Ακούστε να δείτε... τελευταία φορά.
Η υγρασία είναι μια πολύ συγκεκριμένη έννοια.. δεν είναι κάτι το απροσδιόριστο.
Οταν έχουμε 70% υγρασία στον αέρα μια πόλης και υποθέτοντας ότι περιοδικά ανοίγουμε τα παράθυρά μας να αερίσουμε το σπίτι αυτό που συμβαίνει είναι ότι και η υγρασία του αέρα στο σπίτι μας γίνεται 70%. (Κι εμείς τόσο έχουμε εδώ πολλές φορές ....στο μακρόστενο νησί a.k.a. Κρήτη στο οποίο έχω ζήσει 21 χρόνια).
Ας κάνουμε το εξής νοητικό πείραμα. Κατασκευάζουμε ένα τοίχο τον οποίο με κάποιο τρόπο καταφέρνουμε να στεγνώσουμε τελείως π.χ. αφήνοντάς τον 6 μήνες σε έρημο της Aριζονα. Στη συνέχεια, παίρνουμε τον τοίχο και τον τοποθετούμε στο σπίτι του κακού σκυλιού στην Αγγλία. Μετά από (π.χ.) 1 μήνα "έκθεση" σε υγρασία 70%, ο τοίχος θα έχει προσροφήσει κάποια ποσότητα νερού και θα έχει φτάσει σε μια ισοροπία με το περιβάλλον. Αν περιμένουμε άλλο ένα μήνα ΤΙΠΟΤΑ δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχουμε φτάσει (ήδη από τον περασμένο μήνα) στην κατάσταση ισορροπίας όπου ο τοίχος προσροφά νερό με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο στεγνώνει. Αν βρέξουμε τον τοίχο μας με έναν κουβά νερό, αυτός θα υγρανθεί, και σιγά σιγά θα στεγνώσει μέχρι να φτάσει στο ίδιο σημείο ισορροπίας που λέγαμε προηγουμένως.
Νερά από μόνος του ο τοίχος.... δεν θα βγάλει. Το να πιστεύουμε ότι θα βγάλει νερό ο τοίχος από τη φυσική υγρασία της ατμόσφαιρας είναι σαν να πιστεύουμε ότι μια ζεστή μέρα, αν βγάλουμε έξω ένα ποτήρι νερό αυτό κάποια στιγμή θα βράσει ("επειδή έμεινε ώρες ολόκληρες στον ήλιο....")
Ο τοίχος λοιπόν, μέσω της φυσικής υγρασίας της ατμόσφαιρας δεν θα "αρχίσει να στάζει". Θα αρχίσει να βγάζει νερά και να στάζει και να μουχλιάζει αν κάπως βρέχεται. Π.χ. αν μικρο-ρωγμές στην εξωτερική του επιφάνεια επιτρέπουν στο νερό (της βροχής ή της αποχέτευσης!!! (<----μου έχει τύχει)) να διεισδύει στο εσωτερικό του, να υγραίνει όλοκληρη τη μάζα του και κατ' επέκταση και την εσωτερική του επιφάνεια. Σε αυτή την περίπτωση ευνοείται η ανάπτυξη μούχλας που εμφανίζεται σε ορισμένες περιοχές των τοίχων. (Γιατί κοντά σε γωνίες/ενωσεις με άλλους τοίχους ή ταβάνια και πατώματα? )
Προσθέτοντας "μονωτική" μπογιά σε έναν από αυτούς τους τοίχους μπορεί πράγματι να μειώσει η να εξαφανίσει την εμφάνιση μούχλας (λόγω των χημικών που περιέχει) και πράγματι να στεγνώσει η επιφάνεια του τοίχου που βλέπουμε και αγγίζουμε. Ομως η πραγματικότητα δεν είναι πολύ διαφορετική από πριν. Το νερό εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας ... ένα δέκατο του χιλιοστού κάτω από το στρώμα της μπογιάς. Τελικά, θα διοχετευθεί ως επι το πλείστον μέσα στο σπίτι δια μέσω οποιουδήποτε μικροανοίγματος.... στα σοβατεπί, στα κουφώματα στην ένωση με το πάτωμα, κάτω απο το πάτωμα (αν είναι ξύλινο) κλπ κλπ.
Σαφώς, σε αυτή την περίπτωση η υγρασία μέσα στο σπίτι ανεβαίνει καθώς οι τοίχοι "στεγνώνουν" μέσα σε αυτό. Η μόνη λύση είναι να αφήνεις περιοδικά την υγρασία του χώρου σου να εξισώνεται με αυτή του περιβάλλοντος (π.χ. ανοίγοντας τα παράθυρα μισή ώρα την ημέρα .... κατά προτίμηση σύντομα και αφού έχουν θερμανθεί οι τοίχοι και γεικώς τα πράγματα μέσα στο σπίτι.)
Επίσης, τα όργανα καταπονούνται περισσότερο από τις μακροχρόνιες αλλαγες της υγρασίας (π.χ. 6 μήνες ξηρασία - 6μήνες υγρασία) παρά από την ίδια την τιμή της υγρασίας.
Τέλος, αν το σπίτι είναι υγρό, το πιο πιθανό είναι ότι μέσα στη θήκη της κιθάρας έχει ακόμα μεγαλύτερη υγρασία ειδικά αν τείνουμε να ιδρώνουμε όταν παίζουμε και να την βάζουμε στη θήκη της αμέσως μετά.
Βάσει των ανωτέρω, βάζουμε τις κιθάρες σε βάσεις, εκτεθειμένες στο χώρο που ζούμε κι εμείς και αυτές δεν έχουν πρόβλημα. Αν η ατμόσφαιρα γίνεται ζεστή, υγρή και αποπνικτική, θυμόμαστε να ανοίγουμε και κανένα παράθυρο και για τη δική μας υγεία αλλά και για να μην ρυθμίζουμε τα trussrod συνέχεια.