Στο 37.00 ο Λαρς αναφερει οτι τα κομματια ηταν ετοιμα στο 99.9 % πριν ηχογραφηθουν.
...εγγύηση.
Ολα τα άλλα πρίν,το ότι ο Flemming οταν τους είδε,είπε οτι "έχει δουλειά να κάνει",που αν δέν ήξερα τον ιατρό με το ίδιο όνομα,θα πίστευα οτί εκείνη την περίοδος ανακάλυψαμε την πενικιλίνη,θα μπορούσε,το οτί δίπλα στον Hammet βλέπεις τον Satriani,είχε αναλάβει μετά το αποτυχημένο δοκιμαστικό για το La Dolce Vita,το αλμπουμ που ανέφερα οτί μου αρέσει απο αυτην την σειρά και είναι το πρώτο,έχει μέσα μπαρόκ,μελωδικές εξελίξεις,cinematic και συμφωνικές ενορχηστρώσεις,αναφορές σε ρομαντισμό,κρεσέντα,πράγματα που δέν αποτελούν μια φυσική εξέλιξη σύμφωνα με το προηγούμενο δείγμα και σε μια διαφορά ηλικίας απο τα 19 στα 20 χρόνια,εγώ προσωπικά τα λαμβάνω λίγο υπ όψιν.
Θές να πιστέψω τον Λαρς?Τον πιστεύω.
Την βοήθεια στο υλικό την είχαν πρίν μπουν στο στούντιο,από τους καλύτερους και με την βοήθεια πάλι ενός στούντιο,οπου σαν γεγονός έχουμε ότι 20χρονα έγραφαν στο Sweet Silence studio που είχαν γράψει οι Rainbow κ.α,με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε αυτήν την απίστευτη τριλογία.
Αυτό πιστεύω,όπως πιστεύω και στις μεγάλες διακυμάνσεις.
Ολοι οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες,εχουν μία σχετικά σταθερή πορεία.
Οταν βλέπω πολλά πάνω κάτω και μεγάλες διαφοροποιήσεις,πολλές φορές αν δέν οφείλονται στους μουσικούς,οφείλονται στους τριγύρω από την μπάντα και μπάντες σαν αυτές έχουν αρκετό κόσμο τριγύρω και συγκεκριμένα στις εποχές που αναφερόμαστε,αυτοί οι τριγύρω διάλεγαν τι θα βγεί και πώς.
Το κάνω εικόνα,αυτό με τον Lars που αναφέρει το 99% έτοιμο υλικό τους,με τον Flemming όπως αναφέρει μέσα στο βίντεο ότι του έδειχνε πώς να συγχρονίσει το πόδι με το χέρι του και πού να χτυπάει...

Ολη η δήλωση θα έπρεπε να ήταν "το υλικό ήταν κατά 99% έτοιμο όταν μπήκαμε στο στούντιο,απλά ο παραγωγός κόλλησε στο 1% το οποίο ήταν το,άντε να δούμε ποιος θα τα παίξει τώρα αυτά"και τα έβαλε να κουρνιάσουν σαν κουτάβια στο πατάρι,με ξηρά τροφή και σταφίδες.
Μα η δημοφιλία είναι ο χειρότερος οδηγός για έναν ακροατή, βλέπε Beatles, U2, Queen και Taylor Swift... Να συνεχίσω; Το ίδιο και στο μέταλ, η καλή μουσική παίχτηκε από το περιθώριο όχι από τα δημοφιλή συγκροτήματα που μπορεί να πρωτοπόρησαν μεν αλλά δεν τελειοποίησαν. Όταν σου λέει ο άλλως ότι το μέταλ είχε πεθάνει το 1995 καταλαβαίνεις που είναι νυχτωμένος, τι να πεις, διαφορά φάσης, εμπορικότητα ≠ ποιότητα στη μουσική, βλέπε και eurovision
Αγιε σε κάποιες περιπτώσεις,όπως και σε άλλες τέχνες όπως ο κινηματογράφος που σου αρέσει,(ασχέτος αν έχεις απολύσει σχεδόν όλους τους σκηνοθέτες και τώρα τελευταία απολύεις και χαμηλότερης κλίμακας προσωπικό,να θυμάσαι οτί φωτισμό έστω θα χρειαστούμε,σε παρακαλώ θερμά αυτούς να του κρατήσουμε),
έχουν γίνει γνωστά κάποια πράγματα που για πολλούς και διάφορους λόγους δέν μπορούν να επαναληφθούν,όχι από άλλους,αλλά ούτε απο τους ίδιους που το πέτυχαν.
Η δημοφιλία είναι κακή μόνο όταν αυτό που την έχει δέν αξίζει τον ανάλογο βαθμό,οχι τόσο γιατί την αποκτά το ίδιο,αλλά περισσότερο γιατί επισκιάζει άλλα που θα έπρεπε να την έχουν σε σχέση με αυτό,πάντα κατά γενική ομολογία και αυτό πιθανόν να εννοείς.
Φυσικά και υπάρχει,αλλά όχι πάντα,σε σύγκριση με κάτι κοινό,γιατί και οι Beatles, U2, Queen και Taylor Swift προσφέρουν σε ένα κοινό,που μπορεί απλά να μην ανήκεις.