Μ'αρέσει που συνεχίζει η συζήτηση - θα σας πω το gear πίσω απο τα κλίπ και επανέρχομαι με σχόλια.
Το Vapey Blues (ντεμέκ smokey blues) είναι γραμμένο παραδοσιακά. Παίζω με την SG μου, στην πεταλιέρα μου (Mojo Mojo και Gauss Echo) μπροστά απο τον Mesa Boogie Studio .22 στο καθαρό του κανάλι, γραμμένο με ένα φτηνό ribbon μικρόφωνο. Kλασσικά εικονογραφημένα.
Το Face Check είναι η ίδια κιθάρα και (προ)ενισχυτής, αλλά γραμμένη direct. SG στο lead κανάλι του Studio .22 και απο τo FX loop send (όχι το direct rec out, είναι μάπα) στην κάρτα ήχου. Στο DAW έχω φορτωμένο μέσω NAM ένα IR καμπίνας Boogie 4x12 με V30s. Το τρακ είναι ένα τσάτρα πάτρα παίξιμο του Face First των Tribal Tech (sorry Scott). Αυτό το setup το έχω δοκιμάσει και παλαιότερα και με έχει αφήσει πολυ ευχαριστημένο, μου άρεσε ιδιαίτερα και το αποτέλεσμα εδώ αν και όπως είπα για το συγκεκριμένο ήχο προφανώς περι ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Για το Spaced Blues έκανα μια παραλλαγή του Vapey Blues σεταπ με modeller προενίσχυση. Τελεκάστερ, drive απο Donner RATοειδές αυτή τη φορά και μετά στο Valeton GP-50 στο οποίο είχα ένα patch χωρίς effects, φορτωμένο μόνο με ένα NAM model ενος Deluxe Reverb και απο εκεί στο FX loop return του Studio .22, με το ribbon πάλι για γράψιμο. Αυτό το σετάπ είχε ως σκοπό να δω περισσότερο πως ακούει στο χέρι ένα modeller καθαρού ενισχυτή πάνω σε λαμπάτο σε ρολο slave. Για γράψιμο, απο τη στιγμή που μπαίνεις στο modeller μάλλον δεν υπάρχει λόγος να μη συνεχίσεις direct στο DAW, εκτός αν πρόκειται για καμια καμπίνα περιωπής. Αλλά η διαφορά στο χέρι ήταν εμφανέστατη, ήταν σχεδόν σαν να παίζω με τον Boogie κανονικά. Σαν περαιτέρω σημείωση, επειδή το δοκίμασα και με τα amp models του Valeton, η αίσθηση με το NAM model ήταν διακριτά πιο κοντά στο real deal.
Το Ay Rico είναι γραμμένο με modelling plugin. Το ότι τα plugins τελευταίας γενιάς, βλέπε Neural, μπορούν να βγάλουν (κάποιες) ηχάρες είναι γνωστό, ποιο παλιά/βατά προγράμματα όμως? Εδώ έχω γράψει με το Amplitube 5, και συγκεκριμένα με εξοπλισμό διαθέσιμο στην free έκδοση - ένας κομπρέσσορας, Soldano SLO-100, λίγο delay και μια 4x12. Μέτριο προς κακό σαν ήχος, κακό προς κάκιστο στο χέρι. Κάτι μου λέει ότι ένα καλό IR ίσως το έσωζε λίγο αλλά ήθελα να δω τι μπορεί να γίνει με το plugin μόνο του. Telecaster πάλι.
Το Good and Green είναι πάλι direct ενισχυτής, αλλά σε καθαρό ήχο αυτή τη φορά. Peerless Songbird (Casino δηλαδής) επειδή Grant Green, καρφί σε έναν γιαπωνέζικο Mesia του οποίου η προενίσχυση είναι κλασσικό Deluxe Reverb κύκλωμα. Direct out (απο την προενίσχυση, όχι τελικό) στην κάρτα ήχου με το NAM φορτωμένο με IR μιας Orange 4x12. Μεγάλη έκπληξη γιατί δεν περίμενα να πάρω τέτοιο αποτέλεσμα σε καθαρό ήχο απο direct, απλά έσβησε ότι έχω δοκιμάσει απο modeller σε καθαρό ήχο για την πλάκα του.
To Chicken Nuggets είναι μια τρολιά και μισή, γιατί είναι γραμμένο με χαλασμένο Line 6 Pocket Pod. Όχι HD και Pro και μλκίες, το παλίο το καλό το ορθόδοξο φασόλι, το μίνι μάλιστα, απο τα πέτρινα χρόνια. Και μάλιστα το συγκεκριμένο είναι και χαλασμένο και βγάζει έναν θόρυβο του χαμού στα μισά presets, σκέτη απόλαυσις. Του έβαλα μια καμπίνα στο NAM γιατί απο μόνο του ήταν παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης. 'Ηταν πιο πλαστικό απο κακά chicken nuggets.
To Hold Your Nose ήταν modeller standalone. SG στο Valeton GP-50 με ένα απο τα εργοστασιακά patches tweakαρισμένο. Bogner amp model με το δικό του cab model με εξτρα modulation, delay κλπ. Works fine, nothing to write home about.
Το Support Your Local (Bristolιανό backing track γαρ) ήταν πάλι modeller standalone, αλλά αυτή τη φορά λίγο πιο δουλεμένο. 'Εφτιαξα ένα patch με έναν καθαρό Lonestar σαν βάση αλλά φόρτωσα δικό μου impulse response αντί για τα εργοστασιακά cab models. Είναι το ίδιο Orange 4x12 IR που χρησιμοποίησα παραπάνω στο DAW. Βελτιωμένο σαν ήχος απο οτιδήποτε κατάφερα να βγάλω με τα stock cab models. Tα IR κάποτε τα είχαμε σαν afterthought, πλεόν νομίζω είναι το μισό ζουμί του direct ήχου, είτε απο ενισχυτή προέρχεται είτε απο plugin. Τelecaster εδώ πάλι.
Τέλος το Cool Wave Doritos ήταν πάλι direct ενισχυτής, αλλά αυτή την φορά -drumroll- solid state. Τίμιο τρανζίστορ. Κιθάρα (Framus Diablo με SD JB στη γέφυρα) καρφί στο βρώμικο κανάλι του Session 75 με το gain halfway και λιγο reverb, έξοδος απο το fx loop και ξανά NAM με φορτωμένο IR Boogie 4x12. Ο Session είναι πολύ σοβαρό μηχάνημα που μπορεί να αλλάξει γνώμη περι τρανζίστορ και στον ποιο hardcore πιουρίστα αλλά δεν είχα αποπειραθεί ποτέ να γράψω την προενίσχυση του direct, χαίρομαι να αναφέρω οτι διέπρεψε όπως και οι άλλοι 2.
με τη Les Paul. Απλά εκεί αισθάνομαι περισσότερο ότι το κάθε εργαλείο έχει τη χρήση του.
αλλα το εννοουσε. Μαλλον δεν ειχε παρει το μεμο οτι δεν κανει η τελεκαστερ για αυτα που επαιζε.
