
) ήχος;;
Μήπως ο σχεδιασμός της es-335 ήταν τελικά ένα πισωγύρισμα για την Gibson. Στα μάτια μου η 335 δεν κάνει αυτό το διαχρονικό look που έχουν μοντέλα όπως η les paul και η stratocaster.
Συνειδητοποίησα ότι παρ'ότι τη θεωρώ μία από τις καλύτερες σε ήχο κιθάρες με all-around χαρακτήρα δεν μου αρέσει σίγουρα το κόψιμο της με τα αυτιά 'μικυ μαους' που στην καλύτερη οπτικά με παραπέμπει σε blues κιθαρίστα ή παλιό ρόκερ.
[σημ: ειμαι λάτρης των es-175, L-5 κλπ]
Και έρχομαι στο ερώτημα:
Ενώ έχουμε περάσει μια φάση που τα μοντέρνα σχέδια είχαν απήχηση υπέρ του δέοντως και τα 'εικονικά μοντέλα' φάνταζαν παρωχημένα στα 80ς -90ς, τώρα πλέον το vintage-look κρατάει ως κυρίαρχη τάση τα τελευταία χρόνια.
Η δικιά μου εξήγηση είναι ότι υπάρχει μια ταύτιση με τον ήχο αυτών των δεκαετιών που θεωρείται απαράμιλλος. Οπτικά με έχω πιάσει δηλαδή να γουστάρω βίντατζ κιθάρες που παλιότερα όμως θα μου φαίνονταν παρωχημένες...
Οπότε η απάντηση είναι ο (παλιος ορθόδοξος
) ήχος;;
αντι για κιθαρες
