Ποια είναι η γνώμη σας για το επίπεδο της Eurovision φέτος;

Καλημέρα και πάλι.
Δεν μπόρεσα να γράψω τελικά χθες βράδυ, λόγω κούρασης συνολικά την μέρας, επομένως συνεχίζω σήμερα με το τι βρήκα στα κομμάτια που ψηφισα. Φυσικά στο τέλος θα μιλήσω και για το ελληνικό κομμάτι (αν και τα 'χω ξαναπεί στο θέμα του Ελληνικού τελικού, βασικα θα πω για τη θέση που πήραμε τώρα, μην λέω πάλι τα ιδια).

Ιταλια : 2 ψηφους έδωσα στο κομμάτι αυτό, από τον ημιτελικό το βρήκα ένα από τα καλύτερα κομμάτια (μην πω και το καλύτερο μαζί με αυτό της Μαλτας. Ένα κάπως disco-ιταλιανικο κομμάτι που θύμιζε 70's οπως και ο τραγουδιστής, που μου θυμίζε τον Δάκη. Φοβερή Μελωδια πραγματικά με Μ κεφάλαιο που τιμάει τον όρο Μουσικη, ο στίχος αν και δεν κατάλαβα γρι απ' ότι λέει ταίριαζε πολύ ευηχα στ' αυτιά μου με την μουσική (σαν άκουσμα εννοώ ναι όχι σαν νοημα) και ο Τραγουδιστής ειναι κι αυτος με Τ κεφαλαιο (πραγματικα εχει ολη την εννοια της λεξης τραγουδιστης) κι έχει πραγματικά φοβερή φωνη. Η φωνη του ειχε χροια και χρωμα (αυτό ψάχνω σε πολλούς σημερα) και οι ψηλές του νότες έβγαιναν φυσικά κι αβιαστα (μέχρι Sib εφτασε) και οχι σαν κάποιους άλλους που ακουγόταν λες και κάνουν ασκήσεις φωνητικης όπως είπαμε πριν. Μου άρεσε που ο τραγουδιστής και οι χορευτές ήταν ξεχωριστοί, δηλαδή οι χορευτές απλά χόρευαν και ο τραγουδιστής μόνο τραγουδουσε χωρίς να κάνει κάτι άλλο, είχε δηλαδή ο καθένας τον ρόλο του δεν έμπαινε ο ένας στα χωράφια του άλλου (υπήρξε και νήμα πρόσφατα εδώ που έλεγε ότι πλέον την σήμερον οι τραγουδιστες πρέπει να κάνουν χίλια δυο πράγματα την ώρα του τραγουδιού χάριν της εικόνας, με αποτέλεσμα ν'απλοποιεται το τραγούδι και η μουσική). Εδώ ευτυχώς είχε αναλάβει ο τραγουδιστής το τραγούδι (και το τραγουδι αυτο μονο απλο κι ευκολο δεν ηταν) και οι χορευτές την εικόνα. Γενικα όλα τέλεια, πραγματικά αξιοπρεπεστατη δουλειά απ'ολες τις απόψεις. Δεν ξέρω κατά πόσο κάποιο τραγούδι της φετινης eurovision θα με συντροφεύει για πολύ καιρό μουσικα (αν θα βάζω δηλαδή να το ακούω μετά από κάποιες μέρες για καιρο), όμως κρατάω ότι το τραγούδι αυτό της Ιταλιας (συν της Μαλτας), κράτησαν με αξιοπρέπεια τον όρο "μουσικη" έτσι όπως την γνωρίζαμε μέχρι πρόσφατα, χωρίς όλους αυτούς τους περίεργους νεωτερισμούς (που προσωπικά μου φαίνονται παραξενοι). Θα συμφωνήσω με τον @Jet72 ότι το συγκεκριμένο τραγούδι (μαζί με της Μάλτας να προσθεσω) μου δίνει και μένα την αίσθηση ότι υπάρχει ακόμα κάπου ελπίδα και συναισθημα στον κοσμο.
Στον τελικό, στην αρχή το εβλεπα χαμογελαστα και με ομορφη διαθεση κι ελεγα να του δώσω μια ψήφο. Μόλις τελείωσε το κομμάτι μου άρεσε που συγκινήθηκε ο τραγουδιστής και σκέφτηκα να δώσω και δεύτερη. Όταν ξαναπαιξε στο replay όλων των κομματιών, παραλίγο να συγκινήθω εγώ (δεν πρόλαβα να κλάψω όπως στη Μαλτα, γιατί μετά από λίγα δευτερα άλλαξε κομμάτι αλλά έτοιμος ημουνα). Οπότε λέω αξίζει και δεύτερη ψήφο, όπως και έγινε!
Ευτυχώς τουλάχιστον το ιταλικό πήρε 5η θέση. Αυτό έλειπε να μην πάρει...

Συνεχίζω σε λίγο με τα υπόλοιπα τραγούδια.
Συγνώμη για τα σεντόνια σε τραγούδια Ιταλίας και Μάλτας, έψαχνα να βρω τι να σβήσω, αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να σβήσω κάτι και ίσα ίσα που έγραψα και λιγα ακόμα για να εκφραστώ καλύτερα και ακριβώς όπως θέλω. Ευχαριστώ!
 
Last edited:
Η σκόνη της φετινής Eurovision έπεσε και η αποτίμηση μου, μου αφήνει μια μάλλον περίεργη γεύση.

Η 10η θέση του AKYLA είναι αναμφίβολα αξιοπρεπέστατη ως νούμερο. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί αν μιλήσουμε για την ποιότητα του τραγουδιού και τη συνολική παρουσία, επιστρέψαμε με ταχύτητα σε αυτή την παρωχημένη, καραγκιοζιλίστικη τακτική του φτηνού εντυπωσιασμού που τοποθετεί το θέαμα πάνω από τη μουσική ουσία.

Μια τακτική που μοιραία μπλέχτηκε με μια woke ατζέντα που πλέον δείχνει ξεκάθαρα σημάδια κόπωσης. Ο κόσμος φαίνεται να βαρέθηκε το πρέπει και την επιβεβλημένη υπερβολή, αναζητώντας ξανά κάτι πιο αυθεντικό. Όσο για τα προγνωστικά που τον έδειχναν σταθερά στα ψηλά πατώματα, για εμένα έπαιξε τον ρόλο του λαγού. Μια τεχνητή φούσκα για να κατευθυνθεί η ψηφοφορία, να δημιουργηθεί hype για να κοπούν ψήφοι από άλλες, πιο δυναμικές υποψηφιότητες.

Η Βουλγαρία κέρδισε γιατί πολύ απλά είχε αυτό που έλειπε από τα πυροτεχνήματα της διοργάνωσης και η κοπέλα, εκτός από εξαιρετική τραγουδίστρια-performer, είχε πραγματικά ένα από τα πιο εντυπωσιακά 😮 στήθη στην παγκόσμια ιστορία των μουσικών σκηνών.🙏🙏🙏

Βλέποντας για μια τελευταία φορά τη φετινή μας συμμετοχή, το μυαλό μου πηγαίνει δικαιωματικά στη Μαρίνα Σάττι, η οποία σε παρόμοια μονοπάτια απέδειξε τι σημαίνει καλλιτεχνικό εκτόπισμα και άξιζε μια σαφώς καλύτερη θέση με βάση την αμιγώς μουσική και πρωτοποριακή της πρόταση.

Τέλος, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το παιχνίδι φέτος είχε και πάλι τις γνωστές ιδιαιτερότητές του. Χωρίς να το πάμε στο πολιτικό γιατί η μουσική υποτίθεται πως ενώνει, για άλλη μια φορά η περίπτωση του Ισραήλ απέδειξε ότι οι κανόνες της ευνοιοκρατίας και των ειδικών ισορροπιών στο safe περιβάλλον της EBU κρατούν καλά. Τα συμπεράσματα δικά σας.​

Άντε, να μαστε καλά, θα τα πούμε ξανά του χρόνου.
 
Καλά κανείς δεν εκτιμάει την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα μου; Τα ίδια θα έλεγα για το ελληνικό τραγούδι ότι θέση και αν έπαιρνε... Και έχουμε εδώ τον cos_dr όπου φυσάει ο άνεμος μια να εκθειάζει την εσωτερικότητα του AKYLA και μια τον λέει καραγκιόζη τώρα που πάτωσε! Να εκτιμούμε παραπάνω την ακεραιότητα παρακαλώ
 
Άγιος είπε:
Καλά κανείς δεν εκτιμάει την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα μου; Τα ίδια θα έλεγα για το ελληνικό τραγούδι ότι θέση και αν έπαιρνε... Και έχουμε εδώ τον cos_dr όπου φυσάει ο άνεμος μια να εκθειάζει την εσωτερικότητα του AKYLA και μια τον λέει καραγκιόζη τώρα που πάτωσε! Να εκτιμούμε παραπάνω την ακεραιότητα παρακαλώ
Click to expand...

 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top