- Μηνύματα
- 21,911
- Πόντοι
- 4,208
Βρε παιδιά ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
Ανέκαθεν υπήρχαν κιθαρίστες που έπαιζαν και πάρα πολύ γρήγορα και απίστευτα δύσκολα πράγματα, δεν ξεκίνησε αυτό στα 80s.
Υπήρξε όμως μια έκρηξη δημοφιλίας κάπου εκεί, που ξεκίνησε από κιθαρίστες μέταλ (ή ποπ μέταλ ας πούμε) και χάρντ ροκ.
Υπήρχαν όμως μπάντες, κομμάτια, ριφ, τους έδειχνε και κανένα mtv, έκαναν λάιβ, κλπ.
Αυτό (το να είναι δημοφιλής ο κιθαρίστας λόγω της δεξιοτεχνίας του) ξεθύμανε κάποια στιγμή και το κοινό τους περιορίστηκε σε κιθαρίστες (μόνο κιθαρίστες και όχι μουσικούς γενικά).
Σήμερα πχ ο Scott Henderson παίζει σε 3 μπάντες, κάνει μαθήματα, διαφημίσεις, κλπ για να ζήσει.
Δεν είναι πια εύκολο να ζήσει κάποιος δεξιοτέχνης κιθαρίστας γράφοντας μουσική και παίζοντας λάιβ, για ένα τόσο περιορισμένο κοινό.
Σκεφτείτε ότι πχ τον Neil Young που αναφέρθηκε, δεν τον ακούνε μόνο κιθαρίστες αλλά έχει ένα τεράστιο κοινό, που το μεγαλύτερο μέρος του δεν είναι καν μουσικοί.
Το γιατί δεν είναι επί του παρόντος.
Ο δρόμος λοιπόν για πολλούς από αυτούς τους κιθαρίστες, είναι πια, το να χρησιμοποιήσουν τις δεξιοτεχνικές τους ικανότητες με άλλο τρόπο και όχι παράγοντας μουσικό έργο, στην προσπάθειά τους να ζήσουν.
Το θέμα είναι ότι αυτό τείνει να γίνει «κάτι σαν μόδα» και κάποιοι φυσικά εκμεταλλεύονται (με την καλή έννοια) αυτή την τάση (γι’ αυτό πχ πληθαίνουν ολοένα οι διαγωνισμοί κιθάρας μέσω internet).
Απλά με λυπεί το γεγονός ότι σταδιακά φθίνει η παραγωγή μουσικού έργου (εννοώ συνθετικά, ενορχηστρωτικά, «εδώ μπαίνει ο ντράμερ και σκάει», «εκεί παύση και μπαίνει το μπάσο με αλλαγή τονικότητας», «εδώ το κάνουμε funk από μεταλ», κλπ), σε βάρος μόνο του παράγοντα «είμαι καλύτερος κιθαρίστας, σκίζομαι στο practice, και ζω από αυτό.
Σημεία των καιρών …..
Ανέκαθεν υπήρχαν κιθαρίστες που έπαιζαν και πάρα πολύ γρήγορα και απίστευτα δύσκολα πράγματα, δεν ξεκίνησε αυτό στα 80s.
Υπήρξε όμως μια έκρηξη δημοφιλίας κάπου εκεί, που ξεκίνησε από κιθαρίστες μέταλ (ή ποπ μέταλ ας πούμε) και χάρντ ροκ.
Υπήρχαν όμως μπάντες, κομμάτια, ριφ, τους έδειχνε και κανένα mtv, έκαναν λάιβ, κλπ.
Αυτό (το να είναι δημοφιλής ο κιθαρίστας λόγω της δεξιοτεχνίας του) ξεθύμανε κάποια στιγμή και το κοινό τους περιορίστηκε σε κιθαρίστες (μόνο κιθαρίστες και όχι μουσικούς γενικά).
Σήμερα πχ ο Scott Henderson παίζει σε 3 μπάντες, κάνει μαθήματα, διαφημίσεις, κλπ για να ζήσει.
Δεν είναι πια εύκολο να ζήσει κάποιος δεξιοτέχνης κιθαρίστας γράφοντας μουσική και παίζοντας λάιβ, για ένα τόσο περιορισμένο κοινό.
Σκεφτείτε ότι πχ τον Neil Young που αναφέρθηκε, δεν τον ακούνε μόνο κιθαρίστες αλλά έχει ένα τεράστιο κοινό, που το μεγαλύτερο μέρος του δεν είναι καν μουσικοί.
Το γιατί δεν είναι επί του παρόντος.
Ο δρόμος λοιπόν για πολλούς από αυτούς τους κιθαρίστες, είναι πια, το να χρησιμοποιήσουν τις δεξιοτεχνικές τους ικανότητες με άλλο τρόπο και όχι παράγοντας μουσικό έργο, στην προσπάθειά τους να ζήσουν.
Το θέμα είναι ότι αυτό τείνει να γίνει «κάτι σαν μόδα» και κάποιοι φυσικά εκμεταλλεύονται (με την καλή έννοια) αυτή την τάση (γι’ αυτό πχ πληθαίνουν ολοένα οι διαγωνισμοί κιθάρας μέσω internet).
Απλά με λυπεί το γεγονός ότι σταδιακά φθίνει η παραγωγή μουσικού έργου (εννοώ συνθετικά, ενορχηστρωτικά, «εδώ μπαίνει ο ντράμερ και σκάει», «εκεί παύση και μπαίνει το μπάσο με αλλαγή τονικότητας», «εδώ το κάνουμε funk από μεταλ», κλπ), σε βάρος μόνο του παράγοντα «είμαι καλύτερος κιθαρίστας, σκίζομαι στο practice, και ζω από αυτό.
Σημεία των καιρών …..
και μιλάω ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, ΤΟΣΑ είναι. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ εγκεφαλική μουσική, ΑΥΤΗ είναι μουσική για... άντρες, ;D για ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, και όχι... ένα ρημαδοακκόρντο φα-σολ-λάδας ανά μέτρο ;D 
και από πάνω γρήγορες κλίμακες να καλύψουμε τη γύμνια μας.
:
8)
