- Μηνύματα
- 3,070
- Πόντοι
- 898
Ανυπόφορα φάλτσες και σπάνια συγχρονισμένες, οι τρεις κόρες που αναγκάστηκαν από τον πατέρα τους να φτιάξουν συγκρότημα κέρδισαν μια ολόκληρη στρατιά θαυμαστών, από τον Frank Zappa μέχρι τον Kurt Cobain . Ένα νέο ντοκιμαντέρ τους αποδίδει φόρο τιμής ως συγκρότημα-cult.
(ακολουθεί πρόχειρη μετάφραση του άρθρου του Guardian) <λινκ
Όταν ο Όστιν Γουίγκιν Τζούνιορ ήταν μικρός, η μητέρα του του διάβασε το χέρι. Του προφήτευσε ότι ο Όστιν θα είχε δύο γιους που εκείνη δεν θα ζούσε για να δει· ότι θα παντρευόταν μια ξανθιά με κοκκινωπές ανταύγειες· και ότι οι κόρες του θα έπαιζαν σε ένα δημοφιλές συγκρότημα. Μέχρι το 1965, τα δύο πρώτα προμηνύματα είχαν βγει αληθινά. Ο Όστιν θεώρησε ότι αυτό ήταν αρκετός λόγος για να αποσύρει τις Ντόροθι, Μπέτι και Χέλεν Γουίγκιν από το σχολείο, με στόχο τη μουσική σούπερ σταρ.
Το αυταρχικό καθημερινό καθεστώς του Όστιν ξεκίνησε αμέσως: μαθήματα μέσω αλληλογραφίας, γυμναστική και συνεχείς πρόβες με το συγκρότημα υπό την επίβλεψή του. Είτε τους άρεσε είτε όχι, οι αδελφές ήταν πλέον οι Shaggs – και δεν τους επιτρεπόταν να είναι τίποτα άλλο. Σπάνια τους επιτρεπόταν να βγουν από το σπίτι, εκτός από την εκκλησία, τα ψώνια και μια συναυλία κάθε Σάββατο στο δημαρχείο του Φρέμοντ, στο Νιου Χάμσαϊρ, όπου για πέντε χρόνια έπαιζαν μπροστά σε συνομήλικους που δεν γνώριζαν ποτέ.
«Χάσαμε πολλά», λέει η ρυθμική κιθαρίστρια και τραγουδίστρια, Μπέτι Γουίγκιν, 75 ετών. «Το θρηνώ λίγο αυτό. Όταν ακούς τους ανθρώπους να μιλάνε για το λύκειο – “Ξέρεις πώς ήταν στο μάθημα της γυμναστικής”, αυτό και εκείνο – λοιπόν, δεν έχω ιδέα, καταλαβαίνεις;» Όσο για τη μητέρα τους, η Ντοτ λέει: «Υποστήριζε αυτό που ήθελε ο πατέρας μας και το αποδέχτηκε.» Η Betty προσθέτει: «Ποτέ δεν είπε πραγματικά πώς ένιωθε».
Η τελική προφητεία τελικά πραγματοποιήθηκε και οι αδελφές βρήκαν τελικά τη φήμη, αλλά, όπως διερευνά η νέα ταινία ντοκιμαντέρ We Are the Shaggs, όχι απαραίτητα τη φήμη που περίμενε ο καθένας.
Με το τυχαία πρωτοποριακό τους στυλ και την φαινομενική αφέλεια όσον αφορά τους βασικούς κανόνες της μουσικής, όπως η ενόργανση και ο ρυθμός, οι Shaggs έγιναν ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα συγκροτήματα στην ιστορία του ροκ, προκαλώντας θαυμασμό και αποτροπιασμό σε ίση μέτρηση. Ένας κριτικός του εβδομαδιαίου περιοδικού Album Network του Λος Άντζελες συνέκρινε αργότερα το μοναδικό τους στούντιο άλμπουμ, το Philosophy of the World του 1969, με «μια μαζική δολοφονία, τόσο φρικτή που δεν μπορεί να κατανοηθεί, αλλά που όμως συνέβη πραγματικά» – ο Κερτ Κομπέιν, όμως, το ανέφερε ως ένα από τα πέντε αγαπημένα του άλμπουμ.
Γεμάτο με αινιγματικούς ρυθμούς και μοτίβα, το Philosophy of the World ακούγεται σαν οι αδελφές να παίζουν διαφορετικά τραγούδια ταυτόχρονα. «Νομίζαμε ότι οι κιθάρες μας ήταν κουρδισμένες», λέει η κιθαρίστρια, τραγουδίστρια και συνθέτρια, Dorothy «Dot» Wiggin, 77 ετών. «Υποθέτω ότι αυτό δείχνει πόσο λίγα ξέραμε».
«Οι Shaggs έκαναν όλα αυτά τα τρελά, αλληλοσυνδεόμενα πράγματα – απλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει», λέει ο μουσικός Jesse Krakow, ένας «πουριστής των Shaggs» που έχει καλύψει με μεγάλη προσοχή τη μπάντα, τις περίεργες κουρδίσματα και όλα τα υπόλοιπα, και έχει ηχογραφήσει με την Dot. Σύμφωνα με τον Krakow, το Philosophy of the World είναι γεμάτο με ημιόλα, ντεκρεσέντο και ριταρντάντο, παράξενες μουσικές φόρμες που θυμίζουν Zappa, Captain Beefheart και Stravinsky.
Αν και οι αδελφές λένε ότι αισθάνονται «σεβασμό» προς τον πατέρα τους για «ό,τι έκανε για τη μουσική μας», η Μπέτι προσθέτει ότι μόνο μετά το θάνατό του ένιωσαν ελεύθερες. «Τότε μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι θέλαμε», λέει η Μπέτι. «Πριν δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά». Οι αδελφές πούλησαν το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού τους και σπάνια μιλούσαν για την περίοδο που ήταν στο συγκρότημα. Ασχολήθηκαν με δουλειές καθαρισμού και φροντίδας και έκαναν τις δικές τους οικογένειες. «Ήταν διαφορετικό να προσπαθούμε να ξεκινήσουμε χωρίς τη μουσική, γιατί δεν είχαμε και πολλούς φίλους ή κάτι τέτοιο», λέει η Μπέτι, «αλλά πηγαίναμε στη δουλειά και γνωρίζαμε κόσμο, παντρευτήκαμε».
Αν δεν είχε παρέμβει η μοίρα, η τελική προφητεία ίσως να είχε πεθάνει μαζί με τον Όστιν: 900 από τα 1.000 αντίτυπα του Philosophy of the World είχαν χαθεί λίγο μετά την κυκλοφορία. Αλλά ο ραδιοφωνικός σταθμός WBCN της Βοστώνης είχε ένα αντίτυπο, και όταν ο Φρανκ Ζάππα εμφανίστηκε για μια ηχογράφηση ενώ βρισκόταν σε περιοδεία, πήρε το άλμπουμ μαζί του και δήλωσε ότι οι Shaggs ήταν «καλύτερες από τους Beatles».
Ωστόσο, παρέμειναν ουσιαστικά άγνωστες μέχρι που ο σαξοφωνίστας του μπλουζ-ροκ συγκροτήματος NRBQ, Keith Spring, βρήκε τυχαία το άλμπουμ στο δισκοπωλείο όπου δούλευε. Παρουσίασε το δίσκο στο συγκρότημα, το οποίο, το 1980, τον επανέκδωσε στην δισκογραφική του εταιρεία Red Rooster, και αργότερα μια συλλογή από ακυκλοφόρητα τραγούδια, το Shaggs’ Own Thing, που περιλάμβανε το μοναδικό τραγούδι της Betty, το Painful Memories. «Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να γράψω ένα άλλο, αλλά δεν μου ερχόταν τίποτα στο μυαλό», λέει η Betty.
Το Village Voice χαρακτήρισε το Philosophy of the World «ορόσημο στην ιστορία του ροκ εν ρολ»· το Rolling Stone το περιέγραψε ως «τον πιο εκπληκτικά απαίσιο και υπέροχο δίσκο». Η Patti Smith συμπαθούσε τόσο πολύ τις Shaggs που αυτή και ο συγκάτοικός της στη μπάντα, ο Lenny Kaye, αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον «Foot Foot», από το όνομα της γάτας της Dorothy στο My Pal Foot Foot. Το σόλο κιθάρας του Cobain στο Come As You Are έχει αναφορές στις Shaggs, λέει ο Krakow, καθώς επαναλαμβάνει τη μελωδία του τραγουδιού. «Είναι πραγματικά εκπληκτικό», λέει η Betty για τους πολλούς θαυμαστές των Shaggs. «Δεν το περιμέναμε αυτό – δεν το μάθαμε καν παρά μόνο χρόνια αργότερα».
Η Dot και η Betty αφηγούνται τώρα την εξαιρετική ιστορία τους στο We Are the Shaggs, στο οποίο ο σκηνοθέτης Ken Kwapis στοχεύει να «ανθρωποποιήσει και να αξιοποιήσει» τις αδελφές, ενώ μουσικολόγοι και συνεργάτες αναστοχάζονται την κληρονομιά τους. «Όταν άκουσα για πρώτη φορά τις Shaggs το 1980, ήταν μια περίεργη εμπειρία», λέει ο Kwapis. «Προερχόταν από ένα τόσο ειλικρινές μέρος.» Οι στίχοι, τους οποίους συγκρίνει με αυτούς του Brian Wilson, ήταν «εγκάρδιοι και προσωπικοί», όμως «η μουσική υφή ήταν τόσο ασυνήθιστη. Η δημιουργία της ταινίας με έμαθε να αφήνω τις προκαταλήψεις μου στην πόρτα. Και όχι μόνο όταν πρόκειται για τις τέχνες.»
Η Dot και η Betty επανενώθηκαν δύο φορές για συναυλίες, παίζοντας ξανά μαζί τα τραγούδια τους για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Το 1999 μοιράστηκαν την αφίσα με τον μάστερ της space-jazz Sun Ra, όπου προς έκπληξή τους κατακλύστηκαν από θαυμαστές, και εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Solid Sound των Wilco το 2017. Σήμερα, τα τραγούδια τους έχουν εκατομμύρια ακροάσεις στο Spotify και η ασυνήθιστη ιστορία της δημιουργίας τους έχει εμπνεύσει ένα θεατρικό έργο off Μπρόντγουεϊ.
Αν όμως είχε την ευκαιρία να γυρίσει πίσω στο χρόνο και να ξαναζήσει τη μουσική της καριέρα, η Μπέτι λέει: «Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι θα είχα κάνει τίποτα από όλα αυτά». Αν ο πατέρας τους δεν τις είχε ωθήσει στη μουσική, λέει, «θα ζούσαμε απλά μια φυσιολογική ζωή».
«Ίσως να έγραφα ακόμα στίχους, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα έγραφα μουσική», προσθέτει η Ντόροθι. «Πιθανότατα θα πηγαίναμε στο λύκειο και θα κοινωνικοποιούμασταν. Αλλά νιώθω περήφανη για το τι έχει γίνει και για όλους τους οπαδούς και τους θαυμαστές που έχουμε».
Some more ανυπόφορη μουσική:
(ακολουθεί πρόχειρη μετάφραση του άρθρου του Guardian) <λινκ
Όταν ο Όστιν Γουίγκιν Τζούνιορ ήταν μικρός, η μητέρα του του διάβασε το χέρι. Του προφήτευσε ότι ο Όστιν θα είχε δύο γιους που εκείνη δεν θα ζούσε για να δει· ότι θα παντρευόταν μια ξανθιά με κοκκινωπές ανταύγειες· και ότι οι κόρες του θα έπαιζαν σε ένα δημοφιλές συγκρότημα. Μέχρι το 1965, τα δύο πρώτα προμηνύματα είχαν βγει αληθινά. Ο Όστιν θεώρησε ότι αυτό ήταν αρκετός λόγος για να αποσύρει τις Ντόροθι, Μπέτι και Χέλεν Γουίγκιν από το σχολείο, με στόχο τη μουσική σούπερ σταρ.
Το αυταρχικό καθημερινό καθεστώς του Όστιν ξεκίνησε αμέσως: μαθήματα μέσω αλληλογραφίας, γυμναστική και συνεχείς πρόβες με το συγκρότημα υπό την επίβλεψή του. Είτε τους άρεσε είτε όχι, οι αδελφές ήταν πλέον οι Shaggs – και δεν τους επιτρεπόταν να είναι τίποτα άλλο. Σπάνια τους επιτρεπόταν να βγουν από το σπίτι, εκτός από την εκκλησία, τα ψώνια και μια συναυλία κάθε Σάββατο στο δημαρχείο του Φρέμοντ, στο Νιου Χάμσαϊρ, όπου για πέντε χρόνια έπαιζαν μπροστά σε συνομήλικους που δεν γνώριζαν ποτέ.
«Χάσαμε πολλά», λέει η ρυθμική κιθαρίστρια και τραγουδίστρια, Μπέτι Γουίγκιν, 75 ετών. «Το θρηνώ λίγο αυτό. Όταν ακούς τους ανθρώπους να μιλάνε για το λύκειο – “Ξέρεις πώς ήταν στο μάθημα της γυμναστικής”, αυτό και εκείνο – λοιπόν, δεν έχω ιδέα, καταλαβαίνεις;» Όσο για τη μητέρα τους, η Ντοτ λέει: «Υποστήριζε αυτό που ήθελε ο πατέρας μας και το αποδέχτηκε.» Η Betty προσθέτει: «Ποτέ δεν είπε πραγματικά πώς ένιωθε».
Η τελική προφητεία τελικά πραγματοποιήθηκε και οι αδελφές βρήκαν τελικά τη φήμη, αλλά, όπως διερευνά η νέα ταινία ντοκιμαντέρ We Are the Shaggs, όχι απαραίτητα τη φήμη που περίμενε ο καθένας.
Με το τυχαία πρωτοποριακό τους στυλ και την φαινομενική αφέλεια όσον αφορά τους βασικούς κανόνες της μουσικής, όπως η ενόργανση και ο ρυθμός, οι Shaggs έγιναν ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα συγκροτήματα στην ιστορία του ροκ, προκαλώντας θαυμασμό και αποτροπιασμό σε ίση μέτρηση. Ένας κριτικός του εβδομαδιαίου περιοδικού Album Network του Λος Άντζελες συνέκρινε αργότερα το μοναδικό τους στούντιο άλμπουμ, το Philosophy of the World του 1969, με «μια μαζική δολοφονία, τόσο φρικτή που δεν μπορεί να κατανοηθεί, αλλά που όμως συνέβη πραγματικά» – ο Κερτ Κομπέιν, όμως, το ανέφερε ως ένα από τα πέντε αγαπημένα του άλμπουμ.
Γεμάτο με αινιγματικούς ρυθμούς και μοτίβα, το Philosophy of the World ακούγεται σαν οι αδελφές να παίζουν διαφορετικά τραγούδια ταυτόχρονα. «Νομίζαμε ότι οι κιθάρες μας ήταν κουρδισμένες», λέει η κιθαρίστρια, τραγουδίστρια και συνθέτρια, Dorothy «Dot» Wiggin, 77 ετών. «Υποθέτω ότι αυτό δείχνει πόσο λίγα ξέραμε».
«Οι Shaggs έκαναν όλα αυτά τα τρελά, αλληλοσυνδεόμενα πράγματα – απλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει», λέει ο μουσικός Jesse Krakow, ένας «πουριστής των Shaggs» που έχει καλύψει με μεγάλη προσοχή τη μπάντα, τις περίεργες κουρδίσματα και όλα τα υπόλοιπα, και έχει ηχογραφήσει με την Dot. Σύμφωνα με τον Krakow, το Philosophy of the World είναι γεμάτο με ημιόλα, ντεκρεσέντο και ριταρντάντο, παράξενες μουσικές φόρμες που θυμίζουν Zappa, Captain Beefheart και Stravinsky.
Αν και οι αδελφές λένε ότι αισθάνονται «σεβασμό» προς τον πατέρα τους για «ό,τι έκανε για τη μουσική μας», η Μπέτι προσθέτει ότι μόνο μετά το θάνατό του ένιωσαν ελεύθερες. «Τότε μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι θέλαμε», λέει η Μπέτι. «Πριν δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά». Οι αδελφές πούλησαν το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού τους και σπάνια μιλούσαν για την περίοδο που ήταν στο συγκρότημα. Ασχολήθηκαν με δουλειές καθαρισμού και φροντίδας και έκαναν τις δικές τους οικογένειες. «Ήταν διαφορετικό να προσπαθούμε να ξεκινήσουμε χωρίς τη μουσική, γιατί δεν είχαμε και πολλούς φίλους ή κάτι τέτοιο», λέει η Μπέτι, «αλλά πηγαίναμε στη δουλειά και γνωρίζαμε κόσμο, παντρευτήκαμε».
Αν δεν είχε παρέμβει η μοίρα, η τελική προφητεία ίσως να είχε πεθάνει μαζί με τον Όστιν: 900 από τα 1.000 αντίτυπα του Philosophy of the World είχαν χαθεί λίγο μετά την κυκλοφορία. Αλλά ο ραδιοφωνικός σταθμός WBCN της Βοστώνης είχε ένα αντίτυπο, και όταν ο Φρανκ Ζάππα εμφανίστηκε για μια ηχογράφηση ενώ βρισκόταν σε περιοδεία, πήρε το άλμπουμ μαζί του και δήλωσε ότι οι Shaggs ήταν «καλύτερες από τους Beatles».
Ωστόσο, παρέμειναν ουσιαστικά άγνωστες μέχρι που ο σαξοφωνίστας του μπλουζ-ροκ συγκροτήματος NRBQ, Keith Spring, βρήκε τυχαία το άλμπουμ στο δισκοπωλείο όπου δούλευε. Παρουσίασε το δίσκο στο συγκρότημα, το οποίο, το 1980, τον επανέκδωσε στην δισκογραφική του εταιρεία Red Rooster, και αργότερα μια συλλογή από ακυκλοφόρητα τραγούδια, το Shaggs’ Own Thing, που περιλάμβανε το μοναδικό τραγούδι της Betty, το Painful Memories. «Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να γράψω ένα άλλο, αλλά δεν μου ερχόταν τίποτα στο μυαλό», λέει η Betty.
Το Village Voice χαρακτήρισε το Philosophy of the World «ορόσημο στην ιστορία του ροκ εν ρολ»· το Rolling Stone το περιέγραψε ως «τον πιο εκπληκτικά απαίσιο και υπέροχο δίσκο». Η Patti Smith συμπαθούσε τόσο πολύ τις Shaggs που αυτή και ο συγκάτοικός της στη μπάντα, ο Lenny Kaye, αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον «Foot Foot», από το όνομα της γάτας της Dorothy στο My Pal Foot Foot. Το σόλο κιθάρας του Cobain στο Come As You Are έχει αναφορές στις Shaggs, λέει ο Krakow, καθώς επαναλαμβάνει τη μελωδία του τραγουδιού. «Είναι πραγματικά εκπληκτικό», λέει η Betty για τους πολλούς θαυμαστές των Shaggs. «Δεν το περιμέναμε αυτό – δεν το μάθαμε καν παρά μόνο χρόνια αργότερα».
Η Dot και η Betty αφηγούνται τώρα την εξαιρετική ιστορία τους στο We Are the Shaggs, στο οποίο ο σκηνοθέτης Ken Kwapis στοχεύει να «ανθρωποποιήσει και να αξιοποιήσει» τις αδελφές, ενώ μουσικολόγοι και συνεργάτες αναστοχάζονται την κληρονομιά τους. «Όταν άκουσα για πρώτη φορά τις Shaggs το 1980, ήταν μια περίεργη εμπειρία», λέει ο Kwapis. «Προερχόταν από ένα τόσο ειλικρινές μέρος.» Οι στίχοι, τους οποίους συγκρίνει με αυτούς του Brian Wilson, ήταν «εγκάρδιοι και προσωπικοί», όμως «η μουσική υφή ήταν τόσο ασυνήθιστη. Η δημιουργία της ταινίας με έμαθε να αφήνω τις προκαταλήψεις μου στην πόρτα. Και όχι μόνο όταν πρόκειται για τις τέχνες.»
Η Dot και η Betty επανενώθηκαν δύο φορές για συναυλίες, παίζοντας ξανά μαζί τα τραγούδια τους για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Το 1999 μοιράστηκαν την αφίσα με τον μάστερ της space-jazz Sun Ra, όπου προς έκπληξή τους κατακλύστηκαν από θαυμαστές, και εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Solid Sound των Wilco το 2017. Σήμερα, τα τραγούδια τους έχουν εκατομμύρια ακροάσεις στο Spotify και η ασυνήθιστη ιστορία της δημιουργίας τους έχει εμπνεύσει ένα θεατρικό έργο off Μπρόντγουεϊ.
Αν όμως είχε την ευκαιρία να γυρίσει πίσω στο χρόνο και να ξαναζήσει τη μουσική της καριέρα, η Μπέτι λέει: «Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι θα είχα κάνει τίποτα από όλα αυτά». Αν ο πατέρας τους δεν τις είχε ωθήσει στη μουσική, λέει, «θα ζούσαμε απλά μια φυσιολογική ζωή».
«Ίσως να έγραφα ακόμα στίχους, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα έγραφα μουσική», προσθέτει η Ντόροθι. «Πιθανότατα θα πηγαίναμε στο λύκειο και θα κοινωνικοποιούμασταν. Αλλά νιώθω περήφανη για το τι έχει γίνει και για όλους τους οπαδούς και τους θαυμαστές που έχουμε».
Some more ανυπόφορη μουσική:
κλπ. Και αυτο αφορα καθε ειδος μουσικης, απο την επιπλαστη "κουλτουρα να φυγουμε" της αβαν γκαρντ, μεχρι το αντιχριστιληκι των ματωμενων αρκουδων του μεταλ.
