Η Χρυσή Εποχή του Gamer και του Home Studio Μουσικού: Μια Γλυκόπικρη Διαπίστωση

[Διαγραμμένο μέλος 6000]

Παντως αυτο που λεει ο Eno στο συγκεκριμενο αποσπασμα, δεν εχει καμια σχεση με επαφη με καινουργιες ιδεες και τετοια. Αυτο που λεει ειναι πως του ειναι δυσκολο να απομνημονευει καλες ιδεες που στηριζονται σε μη- οικιες σε αυτον μουσικες λεπτομερειες, καθως αν δεν εχει καποιο κασετοφωνο δεν μπορει να τις καταγραψει σε παρτιτουρα

Είπα εγώ τίποτε για νέες ιδέες;

Αναφέρεται σε δύο πράγματα, α) τη δική του δυσκολία να θυμάται καλές ιδέες όταν δεν έχει κοντά του το δικό του ιδεώδες μέσο για την καταγραφή ιδεών, β) την παρατήρησή του πως οι καλές ιδέες (ένα είδος έμπνευσης, απ' όπου και αν το πιάσεις) σχετίζονται πάντα με την επαφή με κάποιο ασυνήθιστο ερέθισμα.

Με το (β) συμφωνω απόλυτα, το (α) δεν με αφορά. Δεν δίνει κάποια συνταγή για το πως να έχει κάποιος έμπνευση, εγώ πρότεινα μία (από τις πολλές, είμαι βέβαιος) συνταγή. Τα παραδείγματα μουσικών που έκαναν ωραίες δουλειές όταν συμμετείχαν σε κάποια ασυνήθιστη (γι' αυτούς) δραστηριότητα, είναι υπερβολικά πολλά.

Δεν αρκει κανενα καινουργιο ερεθισμα, και δεν εχει σημασια και καμια εμπνευση στην τελικη, αν αυτη δεν αποτελεσει κινητηρια δυναμη για τη δημιουργια ενος εργου που μπορει να πει κατι παραπανω απο οσα εχουν ηδη ειπωθει

Όχι, δεν αρκεί. Άλλο "δεν αρκεί", άλλο το "δεν είναι προϋπόθεση".

 

[blind]

Κωνσταντινε εχω μερικες διαφωνιες σχετικα με αυτα που γραφεις, διοτι υπαρχει η αντιληψη οτι το gaming ειναι μεσο κοινωνικοποιησης, δημιουργικοτητας και αρκετα ακομα ευσημα τα οποια μπορει καποιος να του αποδωσει.
Δε θα σου πω μπουρδες, τι καλυτερο απο το να ειμαι αραχτος και να λιωνω 8ωρακια <3 δε φανταζεσαι ποσο το γουσταρα και ποσο το εκανα πιο μικρος. Καλυτερο και απο γκομενες

Ωστοσο! Γραφεις ' Σε πολλά παιχνίδια καλούμαι να χτίσω κόσμους, να υποδυθώ ρόλους, να πάρω αφηγηματικές αποφάσεις.' το οποιο χτυπησε μια πολυ ευαισθητη χορδη μου. Αυτην που οταν συναντουσα μια δυσκολια ειτε επαγγελματικη ή σε καποια σχεση με διέταζε να παω για μια Dota στο κοντινοτερο lanαδικο που υπαρχει για να χτισω τον κοσμο μου και να υποδυθω εναν αλλο ρολο, μιας και σε αυτον που διαλεξα ( ; ) είχα αποτυχει.

Σχετικα με ''Το gaming είναι μια βαθιά δημιουργική ασχολία, όχι μόνο επειδή προσφέρει ψυχαγωγία, αλλά επειδή ενεργοποιεί τα ίδια νοητικά και συναισθηματικά αντανακλαστικά που καλλιέργησα μέσα από τη μουσική εκπαίδευση.'' απλα φαντασου τί θα μπορουσες να ειχες πετυχει σε οποιονδηποτε τομέα,στη μουσική για παραδειγμα, εαν το χρονο που λες οτι ''δημιουργούσες' χτίζοντας εναν εικονικό χαρακτήρα και πολεμώντας με νεροπίστολα τον αφιέρωνες για μελέτη!!! Θεωρω αληθεια οτι αδικως παραδίδεις εύσημα στα βιντεοπαιχνιδια και σε προτρεπω να δοκιμασεις να αφιερωσεις το μισο χρονο που παιζεις βιντεο games, στο να κανεις κατι που γουσταρεις και να ΝΙΩΣΕΙΣ την διαφορά!

Το ' it's not what you have, but what you do with it!' που εχεις σαν συνθημα, μπορει να σε αποπροσανατολισει απο το σκοπο σου, διοτι εαν εχουμε στα χερια μας εργαλεια τα οποια δεν εχουμε αναγκη μπορει να χασουμε το χρονο μας χρησιμοποιώντας τα. Οποτε καλυτερα απλα να αναρωτηθουμε τι πραγματικα χρειαζομαστε....

ΥΓ Εννοειται οτι σου μιλαω οπως θα μιλουσα στο μικρο μου γιο που παιζει βιντεογκειμ και τα βρισκει συναρπαστικα!

 

[manosx]

β) την παρατήρησή του πως οι καλές ιδέες (ένα είδος έμπνευσης, απ' όπου και αν το πιάσεις) σχετίζονται πάντα με την επαφή με κάποιο ασυνήθιστο ερέθισμα.

Δεν προκυπτει κατι τετοιο απο το αποσπασμα που παραθεσες.

Αλλωστε κατι τετοιο θα ηταν και ακυρο σα νοημα. Η μουσικη, και καθε τεχνη, εχει πολυ μεγαλο βαθμο αυτοαναφορικοτητας: Ειναι μια πηγη εμπνευσης απο μονη της. Σε ενα απλο τζαμαρισμα, ή με ενα απλο χαζοπαιξιμο του οργανου μπορει να προκειψει μια καλη μουσικη ιδεα, ενω εχουμε αναφορες ακομα και για φοβερα εμπνευσμενα κομματια που σκανε απο το πουθενα ακομα και στον υπνο του δημιουργου


Δεν ειναι μια συνειδητη διανοητικη ή φιλοσοφικη επεξεργασια του περιβαλλοντος η εμπνευση για να απαιτει ντε και καλα ενα εξωτερικο ερεθισμα. Ειναι τοσα πολλα αλλωστε τα παραδειγματα κορυφαιων εργων τεχνης που ειναι φτιαγμενα σε συνθηκες απομονωσης, που ειναι αυταποδεικτο αυτο.

 

[MGs]

Δεν υπαρχει αλλωστε συνταγη για να σου ερθει εμπνευση, εδω καλα καλα καποιοι αμφισβητουν ακομα και την υπαρξη της. Δεν αρκει κανενα καινουργιο ερεθισμα, και δεν εχει σημασια και καμια εμπνευση στην τελικη, αν αυτη δεν αποτελεσει κινητηρια δυναμη για τη δημιουργια ενος εργου που μπορει να πει κατι παραπανω απο οσα εχουν ηδη ειπωθει: Αν αναλογιστουμε λοιπον το τι εχει ηδη ειπωθει, οι προυποθεσεις για να παραγει καποιος κατι αναλογα αξιολογο ξεπερνουν κατα πολυ μια απλη εμπνευση ή τις δυνατοτητες της μουσικης τεχνολογιας, οσο εξελιγμενη και αν ειναι, καθως η προσπαθεια που απαιτει κατι τετοιο αγγιζει πλεον τα ορια του ανεφικτου.

Πολύ κοντά.
Υπάρχει έμπευνση,απλά το όριο που ξεκινάει για τον κάθε ένα είναι διαφορετικό.
Οπως ένας κομπρέσορας.
Οι λόγοι που την πυροδοτούν επίσης,μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο ώς προς το παραγόμενο αποτέλεσμα.

Ο Eno είχε όλες τις βασικές προυποθέσεις για να δώσει σημασία σε αυτό το παραγόμενο αποτέλεσμα,γιατί μπορούσε να τον τροφοδοτήσει με ενέργεια,αλληλεπίδραση,πόρους για να συνεχίσει να το κάνει,αν και στο τελευταίο δέν είχε και ιδιαίτερη ανάγκη και φυσικά αποδοχή και αναγνωρισημότητα.
Υπήρχε λόγος σοβαρός δηλαδή.
Πιστεύει λανθασμένα οτί μπορούσε να αποτυπώσει την ιδέα του,λές και η ιδέα σε κάτι διαρκώς μεταβαλλόμενο όπως είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι κάτι στατικό,ακόμη και την ώρα που τα γράφεις σε χαρτί η κασέτα αλλάζεις πράγματα,απλά δέν το καταλαβαίνεις λόγο ταχύτητας και ελαστικότητας.

Το μεγάλο του ατού,ήταν απλά οτι απο όποιο πλαίσιο και να ξεκινούσε,καθόριζε ξεκάθαρα σε πιό πεδίο θα κινηθεί και ότι και να χρησιμοποιούσε διαδραστικά στην συνέχεια,είτε ένα βιολί είτε μία κουδούνα για πρόβατα,ήξερε να το τοποθετήσει έτσι ώστε να του αποφέρει ένα αποτέλεσμα κοντά,σε αυτό που είχε θέσει σαν ζητούμενο εξ αρχής.

Τα πράγματα βέβαια γίνονται χειρότερα όταν εχουμε να κάνουμε με ένα κλασικό έργο και ας έχουμε και την έγγραφη αποτύπωση από τον ίδιο τον δημιουργό του,οπου βγάζει ο άλλος/η αποτέλεσμα οτί του αρέσει να ακούει Mozart,ενώ στην ουσία του αρέσει μία ορχήστρα πού προσπαθεί να αποδώσει τα έργα του Mozart.
Με τις καλικατσούνες που έκανε βέβαια,αμφιβάλω αν και ο ίδιος θα τα έπαιζε ίδια,αλλά δέν συνεχίζω να μην φύγει κανένα δοξάρι και σπάσει κανένα τζάμι,απο κανέναν κλασσικό που συγχύστηκε.
Να,εδώ στην γωνία θα κάτσω και δέν ξαναμιλάω.

 

[cos_dr]

νεροπίστολα τον αφιέρωνες για μελέτη!!! Θεωρω αληθεια οτι αδικως παραδίδεις εύσημα στα βιντεοπαιχνιδια και σε προτρεπω να δοκιμασεις να αφιερωσεις το μισο χρονο που παιζεις βιντεο games, στο να κανεις κατι που γουσταρεις και να ΝΙΩΣΕΙΣ την διαφορά!

Μα κάνω αυτό που γουστάρω και από τα πολλά που έχω κάνει στα ΠΕΝΗΝΤΑ μου χρόνια και δε θεωρώ ότι είναι λίγα, είναι κάτι από αυτά που γουστάρω περισσότερο.
Σέβομαι φυσικά τις διαφωνίες σου. Και μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό τα μικρά παιδιά, όπως και το δικό μου που είναι στην εφηβεία να τα βρίσκει συναρπαστικά αν συνυπολογίζουμε την υποκρισία, τη σαπίλα, της διαφθορά, τη διαπλοκή και κάθε είδους τρέλα και ανεπάρκεια που βρίσκουν γύρω τους.
Φυσικά, σέβομαι τις διαφωνίες και τις αντιρρήσεις σου, αλλά.
Αφιέρωσα πολύ χρόνο στη μελέτη, στην επιστήμη, στην καριέρα, στην περιουσία και μάλλον το μετάνιωσα. Περισσότερο gaming, περισσότερη κρεπάλη, λιγότερα πλούτη και φιλοδοξίες = ΕΥΤΥΧΙΑ, ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ και ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ. ΥΕΑΗ!
Αυτά που γράφω όχι μόνο θα συνεχίσω να τα υποστηρίζω φανατικά αλλά θα επιμείνω ότι συνέβαλαν ΚΥΡΙΩΣ με τον τρόπο που περιέγραψα ότι λειτουργούν, τα ΜΕΓΙΣΤΑ στη μουσική μου, αξιοζήλευτη λόγω του αποτελέσματος που παράγω θα έλεγα, ΠΑΙΔΕΙΑ.

 

[Διαγραμμένο μέλος 6000]

Δεν προκυπτει κατι τετοιο απο το αποσπασμα που παραθεσες.

Όχι, δεν προκύπτει. Μείον την παρένθεση, είναι ακριβής μετάφραση αυτού που παρέθεσα

Σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος έχει άλλη ερμηνεία για το πρόβλημα που έθιξε ο OP, (εγώ είπα ότι φταίει η έλλειψη έμπνευσης, κάποιος άλλος μπορεί να πιστεύει ότι υπάρχει αρκετή έμπνευση αλλά όχι αρκετά ναρκωτικά) ας την γράψει, δεν θα κάνω τώρα τον απολογητή των απόψεων του Eno.

Όσον αφορά τα έργα που γράφτηκαν σε συνθήκες απομόνωσης, πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι εννοείς; Υπάρχουν πολλά είδη απομόνωσης, υπάρχει η απομόνωση ότι "έχει αλλάξει η γειτονιά μου αλλά δεν το ξέρω διότι έχω να βγω πέντε χρόνια", υπάρχει και η απομόνωση "πάω για μερικούς μήνες σε ένα Άσραμ να το ρίξω στην προσευχή και τη νηστεία". Δεν είναι το ίδιο.

 

[manosx]

Μείον την παρένθεση, είναι ακριβής μετάφραση αυτού που παρέθεσα

Καμια σχεση. "a good idea nearly always relies on some unfamiliar nuance" εννοει οτι μια καλη ιδεα στηριζεται σε καποια ασυνηθιστη (μουσικη ) αποχρωση. Μια μουσικη ιδεα δηλαδη που αξιζει να προσεχθει, εχει περιεχομενο που ξεφευγει απο τα κλισε, και για αυτο ακριβως ειναι δυσκολο να τη θυμασαι, δεν ειναι οτι θα πεις "α, ενα δωδεκαμετρο με σηκωμα στη blue note" για να σου μεινει στο μυαλο, ειναι κατι ασυνηθιστο που αν δεν το καταγραψεις ειτε σε παρτιτουρα ειτε σε κασετοφωνο, παει, το εχασες.

Καμια σχεση με την αποδοση σου ως "οι καλές ιδέες σχετίζονται πάντα με την επαφή με κάποιο ασυνήθιστο ερέθισμα." Αλλωστε δε βγαζει και νοημα αυτη η αποδοση στο πλαισιο της συζητησης: Γιατι αυτες οι ιδεες να ειναι δυσκολο να απομνημονευτουν; Ισα ισα θα ηταν πιο ευκολο, αφου υπαρχει συναφεια με καποιο εξωτερικο ερεθισμα

 

[marathon]

Πως αυτοί οι άνθρωποι, που δεν θα έχουν νοιώσει τον παλμό μιάς μπάντας, θα κληθούν να τον αποδώσουν;

Ο Βαγγέλας (και αρκετοί άλλοι), ποτέ δεν ήταν σε συμφωνική ορχήστρα...μια χαρά την απέδωσε νομίζω. Δεν χρειάζεται να είσαι σε μπάντα για να καταλάβεις πώς παίζουν...αρκεί να ξέρεις να "ακούς".

 

[Διαγραμμένο μέλος 6000]

-

ασυνηθιστη (μουσικη ) αποχρωση

Τι είναι αυτό, το "ασυνήθιστη μουσική απόχρωση"; Πρώτη φορά ακούω για κάτι τέτοιο (μουσική απόχρωση), πολλώ μάλλον "ασυνήθιστη", και πολλώ μάλλον για έναν σαν τον Eno, που δεν ήξερε να διαβάζει μουσική. Άλλωστε, η αναφορά στο ότι "δεν έχω μαζί το κασσετόφωνό μου" (μάλλον δεν εννοούσε κάποιο μεγαλύτερο καταγραφικό, και επίσης τα ψηφιακά δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί), αναφέρεται σε έκτακτες και ασυνήθιστες ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ συνθήκες, όπως μία βόλτα ή κάτι περισσότερο.

Η εκτίμησή σου πως η απόδοσή μου δε βγάζει νόημα, έρχεται σε αντίθεση με την καθημερινή μας εμπειρία, αφού κάθε απόκλιση από την ρουτίνα μας, έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του βαθμού εγρήγορσης και της παρατηρητικότητας μας. Καθώς όμως δεν έχουμε έλεγχο στις εξωτερικές συνθήκες, αυτό καθιστά "αυτόματα" δύσκολο να θυμηθούμε τις σκέψεις μας και τις ιδέες μας, όταν αυτές οι συνθήκες αλλάξουν.

Παράδειγμα: περπατάς σε ένα δρόμο και συναντάς για πρώτη φορά έναν κλόουν. Το ερέθισμα προκαλεί μία αλλυσιδωτή αντίδραση στο νου και (ίσως) γεννηθεί μία νέα (για εσένα, ξαναλέω) ιδέα. Μετά, το περιστατικό λήγει, γυρνάς στο σπίτι, βάζεις Netflix και θυμάσαι ότι νωρίτερα είχες μία καλή ιδέα, αλλά (τις πιο πολλές φορές) η ανάμνηση είναι θολή και ανακριβής. Αυτό εννοεί, κατά τη γνώμη μου, ο άνθρωπος.

Πιστεύει λανθασμένα οτί μπορούσε να αποτυπώσει την ιδέα του

Περκέ "λανθασμένα"; Όλοι αυτό πιστεύουμε και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε όταν γράφουμε μουσικούλα.

Η μουσικη, και καθε τεχνη, εχει πολυ μεγαλο βαθμο αυτοαναφορικοτητας

Αυτό, ασφαλώς ισχύει. Αν κάποιος τα καταφέρνει έτσι, μπράβο και από εμένα. Θυμίζω ότι η κουβέντα διεξάγεται στο πλαίσιο που έθεσε ο OP.

 

[cos_dr]

Ο Βαγγέλας (και αρκετοί άλλοι), ποτέ δεν ήταν σε συμφωνική ορχήστρα...μια χαρά την απέδωσε νομίζω. Δεν χρειάζεται να είσαι σε μπάντα για να καταλάβεις πώς παίζουν...αρκεί να ξέρεις να "ακούς".

Χωρίς να απαξιώνουμε ποτέ τη σημασία των μουσικών σπουδών και της θεωρητικής μελέτης, πρέπει να θυμόμαστε ότι το άκουσμα είναι και αυτό μορφή μελέτης, ίσως η σπουδαιότερη. Όσο κι αν μελετήσεις στο χαρτί, στο πεντάγραμμο ή σε ένα σύγγραμμα, αν δεν ακούσεις πραγματικά έργα, αν δε βιώσεις οπτικοακουστικά τη μουσική επένδυση, και μάλιστα με την καθοδήγηση κάποιου πιο έμπειρου που θα σου επισημάνει τις λεπτομέρειες, δεν μπορείς να πετύχεις σε βάθος ούτε να παράξεις κάτι αντίστοιχης αξίας.

Εξίσου σημαντικό όμως είναι το να βρίσκεσαι σε μια μπάντα. Δεν αρκεί να ακούς απ’ έξω μόνο όταν συμμετέχεις εκ των έσω, μέσα από τη μελέτη και το παίξιμο με τους άλλους, βελτιώνεις πραγματικά το performance σου και διευρύνεις τους μουσικούς ορίζοντες. Εκεί, μέσα στις διασκευές και στο ζωντανό παίξιμο, θα ανακαλύψεις nuances που θα σε εμπνεύσουν και θα σε οδηγήσουν σε νέες δημιουργικές ιδέες.

Γι’ αυτό και το να παίζεις παιχνίδια ενώ ασχολείσαι με τη μουσική και τη σύνθεση,(@blind όντας εκπαιδευμένος μουσικός όπως είμαι εγώ φίλε μας), δεν είναι χάσιμο χρόνου. Αντίθετα, είναι ένα πολύτιμο εργαλείο μελέτης και μάλιστα διασκεδαστικό. Η μουσική δεν περιορίζεται στο χαρτί ζει μέσα από το αυτί, το βίωμα και την πράξη.

 

[cos_dr]

Θυμίζω ότι η κουβέντα διεξάγεται στο πλαίσιο που έθεσε ο OP.

Πάμε να τον κάνουμε μαύρο στο ξύλο

 

[Διαγραμμένο μέλος 6000]

Πάμε να τον κάνουμε μαύρο στο ξύλο

Το θέμα που έθεσες είναι έγκυρο και αφορά πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες, όχι μόνο τη μουσική. Εγώ πρότεινα ως αιτία την έλλειψη έμπνευσης, αλλά αν κάποιος κρίνει κάτι άλλο, θα ήθελα πραγματικά να το ακούσω.

Το έχω γράψει και παλαιότερα (αλλά μη με ρωτήσετε την πηγή), ότι ένας πληκτράς είχε στείλει ένα γράμμα σε ένα περιοδικό και ρώταγε "Έχω πάρει τα εξής σύνθια, από M1 έως τρέχα γύρευε, και να οι κονσόλες μου, και να τα μικρόφωνα, και να τα εφέ μου, και να οι οθόνες και να, και να.... αλλά οι ηχογραφήσεις μου ακούγονται κάπως χάλια, ενώ στοχεύω σε κάτι που να θυμίζει Beatles της εποχής του White Album. Τι μπορεί να φταίει;"

Οπότε του απαντά ο αρχισυντάκτης "Not enough drugs?".

 

[cos_dr]

Το θέμα που έθεσες είναι έγκυρο και αφορά πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες, όχι μόνο τη μουσική. Εγώ πρότεινα ως αιτία την έλλειψη έμπνευσης, αλλά αν κάποιος κρίνει κάτι άλλο, θα ήθελα πραγματικά να το ακούσω.

Το έχω γράψει και παλαιότερα (αλλά μη με ρωτήσετε την πηγή), ότι ένας πληκτράς είχε στείλει ένα γράμμα σε ένα περιοδικό και ρώταγε "Έχω πάρει τα εξής σύνθια, από M1 έως τρέχα γύρευε, και να οι κονσόλες μου, και να τα μικρόφωνα, και να τα εφέ μου, και να οι οθόνες και να, και να.... αλλά οι ηχογραφήσεις μου ακούγονται κάπως χάλια, ενώ στοχεύω σε κάτι που να θυμίζει Beatles της εποχής του White Album. Τι μπορεί να φταίει;"

Οπότε του απαντά ο αρχισυντάκτης "Not enough drugs?".

Η έμπνευση είναι μια έννοια που συχνά μυθοποιείται, σχεδόν σαν να πρόκειται για μια από μηχανής θεότηταπου εμφανίζεται απροειδοποίητα. Στην πραγματικότητα όμως, η έμπνευση δεν είναι κεραυνός εν αιθρία· είναι η φυσική συνέπεια της συνεχούς επαφής με τη μουσική, της ακρόασης, της πράξης και της εμπειρίας. Η μελέτη στο χαρτί, το πεντάγραμμο, τα συγγράμματα είναι απαραίτητα θεμέλια, αλλά από μόνα τους σπάνια αρκούν για να γεννηθεί κάτι ζωντανό. Η έμπνευση ανθίζει εκεί που η θεωρία συναντά το βίωμα: στο άκουσμα, στον πειραματισμό, στη συμμετοχή. Συχνά ακούγεται ότι σήμερα υπάρχει έλλειψη έμπνευσης στη μουσική.

Όμως ίσως αυτό που βιώνουμε εμείς τουλάχιστο, να είναι περισσότερο μια σύγκρουση γενεών παρά μια πραγματική έλλειψη. Όσοι μεγαλώσαμε με συγκεκριμένα ακούσματα έχουμε στο μυαλό μας ορισμένα πρότυπα που καθορίζουν τι θεωρούμε εμπνευσμένο. Έτσι, η νέα παραγωγή μπορεί να μας φαίνεται φτωχότερη, πιο μονοδιάστατη. Όμως για τους νεότερους δημιουργούς και ακροατές, η δική μας νοσταλγία δεν έχει το ίδιο βάρος. Αυτοί εμπνέονται από άλλες φόρμες, άλλα ηχοχρώματα, άλλες αισθητικές προσεγγίσεις. Για εμάς μπορεί να μοιάζουν απλές, αλλά για εκείνους είναι αυθεντικές και σύγχρονες.Η έμπνευση δεν λείπει λοιπόν· απλώς αλλάζει μορφές. Για μια γενιά ήταν ένα σόλο κιθάρας που συγκλόνιζε, για μια άλλη μπορεί να είναι η υφή ενός ηλεκτρονικού beat, η λεπτομέρεια στο sound design, ή ένας στίχος που μιλάει με αφοπλιστική απλότητα. Η έμπνευση αντανακλά πάντα το βλέμμα της εποχής και τα διαθέσιμα εργαλεία της.

Πρακτικά λοιπόν, ένας μουσικός μπορεί να εμπνευστεί από ποικίλες πηγές, όπως την ακρόαση έργων και την αποκωδικοποίηση της ενορχήστρωσης, των δυναμικών και των υφών τους. Από τη συμμετοχή σε ένα μουσικό σύνολο ή μπάντα, όπου οι αλληλεπιδράσεις παράγουν ιδέες που δεν θα γεννιόντουσαν ατομικά Από τον αυτοσχεδιασμό, όπου η θεωρία μετατρέπεται σε πράξη και το ένστικτο ανοίγει νέους δρόμους.Από την οπτικοακουστική εμπειρία – gaming, κινηματογράφο, θέατρο όπου η μουσική επένδυση λειτουργεί ως οδηγός συναισθημάτων και αφήγησης.

Η έμπνευση δε θα βρεθεί ποτέ σε έλλειψη. Απαιτεί ανοιχτά αυτιά και νου, και τη διάθεση να τη δούμε όχι σαν χαμένο ιδανικό του χθες αλλά σαν μια συνεχή βιωματική διαδικασία αλληλεπίδρασης.

 

[manosx]

Τι είναι αυτό, το "ασυνήθιστη μουσική απόχρωση"; Πρώτη φορά ακούω για κάτι τέτοιο (μουσική απόχρωση), πολλώ μάλλον "ασυνήθιστη"

Το οτι πρωτη φορα το ακους, δεν σημαινει και οτι δεν υπαρχει:


https://www.researchgate.net/public...ical_Considerations_and_Analytical_Approaches



"According to theories from cognitive psychology, musical nuances, i.e.,
“those features of musical experience that are too subtle to be captured
within our analytical grids” (Higgins, 1997, p. 87), are perceived and
verbalized differently from established notions of harmony, melody, and
rhythm (Thies, 1982, p. 33; Raffman, 1993, pp. 83-91; Crowder, 1993, pp.
134-135; de la Motte-Haber, 1996, pp. 478)"

Ακριβως αυτο που πραγματευεται το συγκεκριμενο αποσπασμα δηλαδη που παραθεσες.

Η εμπνευση στην τεχνη πρεπει πρωτα απο ολα να αντιμετωπιζεται μεσα στα πλαισια και με τα μεσα της ιδιας της τεχνης. Εικονες οπως αυτες που παραθετεις, με τον καλλιτεχνη να βολταρει και να αντλει εμπνευση απο τον περαστικο κλοουν (!) , αφορουν μονο ρομαντικες προσεγγισεις εκτος της σκληρης πραγματικοτητας της δημιουργιας

 

[cos_dr]

Η εμπνευση στην τεχνη πρεπει πρωτα απο ολα να αντιμετωπιζεται μεσα στα πλαισια και με τα μεσα της ιδιας της τεχνης. Εικονες οπως αυτες που παραθετεις, με τον καλλιτεχνη να βολταρει και να αντλει εμπνευση απο τον περαστικο κλοουν (!) , αφορουν μονο ρομαντικες προσεγγισεις εκτος της σκληρης πραγματικοτητας της δημιουργιας

Εγώ πιστεύω ότι παίζει το ρόλο του και αυτό. Ένα νέο πόνημά μου που δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ενώ είναι σε καλό δρόμο με πολλά ethnic ηχοχρώματα, έχει σοβαρά μια μουσική φράση μου είναι παράφραση ενός παιξίματος που άκουσα από έναν κλόουν στην Ερμού που έπαιζε με κάτι σαν καραμούζα. Βέβαια αυτό το παράδειγμα είναι στο πλαίσιο της ίδιας της τέχνης, αλλά πιστεύω ότι το πόνημά μου θα εμπεριέχει και στοιχεία του κλόουν και της κίνησής του και του χώρου που βρισκόταν κλπ. Έστω και υποσυνείδητα.

 

[manosx]

Ειναι ενα μαυρο κουτι η εμπνευση καθε ανθρωπου. Ποτέ δε θα μαθουμε απο που πηγαζει πραγματικα η δημιουργικη ορμη καθε καλλιτεχνη, αφου μονο το αποτελεσμα της ακουμε. Για να μην παμε δηλαδη και σε ποιο βαθια νερα, του στυλ κατα ποσο μπορει να υπαρχει εμπνευση και ελευθερη δημιουργια σε ντετερμινιστικα πλαισια.


Οποτε μια τετοια γενικοτητα του στυλ "η εμπνευση πηγαζει απο αυτο" και "η εμπνευση πηγαζει απο εκεινο", θα ειχε νοημα μονο στα πλαισια της αμπελοφιλοσοφιας. Αντιθετα ο Eno στο συγκεκριμενο αποσπασμα μιλαει για πιο πρακτικα πραγματα.

 

[Διαγραμμένο μέλος 6000]

Οποτε μια τετοια γενικοτητα του στυλ "η εμπνευση πηγαζει απο αυτο" και "η εμπνευση πηγαζει απο εκεινο", θα ειχε νοημα μονο στα πλαισια της αμπελοφιλοσοφιας. Αντιθετα ο Eno στο συγκεκριμενο αποσπασμα μιλαει για πιο πρακτικα πραγματα.

Δεν έγινε κάποια γενίκευση. Η έμπνευση πηγάζει από διαφορετικά πράγματα στον καθένα περιλαμβανομένων εξωτερικών / νέων ερεθισμάτων, όπως αυτό που ανέφερε ο cos. Αν κάποιος καταφέρνει να παραμένει εμπνευσμένος κοιτάζοντας κάθε μέρα τα ίδια πράγματα, μπράβο του.

Ο Eno, δεν έχει κανένα σεβασμό σε παραδοσιακούς μουσικολογικούς όρους, οπότε η πιθανότητα να αναφέρεται σε nuances όπως τα έφερες, είναι μηδέν. Αναφέρεται (ας το ξαναγράψω) στο ότι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν έχει μαζί το κασσετόφωνό του, άρα σε εξωτερικούς ή ξένους γι' αυτόν χώρους. Και ναι, είναι πολύ πρακτικό αυτό που λέει, σε αντίθεση με αυτό που λες εσύ που μας έριξες τη μελέτη του καθηγητή Μήήύλερ για να συννενοηθούμε.

Τώρα, το ότι με μέμφεις ως "ρομαντικό" και "αμπελοφιλόσοφο", με αναγκάζει να αποσύρω την πρότασή μου για την πιθανή αιτία στα προβλήματα που αναφέρει ο OP και να ζητήσω άλλη μία φορά να καταθέσει όποιος θέλει, άλλες γνώμες.

 

[cos_dr]

Ειναι ενα μαυρο κουτι η εμπνευση καθε ανθρωπου. Ποτέ δε θα μαθουμε απο που πηγαζει πραγματικα η δημιουργικη ορμη καθε καλλιτεχνη, αφου μονο το αποτελεσμα της ακουμε. Για να μην παμε δηλαδη και σε ποιο βαθια νερα, του στυλ κατα ποσο μπορει να υπαρχει εμπνευση και ελευθερη δημιουργια σε ντετερμινιστικα πλαισια.


Οποτε μια τετοια γενικοτητα του στυλ "η εμπνευση πηγαζει απο αυτο" και "η εμπνευση πηγαζει απο εκεινο", θα ειχε νοημα μονο στα πλαισια της αμπελοφιλοσοφιας.

Η έμπνευση δεν είναι προϊόν μιας μεμονωμένης περιοχής του εγκεφάλου, αλλά αποτέλεσμα της συνεργασίας πολλών εγκεφαλικών δικτύων. Αυτά ενεργοποιούνται όταν ονειροπολούμε, όταν κάνουμε δημιουργικούς συνειρμούς, όταν φανταζόμαστε ή όταν δεχόμαστε εξωτερικά ερεθίσματα. Η λειτουργία τους καθορίζει πώς αξιολογούμε τις ιδέες μας, ενώ στη συνέχεια αυτές “φιλτράρονται” και ξεχωρίζουν ως άξιες προσοχής για να περάσουν στο προσκήνιο.

Μιλώντας ειδικότερα για τον άνθρωπο, οι βασικοί λοβοί που εμπλέκονται είναι ο οπίσθιος βρεγματικός, ο μετωπιαίος, καθώς και οι κροταφικοί με τον ιππόκαμπο – ο οποίος συνδέεται στενά με τη μνήμη και τους συνειρμούς. Η συντονισμένη λειτουργία αυτών των περιοχών και των αντίστοιχων δικτύων τους είναι εκείνη που τελικά γεννά την έμπνευση.

 

[manosx]

Η λεξη "ρομαντικος" δεν ειναι μομφη, το "αμπελοφιλοσοφος" παλι μας αφορα λιγο πολυ ολους.

Η λεξη nuances παλι, ειναι ιδιαιτερως διαδεδομενη στην αγγλικη, και δε χρειαζεται καμια επαφη με το εργο του καθηγητη Μιουλερ για να τη χρησιμοποιησεις. Σημαινει, συμφωνα με τα αγγλοελληνικα λεξικα, μικροδιαφορα, λεπτη αποχρωση και μικρη διαφοροποιηση, καμια σχεση δηλαδη με ιδεες και μαλιστα καινοφανεις.Οποτε μουσικη αποχρωση ειναι ενας δοκιμος, και το σημαντικοτερο, καταλληλος οροςγια το συγκεκριμενο αποσπασμα, καμια σχεση δηλαδη με την "επαφη με καινουργες ιδεες", την εννοια αφορμη της οποιας παρεθεσες το αποσπασμα.

Δεν υπαρχει περιπτωση αλλης ερμηνειας μην το κουραζουμε αλλο.

 

[BillTrantos]

Ανάλογα τη συναισθηματική μου κατάσταση, αλλά και διάφορες πρακτικές παραμέτρους που καθορίζουν την καθημερινότητα, έχω διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τη δημιουργία.

Παρ'όλα αυτά, είμαι ξεκάθαρα άνθρωπος που χρειάζεται "αφορμή" για να στρωθεί. Αυτή η αφορμή είναι είτε εργασίες για το μάθημα (άρα deadline), είτε πιο παλιά τα live της μπάντας (άρα πάλι deadline). Να κάθομαι από μόνος μου κάτω και να κατεβάζει η κούτρα μου πράγματα από το πουθενά συμβαίνει 1 στις 100.

Αλλά και με deadlines, πάλι χρειάζομαι βοήθεια. Αυτό έρχεται με συνθετικά τρικ, τύπου retrograde, rhythmic modulation, irregular time signatures, κάτι τέλος πάντων που θα με βοηθήσει να πάω πιο πέρα από την αρχική ιδέα που μπορεί να είναι ένα μοτίφ 4 νοτών, έως 4 ή 8 μέτρα μουσικής.

Υπό αυτή την έννοια, συμφωνώ με τον Μάνο ότι η ρομαντική εικόνα του συνθέτη που αράζει στο καφέ και του έρχονται συμφωνίες ολόκληρες από το πουθενά, σε μένα τουλάχιστον είναι όνειρο μακρινό που πιο πολύ με αποθάρρυνε από το να γράψω, παρά βοηθούσε.