Έχεις απόλυτο δίκιο.Πριν αρχίσουμε να κάνουμε κάτι όλοι στο μυαλό μας έχουμε είτε ένα στόχο που τον έχουμε συνειδητοποιήσει είτε έναν ανεκπλήρωτο πόθο πού ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουμε πόσο πολύ μας "τρώει" μέσα μας.
Προσωπικά έπαιζα αρκετά χρόνια μόνος μου (περίπου 10) πριν αρχίσω να κάνω μαθήματα εδώ και αρκετούς μήνες.Είχα φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπρούσα να πάω παραπέρα.Μου άρεσε να παίζω ακούγοντας ταυτόχρονα αγαπημένα κομμάτια.Όμως πάντα κάτι έλλειπε.Κάτι δεν ακουγόταν καλά.Στην αρχή πάντα υπήρχε ενθουσιασμός.Όμως πάντα! , κατέληγε σε απογοήτευση γιατί ποτέ όσο και να προσπαθούσα δεν κατάφερνα να παίζω τόσο καλά όσο φανταζόμουν ότι θα μπορούσα.
Μετά που άρχισα τα μαθήματα κατάλαβα ότι:
1ον) ποτέ δεν είναι αργά
2ον) ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάμε
3ον) για να καταφέρουμε τους στόχους μας χρειάζεται συστηματική και υπομονετική προσπάθεια
Με όλα αυτά άρχισα να καταφέρνω να παίζω κομμάτια των Travis που είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες σωστά και όπως θα πρέπει να παίζονται.Παλιότερα δεν τα κατάφερνα και τόσο καλά.Εννοώ σε κάθε τομέα του drum-ιστικού μέρους.Tempo,feel, μοιρασμένα brakes, rimshot κλπ κλπ...
Στόχος μου είναι κάποια στιγμή να παίξω κομμάτια των BlinD GuardiaN και των Rhapsody.Τέτοιου είδούς μουσική θα ήθελα κάποια μέρα να μπορέσω να παίξω.
Ξέρω...ζητάω πολλά.
@παναγιώτη
Εμείς που είμαστε στην αρχή ακόμα με τέτοια όνειρα πορευόμαστε.Σιγά σιγά θα διαμορφώσουμε μία εντελώς διαφορετική αντίληψη για την μουσική,για τα είδη αυτής,για το τι μας προσφέρει και τι πρέπει εμείς να τις δώσουμε.Μέχρι τότε εgώ ακόμα θα προσπαθώ να μοιάσω στον Alex Holzwarth. ;D