Γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει, σιγά σιγά, οι κιθαρίστες να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε περισσότερο με όρους του "τι ακούει το κοινό" και όχι "τι μας αρέσει να ακούμε εμείς" πάνω στο stage.
Από την άλλη με τίποτα δεν μπορούμε να μειώσουμε την αξία της αίσθησης που έχει ο παίκτης από το όργανο, και το "όργανο" είναι όλο το setup, κιθάρα, καλώδιο, εφφέ, ενισχυτής ή άλλο μέσο αναπαραγωγής, ηχείο (-α).
ΚΤΤΜΓ*, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες επιλογές θα έδιναν το ιδανικό αποτέλεσμα:
1) Αυτό που περιγράφει ο yameth σε ένα πρόσφατο άρθρο, δηλ. μόνο ο ενισχυτής, ούτε μικρόφωνα ούτε τίποτα, και προσοχή στις εντάσεις και την ισορροπία ώστε να δοθεί το καλύτερο "ζωντανό" αποτέλεσμα. Αυτό ισχύει για μικρά club βέβαια (και εννοώ ΜΙΚΡΑ).
2) The full Monty: κάτι που να δίνει την αίσθηση καμπίνας κιθάρας και επιβεβαιωμένα καλός ήχος "έξω" για τον ακροατή που πλήρωσε τα ωραία του λεφτά. Παραδείγματα? Έξοδος από τον ενισχυτή στην κονσόλα μέσω cab sim, μοντελομηχάνημα που να δίνει έξοδο στο PA αλλά και στο return ενός "προσωπικού" ενισχυτή, κλπ. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει σημασία kateme, είναι να έχει ο παίκτης εικόνα ΚΑΙ του ήχου που βγαίνει προς τα έξω. Άρα ένας τύπος monitoring είναι απαραίτητος.
Ακόμα και παίκτες που έχουν σκάσει ένα φορτηγό λεφτά για ένα rig βασισμένο στο "απόλυτο" Axe-Fx, καταλήγουν να παίζουν live ΚΑΙ με κάποιον τελικό+καμπίνα ή Atomic FRFR (που έχει αίσθηση καμπίνας σε μεγάλο βαθμό).
Αλλά το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ είναι πως ΟΛΑ τα παραπάνω εξαρτώνται από το στυλ που παίζει ο καθένας. Αλλες προδιαγραφές και απαιτήσεις έχει ένα μπλουζίστας, άλλες ένας αλτερνατιβάς ;D, άλλες ένας φουζιονάς, και πάει (κ)λέγοντας.
* "κατά την ταπεινή μου γνώμη"
