Φιλαράκια καλημέρα και καλό χειμώνα (δεν άντεξα το είπα, ισχύει για μένα τουλάχιστον). Θα θυμούνται κάποιοι από εσάς πως τον τελευταίο καιρό βρισκόμουν στην αναζήτηση προενισχυτή και πράγματικά είχα πάρει φόρα και έπαιζα με ότι υπήρχε στην ελληνική (γκρρ) αγορά (μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα το triaxis που δεν μου έκανε καθόλου-προσοχή: δεν λέω οτι δεν είναι καλό μηχάνημα, λέω οτι δεν μου έκανε προσωπικά, για να μην ξεφύγει το post σε άλλα χωράφια!!). Γυρνώντας από τις διακοπές μου εδέχθειν τηλέφωνο από φίλο που με ενημέρωνα οτι γνωστός του πουλάει το Χ-99 της Soldano, προενισχυτή που είχα ακούσει μια φορά μόνο και είχα εντυπωσιαστεί. Ήρθα σε επαφή με το παλικάρι και το Σάββατο το πρωι έκανα test drive στο μηχανημα. Σήμερα (το απόγευμα συγκεκριμένα, άντε να περάσει το 9 ωρο στο γραφείο...) ήδη θα μου ανήκει, αφού χρειάστηκε να δανειστώ και κάτι ψιλά από τον συνκιθαρίστα μου (Thanx Τάσο).
Το rig με το οποίο το άκουσα το Σάββατο ήταν: Gibson LP standard, PRS Custom 24, Tom Anderson DropTop (1992), Mesa Boogie strategy 400, G-Force και μια 2x12 καμπίνα Mesa.
Κάποιες φορές από αυτό που ερχόταν στα αυτιά μου έχανα την μπάλα με αποτέλεσμα να παίζω αρλούμπες και να μην το πιστεύω.Η χροια του, τόσο στα καθαρα (καταπληκτικά), όσο και στους γκαζωμένους ήχους (πολύ ή λίγο) ήταν αυτό που ακριβώς γύρευα τόσο καιρό. Η ανταπόκρισή του στο χτύπημα της πένας μοναδική. Tο sustain με όλες τις κιθάρες ήταν εντυπωσιακό KAI στους καθαρούς ήχους. Κάθε κιθάρα ακουγόταν πολύ διαφορετική από την προηγούμενη, ή πιο σωστά έβγαζε τον χαρακτήρα της έντονα (μη μου πείτε τώρα αν περίμενα να μην ακούγεται η διαφορά της LP από την PRS, δεν το περίμενα φυσικά, αλλά σε σχέση με ότι άκουγα εως τώρα στο studio η διαφορά ήταν μέρα με νυχτα). Από γκάζι το μηχάνημα έχει όσο θές. Από απαλό γρεζάκι, ως όσο μπορεί να χρειαστεί ένας μεταλάς. Πχ παίζαμε Whitesnake στο lead κανάλι με το preamp στο 6!! Ωστόσο αυτό που με άφηνε διαρκώς με ανοιχτό το στόμα, ήταν τα καθαρά. Με λίγο chorus και reverb από το G-Force ο ήχος ήταν καταπληκτικός με ποιότητα CD.
Τέλος, η μαγεία (καμία σχεση με το ήχο, αλλά λόγος που το κάνει και τρελλό gudget): όταν αλλάζεις preset όλα τα ποτενσιόμετρα γυρνάν συγχρονισμένα και γρήγορα στις αντίστοιχες θέσεις που πρέπει...magic!
Θέλω να γράψω και άλλα αλλά θα φροντίσω να το κάνω αύριο αφού το απόγευμα το μωρό θα μεταφερθεί στο στούντιο και θα λιώσει!!
Ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε για μένα, άντε και στα δικά σας!
Cheers!
Το rig με το οποίο το άκουσα το Σάββατο ήταν: Gibson LP standard, PRS Custom 24, Tom Anderson DropTop (1992), Mesa Boogie strategy 400, G-Force και μια 2x12 καμπίνα Mesa.
Κάποιες φορές από αυτό που ερχόταν στα αυτιά μου έχανα την μπάλα με αποτέλεσμα να παίζω αρλούμπες και να μην το πιστεύω.Η χροια του, τόσο στα καθαρα (καταπληκτικά), όσο και στους γκαζωμένους ήχους (πολύ ή λίγο) ήταν αυτό που ακριβώς γύρευα τόσο καιρό. Η ανταπόκρισή του στο χτύπημα της πένας μοναδική. Tο sustain με όλες τις κιθάρες ήταν εντυπωσιακό KAI στους καθαρούς ήχους. Κάθε κιθάρα ακουγόταν πολύ διαφορετική από την προηγούμενη, ή πιο σωστά έβγαζε τον χαρακτήρα της έντονα (μη μου πείτε τώρα αν περίμενα να μην ακούγεται η διαφορά της LP από την PRS, δεν το περίμενα φυσικά, αλλά σε σχέση με ότι άκουγα εως τώρα στο studio η διαφορά ήταν μέρα με νυχτα). Από γκάζι το μηχάνημα έχει όσο θές. Από απαλό γρεζάκι, ως όσο μπορεί να χρειαστεί ένας μεταλάς. Πχ παίζαμε Whitesnake στο lead κανάλι με το preamp στο 6!! Ωστόσο αυτό που με άφηνε διαρκώς με ανοιχτό το στόμα, ήταν τα καθαρά. Με λίγο chorus και reverb από το G-Force ο ήχος ήταν καταπληκτικός με ποιότητα CD.
Τέλος, η μαγεία (καμία σχεση με το ήχο, αλλά λόγος που το κάνει και τρελλό gudget): όταν αλλάζεις preset όλα τα ποτενσιόμετρα γυρνάν συγχρονισμένα και γρήγορα στις αντίστοιχες θέσεις που πρέπει...magic!
Θέλω να γράψω και άλλα αλλά θα φροντίσω να το κάνω αύριο αφού το απόγευμα το μωρό θα μεταφερθεί στο στούντιο και θα λιώσει!!
Ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε για μένα, άντε και στα δικά σας!
Cheers!
8) )
