Διάβασα αναλυτικά όλο το θέμα και μπορώ να πω ότι έμεινα έκπληκτος με μερικές απόψεις. Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση ότι θα υπάρχει έστω ένα άτομο που θα έχει τέτοια εικόνα για το hip hop εν έτει 2025. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω με αυτά που διάβασα.
Αρχικά το Hip-Hop από ένα εξωτερικό perspective, βγάζοντας έξω ρομαντισμούς και φανταχτερές λεζάντες άλλων εποχών, ξεκίνησε ως ένα άτεχνο μέσο έκφρασης ανθρώπων που βρίσκονταν στο περιθώριο στην Αμερική και τίποτα απολύτως παραπάνω. Η ανάγκη αυτή για εκτόνωση και εναντίωση στο κατεστημένο με τη μορφή ρυθμικής απαγγελίας ποίησης, πήρε σύντομα ποικίλες διαστάσεις, όπως ο χορός, η ζωγραφική, η δημιουργία ήχων πατώντας σε δείγματα άλλων κομματιών, φτάνοντας στη δημιουργία μίας ολόκληρης κουλτούρας που λειτουργούσε ως σκεπή όλου αυτού του lifestyle-κινήματος με το όνομα Hip-Hop.
Από την ωμή ακατέργαστη αυτή έκφραση, ως φυσική εξέλιξη δεν άργησε να δοθεί μία καλλιτεχνική και μουσική προσέγγιση στο θέμα, με ότι αυτό συνεπάγεται και κυρίως την προσαρμογή στους κανόνες και του τρόπου λειτουργίας της τέχνης και της μουσικής σύμφωνα με τους όρους της αγοράς-βιομηχανίας αλλά και την κοινή αποδοχή. Έτσι περάσαμε πολύ γρήγορα από την ωμή έκφραση κι ένα καινοτόμο real lifestyle του δρόμου που βρισκόταν στο περιθώριο και μακριά από τα φώτα, σε ένα ευρέως αγαπητό είδος μουσικής - μέσο έκφρασης, διασκέδασης και επικοινωνίας το οποίο εξαπλώθηκε γρήγορα στις ΗΠΑ και με τη σειρά του σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα αρχίζει κάπου εδώ. Το πώς διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και πώς προσαρμόστηκε στο κάθε μέρος ξεχωριστά, καθώς επίσης και το χρονοδιάγραμμα όλων αυτών.
Το original Hip Hop με την μορφή ''τέσσερα στοιχεία'' ως ενιαία κουλτούρα μπορεί όντως να ξεκίνησε στην Αμερική και να έφτασε στο peak τη δεκαετία του 80, με τις subway graffiti κοινωνίες, τους breakers στις γειτονιές, τα παιχνίδια με τα βινύλια, αλλά αυτό που αγνοεί παντελώς κόσμος όπως ο συντάκτης του θέματος και ελάχιστοι πια άνθρωποι είναι ότι όλο αυτό υπήρξε με τη συγκεκριμένη μορφή εκεί και μόνο εκεί και για το διάστημα που προαναφέρθηκε, την δεκαετία του '80. Στην Αμερική ήδη από τις αρχές των '90s (ακόμη και των late '80s) είναι εμφανέστατο από το σύνολο των κυκλοφοριών η πρώτη ουσιαστική διάσπαση του hip hop και η υπόσταση του ως μία ενιαία κουλτούρα με συγκεκριμένο σκοπό, δομή, αρχές είναι παρελθόν. Το ραπ έχει μπει για τα καλά στη δισκογραφία, πουλά αρκετά, υπάρχει ζήτηση και από ένα απλό μέσο έκφρασης/εναντίωσης μετατράπηκε σε μία τεράστια πηγή εσόδων για τις εταιρείες και τους ίδιους τους καλλιτέχνες που ζούσαν προηγουμένως στο περιθώριο, αποτελώντας ανεξάρτητο πια στοιχείο που εξελίσσεται επηρεασμένο από πολλούς και διάφορες παραμέτρους.
Έτσι προχωράμε σιγά σιγά σε πλήρη διάσπαση και την άνθιση νέων κουλτούρων από κάθε είδος του hip hop ξεχωριστά. Το graffiti άρχισε να προσελκύει κόσμο που δεν είχε απαραίτητα ακούσματα hip hop και το dj'ing έχει μπλεχτεί πια με άλλα αναδυόμενα είδη ηλεκτρονικής μουσικής, με το ίδιο το scratch να έχει μεταπηδήσει ως στοιχείο σε άλλα είδη όπως η electro, η techno (πράγμα που διακρίνει εύκολα κάποιος από τους διαγωνισμούς του dmc). Το rap παρ' όλο που έχει ήδη πάρει το δικό του δρόμο η θεματολογία εμμένει να κινείται σε κοινωνικοπολιτικά θέματα και γενικά σε πλαίσια παρόμοια με τα οποία ξεκίνησε, και κάπου εκεί είναι μία άλλη παγίδα με το οποίο κάποιοι θεωρούν ότι η εκδοχή 4-element hip hop υπήρχε και στα '90s στην Αμερική. H πλήρης εμπορευματοποίηση του ραπ είναι στα σκαριά, πια πολλά σχήματα ήδη στα μέσα των '90s έχουν μέσα στο δίσκο τους και έναν αριθμό εμπορικών κομματιών, (Bitciz, clubs, guns, money κλπ) δεσπόζει φουλ ως θεματολογία κάτι που αποδεικνύει ότι το θέμα έχει αρχίσει να παίρνει τελείως άλλη τροπή φτάνοντας τελικά στη δημιουργία του νέου είδους RnB το οποίο και επικράτησε μέχρι τα μέσα του 2000 πριν το hip hop με όποια μορφή του πεθάνει σβήσει τελείως και αναγεννηθεί κάνοντας ολικό reset από το 0 ως είδος.
Όλα αυτά τονίζω για την Αμερική. Η δεκαετία του 2000 κινούνταν στα ίδια μοτίβα με τα τελευταία 20 χρόνια, εμπορικά hits, clubs, λεφτά, αμάξια, σπίτια και τίποτα παραπάνω. Το graffiti δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση πια με κανένα μουσικό είδος, το break dance έχει εγκαταληφθεί πλήρως και είναι κάτι τελείως μόνο του. Οπότε και το hip hop ως culture με όλο αυτό που γράφθηκε στην επικεφαλίδα του θέματος δεν υπάρχει ούτε ως ιδέα στο μυαλό κανενός πια στην Αμερική. Ήδη ταινίες του 2001 δείχνουν ως κάτι ιστορικό τα graffitia με τα boombox, δεν φοράνε φαρδιά, υπάρχει τελείως άλλο attitude και αισθητική, δείχνοντας ότι ήταν κάτι αγνό κρατώντας κάποια ορισμένα σημεία του oldschool attituede, κάνοντας μη cringe την φάση. Πουθενά δεν βλέπει κάποιος εμμονή με τα '80s σαν ευαγγέλιο.
Την ίδια πορεία με ασύγκριτα λιγότερη δυναμική ακολούθησε και η Ευρώπη με μία διαφορά φάσης 10 χρόνων με κύριες χώρες κατά σειρά Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα. Σε κάθε μέρος λόγω διαφορετικών συνθηκών αντίστοιχα, διαδόθηκε και τελείως διαφορετικά με τη Γαλλία είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της όπως το ίδιο και η Ελλάδα.
Χρονολογικά θα λέγαμε η ετεροχρονισμένη χρυσή εποχή ως καθαρά εκδοχή 4 στοιχείων του Hip Hop για την Ευρώπη ήταν το 1995-2005 (αντίστοιχη 1980-1990 για την Αμερική) ενώ για την Ελλάδα διαμορφώνεται λίγο διαφορετικά με διάφορες διακυμάνσεις ανά τα χρόνια, κι αυτό λόγω της εμπλοκής των αμιγώς underground σχημάτων μερικά από τα οποία από μόνα τους αποτελούν ολόκληρη κατηγορία-είδος χιπ χοπ, βλέπε Ψυχοδράμα. Το συντηρητικό προφίλ της ελληνικής κοινωνίας και η εκκλησιαστική σε φανατικό επίπεδο προσέγγιση όλων των θεμάτων όπως όλοι γνωρίζουμε έχουν δημιουργήσει ήδη από τα 90s (FFC) πάρα πολύ στρεβλή εικόνα για το τι είναι Hip Hop, μη σεβόμενοι την πορεία του ιστορικά επιβάλλοντας και διαδίδοντας μία τελείως οπτική για το θέμα. Όλα αυτά έμπλεξαν τόσο πολύ τα πράγματα σε εμάς το οποίο όπως φαίνεται συμβαίνει μέχρι και σήμερα.
Στην Ελλάδα το Hip Hop ως hip hop ναι μεν ήρθε το 1992-93, ως 4-element εδραιώθηκε από τους TXC το 1994-95 και στα μέσα της δεκαετίας του 2000 είχε γίνει παρελθόν για την Αθήνα. Ήδη αρχές του 2000 στην Ελλάδα έχει υπάρξει δραματική πτωτικός ρυθμός κυκλοφοριών, η Freestyle ουσιαστικά βαρά διάλυση, οι δισκογραφικές δεν κυκλοφορούν τίποτα, το σημείο καμπής για την Ηχοκρατορία έχει έρθεει και το Hip-Hop παίρνει τη δική του πτωτική πορεία στην Αθήνα ως κουλτούρα. Μιλάμε πια για 2005.
Το ανέκδοτο συνεχίζεται στην επαρχία της Ελλάδος. Ναι μεν υπήρχαν διάσπαρτα άτομα και στα πολύ late 90s σε αυτήν, αλλά το hip hop στην επαρχία με τον όρο 4-elements έφτασε το 2000. Για την επαρχία το golden era είναι το 2000-2010. Άπειρα festival, πάρα πολλές ομάδες, παράλληλη άνθιση Urban lifestyle σε όλο το πλανήτη το οποίο δημιούργησε τεράστια σύγχυση και να το εργαλειοποιήσουν όπως θέλανε μερικοί ατάλαντοι εκκλησιατές χιπ χοπερς. Το ότι συνέπεσε χρονικά η τεράστια άνθιση του graffiti, του skateboard, του παρκούρ με τον ετεροχρονισμένο ερχομό του street - 4 element hip hop, μαζί με τον απύθμενο ρομαντισμό που διακατέχει έναν άνθρωπο από την επαρχία δεν σημαίνει τίποτα ουσιώδες και μία ανασκόπηση πίσω στο παρελθόν από αυτή τη σκοπιά μόνο γέλιο προκαλεί. Πολλά τα festival graffiti, άλλη εποχή, άλλα οικονομικά, συνεπώς άλλη αισθητική αλλά τίποτα δεν ήταν κάτω από τη σκεπή του Hip Hop. Αισίως φτάσαμε στο 2010. με τον ερχομό της οικονομικής κρίσης και την διάδοση των social media. Το Hip-Hop ήδη από το 2011 είναι παρελθόν οπουδήποτε και με οποιαδήποτε μορφή. Το graffiti εγκαταλήφθηκε πλήρως και κανένα στοιχείο πια δεν έχει απομείνει για να υποστηρίξει μια τέτοια κουλτούρα. Το rap ως μόνο του στοιχείο με τη σειρά του και με τεράστια διαφορά φάσης κάνει στην Ελλάδα το δικό του ολικό reset στο 2015-16 όπου υπάρχει και σήμερα με τη μορφή του Τrap.
Το αστείο συνεχίζεται με διάφορους τύπους (πάλι από επαρχία) οι οποίοι βρήκαν τρόπο να συνεχίσουν το 4-element hip hop επικαλούμενοι ότι δεν πέθανε κι ότι είναι εδώ, δίνοντας πολιτική διάσταση στο θέμα συμμετέχοντας σε αυτο-οργανωμένα εγχειρήματα, μιας και πουθενά πλέον δεν είναι αποδεκτό και ως ήχος και ως lifestyle και ως κουλτούρα. Ας μην κάνουμε συζήτηση για το επίπεδο της ποιότητας όλης αυτής της φάσης. Αισίως φτάνουμε στο 2020 που ΘΕΛΩ να ελπίζω πως εγκαταλείφθηκε πλήρως κάπου εκεί. Οι ίδιοι γίνανε 30-35-40 χρόνων και πλέον δεν υπάρχει απολύτως κανένας υποστηρικτής όλου αυτού, ούτε οι ίδιοι είναι υποθέτω. Υπενθυμίζω μιλάμε για maximum 20-30 άτομα σε όλη την Ελλάδα.
Κλείνοντας να πω: Το hip hop είναι μία κουλτούρα της οποίας η κάθε νέα μορφή διαγράφει την προηγούμενη. Πολύ ωραία τα 90s κι εγώ αυτά ακούω κι εκεί έχω μείνει αλλά φίλε μου, πάρε φόρα και χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο. Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε. Το ότι σου άρεσε εσένα και συνεχίζει να σου αρέσει εκείνο το pattern δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιοι τα προλάβανε τα ζήσανε. Ηταν απερίγραπτες εποχές, με απίστευτα συναισθήματα, γνωριμίες και γεγονότα αλλά είναι πολύ βαθύ παρελθόν. Είναι τόσο πίσω που έχει ξεθωριάσει πλήρως πια και τίποτα από το τότε δεν μπορεί να έχει σχέση με σήμερα. Παράλληλα ενδιαφέρον προκαλεί η τεράστια αδιαφορία του κοινού που είναι άλλη κουβέντα τελείως. Η χρυσή εποχή του Metal, του Rock είναι σημείο αναφοράς ακόμη και σήμερα. Στο Hip Hop δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Ακομα ενας τροπος εκφορας του λογου, που θα μας συνοδευει και αυτος για καιρο. Αλλα μουσικα τιποτα το αξιολογο, ανακυκλωση λουπων, να 'χαμε να λεγαμε και παμε παρακατω.
