- Μηνύματα
- 3,070
- Πόντοι
- 898
Ύστερα από τόσα χρόνια που δίνω και παίρνω, πουλάω και αγοράζω και ξαναπουλάω, πετάλια εφφέ για ηλεκτρική κιθάρα, συνειδητοποίηση ότι η αναζήτηση του "ήχου μου", εξαντλείται κάπου στο παρελθόν.
Όχι πως δεν υπάρχουν σπουδαίοι σύγχρονοι κατασκευαστές, των οποίων μάλιστα έχω αγοράσει/δοκιμάσει άπειρες φορές αυτά που κυκλοφορούν, αλλά με κάποιο παράξενο τρόπο, τα drive στα οποία έχω καταλήξει, είναι όλα 20ετίας.
'Ενα T-Rex Mudhoney του 1996, που εντελώς ασέβαστα το τρύπησα για να βγάλω με δεύτερο footswitch το boost του, ένα proco RAT τoy 1979, ή πρώτη ή δεύτερη (πράσινη) version του Barber Electronics Compact Direct Drive γύρω στο 2011 (μου αρέσει τόσο πολύ ώστε δοκίμασα και τις επόμενες versions 3 και 4 του συγκεκριμένου, αλλά τις ξεφορτώθηκα γιατί για κάποιο μυστήριο λόγο, μόνο αυτή που έχω μου κάνει. Μέχρι που αγόρασα άλλο ένα ίδιο.
Κι εκεί το έχασα τελείως, γιατί και αυτό ακουγόταν διαφορετικά - ελάχιστα ίσως, αλλά διαφορετικά, από εκείνο που είχα! Είχα γράψει μάλιστα τότε, και στον ίδιο τον κατασκευαστή, τον David Βarber, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα πετάλια είναι handmade, για να τον ρωτήσω αν είμαι τρελός ή αν όντως υπάρχει μια -απειροελάχιστη έστω διαφορά- ανάμεσα στις δυο Versions του ίδιου πεταλιού, που είχα.
Του έστειλα και φωτογραφίες από το εσωτερικό του πεταλιού, από την ηλεκτρονική πλακέτα, για να μου πει. Η απάντηση ήταν ότι είχε αντικαταστήσει κάποιες διόδους, πχ panasonic, με κάποιες άλλης μάρκας, αλλά ότι τα πετάλια ακούγονται 99.9% το ίδιο. Μου πρότεινε μάλιστα να του το επιστρέψω να το ελέγξει αν θεωρώ ότι έχει πρόβλημα, χωρίς να με χρεώσει. Ντράπηκα τόσο πολύ, γιατί δεν είχε πρόβλημα το πετάλι, ώστε προτίμησα να το πουλήσω.
Είδα πρόσφατα ένα φιλμ όπου εξέθετε τον βάσιμο ισχυρισμό ότι στο μέλλον , στο πολύ άμεσο μέλλον - και ειδικά στο χώρο των κατασκευαστών εφέ συμβαίνει ήδη, όλα θα είναι ψηφιακά. Ήδη υπάρχουν καλλιτέχνες διάσημοι, που παίζουν με cab simulations και όχι με κανονικούς ενισχυτές επί σκηνής. Τι να πω εγώ που όπως και πολλοί άλλοι, αναζητούμε ακόμη λαμπάτους ενισχυτές, όπως τη δεκαετία του '50 και boostάρουμε το front edge του ενισχυτή για να "κάψουν" οι λάμπες και να βγάλουν παραμόρφωση όπως των Led Zeppelin;
Εκείνο που μου έγραψε ο David Barber τη μέρα που με καθησύχασε ότι δεν είμαι τρελός όταν του λέω ότι ακούω διαφορές ήταν "Τουλάχιστον τα πετάλια μου, είναι hand wired". Σημαίνει ότι οι κολλήσεις στο κύκλωμα τους έχουν γίνει από άνθρωπο και είναι στο χέρι, όχι από μηχανές ρομπότ με ακρίβεια χιλιοστού απευθείας πάνω στο PCB". Με απλά λόγια, αν σου χαλάσει on the road, ένας ηλεκτρονικός, μπορεί να το ξεβιδώσει και να βρει/να του αλλάξει αυτό που έχει χαλάσει, μια δίοδο, ένα τρανζίστορ, του οποίου το κόστος είναι 0.80 λεπτά του ευρώ.
Η αναλογία είναι όπως και για τα αυτοκίνητα και τις μηχανές. Οι παλιές μοτοσυκέτες είχαν όλες μανιβέλα για να παίρνουν μπροστά ακόμη κι όταν σου είχε πέσει η μπαταρία, απλώς κυλώντας τις σε μια κατηφόρα σπρώχνωντας και πετώντας μέσα μια ταχύτητα. Τα σύγχρονα μοντέλα, όχι μόνο δεν έχουν πια μανιβέλες , ούτε οι μεγάλες μηχανές , αλλά και αν τυχόν πέσει η μπαταρία τους και δεν έχεις ηλεκτρισμό για να πάρουν μπροστά, πρέπει αναγκαστικά να καλέσεις οδική βοήθεια ή να συνδέσεις jump starter, ή να ξεμοντάρεις τη μπαταρία και να την πας για φόρτιση. Ένα ηλεκτρονικό πρόβλημα να έχει το αυτοκίνητο -να μη δουλέψει π.χ. ο καθρέφτης και θα τρέξεις στο συνεργείο.
Με όλη αυτή την πολυλογία, θέλω να πω, ότι υπάρχει ένας ήχος που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι μας. Δεν μπορεί να περιγραφεί, δεν θα καταλάβει κανείς ποτέ τη διαφορά του γιατί αυτό ακούγεται διαφορετικά από το άλλο κι ας κάνουν την ίδια δουλειά. Ακόμη κι αν αυτό που εσύ κρίνεις ότι δεν σου κάνει, αντικειμενικά (λέμε τώρα) είναι αρτιότερο τεχνολογικά από εκείνο που προτιμάς.
Δεν είμαι πιουρίστας, τα delay μου ας πούμε είναι ψηφιακά, δεν έχω στεγανά με το ψηφιακό/αναλογικό (εκτός ίσως από τα drives, που μέχρι σήμερα, δεν έχω βρει κάποιο ψηφιακό που να ανταποκρίνεται όπως τα αναλογικά). Ακούω μουσική από CD, δεν είμαι χιπστεράς να αγοράζω βινύλια, αν και έχω πάρα πολλά αγαπημένα.
Κάποιοι ωστόσο (όχι εγώ, σε αυτό έχω εμπιστευτεί την ψηφιακή τεχνολογία) αναζητούν αναλογικά delay (εφέ επανάληψης δηλαδή) για να έχουν την φυσική παραμόρφωση της ταινίας που ηχογραφούσε και επαναλάμβανε αυτό που έπαιξες και ακριβώς επειδή ήταν ταινία, σιγά σιγά αλλοιωνόταν η χροιά του ήχου. Αν δεν το ακούσεις, δεν μπορείς να το πιστέψεις πόσο "ζεστό" και ανθρώπινο ακούγεται.
Ο ήχος που έμαθα να αγαπώ λοιπόν, είναι ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ από τέτοιες λεπτομέρειες. Στο μέτρο που η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να μου προσφέρει λόγου χάρη pick dynamics ή flow στις επαναλήψεις ενός delay, είμαι OK.
Για κάποιο λόγο όμως, πάντα επιστρέφω στο παρελθόν του ήχου που έχω στο κεφάλι μου. Ο οποίος είναι όπως περιέγραψα στην αρχή αυτού του τεράστιου κειμένου.
Όχι πως δεν υπάρχουν σπουδαίοι σύγχρονοι κατασκευαστές, των οποίων μάλιστα έχω αγοράσει/δοκιμάσει άπειρες φορές αυτά που κυκλοφορούν, αλλά με κάποιο παράξενο τρόπο, τα drive στα οποία έχω καταλήξει, είναι όλα 20ετίας.
'Ενα T-Rex Mudhoney του 1996, που εντελώς ασέβαστα το τρύπησα για να βγάλω με δεύτερο footswitch το boost του, ένα proco RAT τoy 1979, ή πρώτη ή δεύτερη (πράσινη) version του Barber Electronics Compact Direct Drive γύρω στο 2011 (μου αρέσει τόσο πολύ ώστε δοκίμασα και τις επόμενες versions 3 και 4 του συγκεκριμένου, αλλά τις ξεφορτώθηκα γιατί για κάποιο μυστήριο λόγο, μόνο αυτή που έχω μου κάνει. Μέχρι που αγόρασα άλλο ένα ίδιο.
Κι εκεί το έχασα τελείως, γιατί και αυτό ακουγόταν διαφορετικά - ελάχιστα ίσως, αλλά διαφορετικά, από εκείνο που είχα! Είχα γράψει μάλιστα τότε, και στον ίδιο τον κατασκευαστή, τον David Βarber, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα πετάλια είναι handmade, για να τον ρωτήσω αν είμαι τρελός ή αν όντως υπάρχει μια -απειροελάχιστη έστω διαφορά- ανάμεσα στις δυο Versions του ίδιου πεταλιού, που είχα.
Του έστειλα και φωτογραφίες από το εσωτερικό του πεταλιού, από την ηλεκτρονική πλακέτα, για να μου πει. Η απάντηση ήταν ότι είχε αντικαταστήσει κάποιες διόδους, πχ panasonic, με κάποιες άλλης μάρκας, αλλά ότι τα πετάλια ακούγονται 99.9% το ίδιο. Μου πρότεινε μάλιστα να του το επιστρέψω να το ελέγξει αν θεωρώ ότι έχει πρόβλημα, χωρίς να με χρεώσει. Ντράπηκα τόσο πολύ, γιατί δεν είχε πρόβλημα το πετάλι, ώστε προτίμησα να το πουλήσω.
Είδα πρόσφατα ένα φιλμ όπου εξέθετε τον βάσιμο ισχυρισμό ότι στο μέλλον , στο πολύ άμεσο μέλλον - και ειδικά στο χώρο των κατασκευαστών εφέ συμβαίνει ήδη, όλα θα είναι ψηφιακά. Ήδη υπάρχουν καλλιτέχνες διάσημοι, που παίζουν με cab simulations και όχι με κανονικούς ενισχυτές επί σκηνής. Τι να πω εγώ που όπως και πολλοί άλλοι, αναζητούμε ακόμη λαμπάτους ενισχυτές, όπως τη δεκαετία του '50 και boostάρουμε το front edge του ενισχυτή για να "κάψουν" οι λάμπες και να βγάλουν παραμόρφωση όπως των Led Zeppelin;
Εκείνο που μου έγραψε ο David Barber τη μέρα που με καθησύχασε ότι δεν είμαι τρελός όταν του λέω ότι ακούω διαφορές ήταν "Τουλάχιστον τα πετάλια μου, είναι hand wired". Σημαίνει ότι οι κολλήσεις στο κύκλωμα τους έχουν γίνει από άνθρωπο και είναι στο χέρι, όχι από μηχανές ρομπότ με ακρίβεια χιλιοστού απευθείας πάνω στο PCB". Με απλά λόγια, αν σου χαλάσει on the road, ένας ηλεκτρονικός, μπορεί να το ξεβιδώσει και να βρει/να του αλλάξει αυτό που έχει χαλάσει, μια δίοδο, ένα τρανζίστορ, του οποίου το κόστος είναι 0.80 λεπτά του ευρώ.
Η αναλογία είναι όπως και για τα αυτοκίνητα και τις μηχανές. Οι παλιές μοτοσυκέτες είχαν όλες μανιβέλα για να παίρνουν μπροστά ακόμη κι όταν σου είχε πέσει η μπαταρία, απλώς κυλώντας τις σε μια κατηφόρα σπρώχνωντας και πετώντας μέσα μια ταχύτητα. Τα σύγχρονα μοντέλα, όχι μόνο δεν έχουν πια μανιβέλες , ούτε οι μεγάλες μηχανές , αλλά και αν τυχόν πέσει η μπαταρία τους και δεν έχεις ηλεκτρισμό για να πάρουν μπροστά, πρέπει αναγκαστικά να καλέσεις οδική βοήθεια ή να συνδέσεις jump starter, ή να ξεμοντάρεις τη μπαταρία και να την πας για φόρτιση. Ένα ηλεκτρονικό πρόβλημα να έχει το αυτοκίνητο -να μη δουλέψει π.χ. ο καθρέφτης και θα τρέξεις στο συνεργείο.
Με όλη αυτή την πολυλογία, θέλω να πω, ότι υπάρχει ένας ήχος που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι μας. Δεν μπορεί να περιγραφεί, δεν θα καταλάβει κανείς ποτέ τη διαφορά του γιατί αυτό ακούγεται διαφορετικά από το άλλο κι ας κάνουν την ίδια δουλειά. Ακόμη κι αν αυτό που εσύ κρίνεις ότι δεν σου κάνει, αντικειμενικά (λέμε τώρα) είναι αρτιότερο τεχνολογικά από εκείνο που προτιμάς.
Δεν είμαι πιουρίστας, τα delay μου ας πούμε είναι ψηφιακά, δεν έχω στεγανά με το ψηφιακό/αναλογικό (εκτός ίσως από τα drives, που μέχρι σήμερα, δεν έχω βρει κάποιο ψηφιακό που να ανταποκρίνεται όπως τα αναλογικά). Ακούω μουσική από CD, δεν είμαι χιπστεράς να αγοράζω βινύλια, αν και έχω πάρα πολλά αγαπημένα.
Κάποιοι ωστόσο (όχι εγώ, σε αυτό έχω εμπιστευτεί την ψηφιακή τεχνολογία) αναζητούν αναλογικά delay (εφέ επανάληψης δηλαδή) για να έχουν την φυσική παραμόρφωση της ταινίας που ηχογραφούσε και επαναλάμβανε αυτό που έπαιξες και ακριβώς επειδή ήταν ταινία, σιγά σιγά αλλοιωνόταν η χροιά του ήχου. Αν δεν το ακούσεις, δεν μπορείς να το πιστέψεις πόσο "ζεστό" και ανθρώπινο ακούγεται.
Ο ήχος που έμαθα να αγαπώ λοιπόν, είναι ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ από τέτοιες λεπτομέρειες. Στο μέτρο που η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να μου προσφέρει λόγου χάρη pick dynamics ή flow στις επαναλήψεις ενός delay, είμαι OK.
Για κάποιο λόγο όμως, πάντα επιστρέφω στο παρελθόν του ήχου που έχω στο κεφάλι μου. Ο οποίος είναι όπως περιέγραψα στην αρχή αυτού του τεράστιου κειμένου.
. Είχα δηλαδή είτε το RAT είτε το Mudhoney είτε το Βarber (ένα μόνο στην πεταλιέρα) ως βασικό overdrive ήχο, ψευτοκαθαρό, με το volume χαμηλωμένο και άνοιγα full volume για leads. Αν είχε κι άλλο κιθαρίστα το γκρουπ, το πολύ πολύ να χρησιμοποιούσα και ένα clean boost καθαρά για να dώσω ένταση - ο ήχος τους είναι αριστούργημα και καλυπτα κάθε είδος μουσικής, εκτός από metal. Mπορείς να φανταστείς reggae ή funk μπάντα, που ο κιθαρίστας της παίζει με RAT 
