Το ερώτημα είναι καθαρά παικτικό. Κάθε φορά που πιάνω την Gretsch μου που έχει χοντρό μανίκι τύπου U, λέω "εδώ είμαστε". Ο λόγος είναι ότι εχω πολύ μεγάλα χέρια και χρειάζομαι χώρο για τα δάχτυλα ειδικά σε αρπίσματα. Όμως όταν πάω να παίξω κάτι πιο γρήγορο σε σόλο θα προτιμούσα να είναι μικρότερο. Ακριβώς η αντίθετη εμπειρία με την τελεκάστερ και την στρατοκάστερ που έχω. Τις ευχαριστιέμαι πολύ στο σόλο, αλλά όταν πάω να παίξω κάτι πιο jazz, κανένα chord melody κλπ, θα ήθελα να είναι πιο μεγάλο το μανίκι και συγκεκριμένα το nut width. Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι χρειάζομαι περισσότερο string spacing για να μην mutάρω κατά λάθος τις χορδές όταν παίζω. Εσείς προτιμάτε ένα μανίκι ή διαφορετικά;
Προσωπικά ένα και το βρήκα στο thin C του Geddy Lee JB. Για τα δικά μου γούστα αυτό είναι το ιδανικό. Οτιδήποτε άλλο μου κάνει (περισσότερο ή λιγότερο) γκουμούτσα και έχω μια έντονη αντιπάθεια για το V.
Το ερώτημα είναι καθαρά παικτικό. Κάθε φορά που πιάνω την Gretsch μου που έχει χοντρό μανίκι τύπου U, λέω "εδώ είμαστε". Ο λόγος είναι ότι εχω πολύ μεγάλα χέρια και χρειάζομαι χώρο για τα δάχτυλα ειδικά σε αρπίσματα. Όμως όταν πάω να παίξω κάτι πιο γρήγορο σε σόλο θα προτιμούσα να είναι μικρότερο. Ακριβώς η αντίθετη εμπειρία με την τελεκάστερ και την στρατοκάστερ που έχω. Τις ευχαριστιέμαι πολύ στο σόλο, αλλά όταν πάω να παίξω κάτι πιο jazz, κανένα chord melody κλπ, θα ήθελα να είναι πιο μεγάλο το μανίκι και συγκεκριμένα το nut width. Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι χρειάζομαι περισσότερο string spacing για να μην mutάρω κατά λάθος τις χορδές όταν παίζω. Εσείς προτιμάτε ένα μανίκι ή διαφορετικά;
Καλά τα λες. Συνήθως τα λεπτά μανίκια, με σύγχρονα specs στην ταστιέρα, έχουν πλεονέκτημα για γρήγορα περάσματα. Επίσης, για παίξιμο με πολλά ακόρντα, ομολογουμένως βολεύει το παχύ μανίκι. Βέβαια, είναι είναι απόλυτο, αλλά το ακούω από πολλούς.
Νομίζω ότι υπάρχει η μέση λύση, η οποία είναι και η ιδανική. Ένα μοντέρνο μανίκι, με πάχος όσο χρειάζεται για να γεμίζει οριακά την παλάμη, και με μοντέρνα specs στην ταστιέρα ώστε να διευκολύνει το γρήγορο παίξιμο. Τέτοια κιθάρα είναι η ibanez AZ, της οποίας το μανίκι το θεωρώ best of both worlds.
Άλλες κιθάρες που φέρνουν προς τα εκεί είναι οι prs και οι revstar.
Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ιδανικό σχήμα μανικιού είναι εκείνο που εφαρμόζει πλήρως στην καμάρα μεταξύ δείκτη και αντίχειρα, διότι αυτό ειναι το σημείο επαφής της παλάμης με τον λαιμό.
Όταν κατά το παίξιμο υπάρχει κάποιο κενό στο σημείο επαφής, συνήθως στο κέντρο της καμάρας, τότε το χέρι συνεχώς πασχίζει να βολευτεί καλύτερα, να γραπώσει καλύτερα το μανίκι, κατά την ώρα τους παιξίματος. Επίσης, στα σημεία επαφής το χέρι κουράζεται και πονάει μετά από ώρα παιξίματος, εάν δεν εφαρμόζει πλήρως η παλάμη.
Εκτός το σχήμα, πρέπει και το πάχος να είναι ιδανικό και σε συνάρτηση με το μέγεθος της παλάμης και των δακτύλων, ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση σε όλες τις χορδές, με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια.
Μεγάλο κομμάτι στην όλη υπόθεση είναι και η ταστιέρα. Το radius, τα ταστα, το υλικό κατασκευής, το φινίρισμα (γενικότερα) παίζουν ρόλο στο πόσο "γρήγορο" μπορεί να είναι το μανίκι, ή πόσο ιδανικό είναι για ρυθμικό παίξιμο.
Από την στιγμή που έχεις πάνω από μια συγκεκριμένη κιθάρα ή πάνω από ένα μοντέλο κιθάρας, είσαι "καταδικασμένος" να πρέπει να βολευτείς με διαφορετικά μανίκια. Έχεις δίκιο όπως το περιγράφεις και γενικά έτσι είναι για το τί μανίκι ταιριάζει σε τί είδος παιξίματος. Προσωπικά βολεύομαι με το διαφορετικό πάχος μανικιού σε κάθε κιθάρα μου, με δεδομένο ότι χρησιμοποιώ κάθε κιθάρα για διαφορετικό στυλ παιξίματος / ήχο / μουσικό είδος. Κάτω από αυτό το πρίσμα, είναι λιγότερο πρόβλημα και περισσότερο χαρακτηριστικό της κιθάρας.
Επίσης είναι πολύ σημαντικό αυτό που έγραψε ο @gkourmoul1 :
Μεγάλο κομμάτι στην όλη υπόθεση είναι και η ταστιέρα. Το radius, τα ταστα, το υλικό κατασκευής, το φινίρισμα (γενικότερα) παίζουν ρόλο στο πόσο "γρήγορο" μπορεί να είναι το μανίκι, ή πόσο ιδανικό είναι για ρυθμικό παίξιμο.
Σίγουρα προτιμώ τα μεγάλα τάστα, βολεύομαι και με τα μικρά αλλά με χαλάει πολύ ο συνδυασμός "λεπτό μανίκι / vintage τάστα".
Για παράδειγμα στην Les Paul, την οποία την χρησιμοποιώ για blues / blues rock παιξίματα, δεν μου δημιουργεί κανένα πρόβλημα ο συνδυασμός μεγάλο μανίκι / vintage τάστα. Στην SG που έχω λεπτό μανίκι και vintage ταστα, είμαι οριακά. Στις 2 Ibanez που χρησιμοποιώ για πιο σύγχρονα και γρήγορα παιξίματα, έχω jumbo τάστα, οπότε το όλο feeling είναι εξαιρετικό. Στην EVH και την Strat τα πράγματα είναι κάπου στην μέση από άποψη μανικιού και τάστων, οπότε το όλο πράγμα δουλεύει για 2 all-around όργανα.
Μπορώ να παίξω σχεδόν με τα πάντα αλλά τα πιο εργονομικά είναι το wide thin της PRS και κάποια Gibson 59άρια Les Paul, όταν είναι προς τη λεπτότερη πλευρά.
Μόνο μια κιθάρα έχω βρει που δε με βόλεψε, μια Telecaster με ένα πολύ πλατύ και ρηχό D μπράτσο που κατάφερνε να μου είναι άβολο και στα ακκόρντα και στα solos. Μάλλον προοριζόταν για πιο μεγάλα χέρια που θα κατάφερναν να το αγκαλιάσουν χωρίς να στριμώχνονται.
Έχω σκεφτεί να κρατήσω την κιθάρα και να της αλλάξω μπράτσo γιατί ηχητικά είναι αυτό που πρέπει και δεν βγαίνουν πλέον Telecasters με τέτοια ξύλα κάτω από 3 χιλιάρικα. Είδωμεν...
Σε single note stuff βολεύεται η κατάσταση, νομίζω στα ακορντα είναι το θέμα. Κάνω τώρα κάτι τζαζοκομμάτια στο Berklee 3 και στριμώχνονται τα δάχτυλα στην Telecaster. Αλλά άντε και πήρες πιο φαρδουλό μανίκι. Βολεύουν τα εύκολα, ζορίζουν τα ακορντα που χρειάζεται να κάνεις κάνα stretch
Στις κιθάρες Lego, αλλάζω σε Fender strat midern C. Κατά καιρούς έκανα οικονομία και αγόραζα μόνο μπράτσα με τις παραπάνω προδιαγραφές σε ξύλο κελεμπέκι πάντα.
Πλέον αν προκύψει νέο όργανο αφαιρώ μπράτσο βάζω άλλο.
Το σχήμα και το πάχος από την πίσω μεριά το συνηθίζω σε ένα τέταρτο, ποτέ δεν κατάλαβα όσους ασχολούνται με μικροδιαφορές στο σχήμα και το πάχος. Nut width αυστηρά μέχρι 43mm μπορώ να παίξω όχι παραπάνω γιατί συχνά πατάω δυο χορδές με το ψαχνό ενός δακτύλου και με φαρδύ nut αυτό είναι αδύνατον. Για ακουστική και ηλεκτρική ο λόγος
Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται!
Σε κιθάρες με μακρύ scale -25,5" (βλέπε strat, tele, L5 και λοιπές κόπιες) το πολύ παχύ προφίλ φέρνει κάποια αντίσταση και δεν βολεύει τα ακόρντα που έχουν πολύ stretch.
Στις κιθάρες με κοντό scale τύπου Les Paul, ES κλπ. προτιμώ το παχύ μπράτσο, αλλιώς μου κουράζει το χέρι γρήγορα...
Μεγάλο ρόλο παίζει το σχήμα του προφίλ και όχι μόνο το πάχος. π.χ αν είναι C ή modern C ή deep C ή U ή D ή V και δεν συμμαζεύεται...
Επίσης σπουδαίο ρόλο παίζει και το πάχος των χορδών. Στα jazz σκάφη με long scale βάζω ένα νούμερο πιό κάτω π.χ 0.12 light και σε αυτά με short scale βάζω 0.12 medium ή 0.13...
Το ίδιο και μεταξύ strat και Les Paul. Στις strat style 0.10 και στα Les Paulοειδή 0.11.
Το πλάτος του nut παίζει κι αυτό το ρόλο του. Γενικά βολεύομαι με 42,5mm και πάνω, στις δε ακουστικές 44,0 και πάνω!
Μην παραβλέψουμε τον τρόπο που πιάνει κάποιος το μπράτσο. Αλλοι παίζουν με τον αντίχειρα από πίσω, πατώντας μόνο τα ακροδάκτυλα στην ταστιέρα και άλλοι 'γραπώνουν' το μπράτσο με όλη την παλάμη!
Προυπόθεση για όλα αυτά, το action να είναι ίδιο και η κιθάρα καλοσεταρισμένη.
Το προφίλ που μου κάθεται τέλεια και νομίζω πως την 'φοράω' την κιθάρα, είναι το wide fat της PRS.
Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται!
Σε κιθάρες με μακρύ scale -25,5" (βλέπε strat, tele, L5 και λοιπές κόπιες) το πολύ παχύ προφίλ φέρνει κάποια αντίσταση και δεν βολεύει τα ακόρντα που έχουν πολύ stretch.
Στις κιθάρες με κοντό scale τύπου Les Paul, ES κλπ. προτιμώ το παχύ μπράτσο, αλλιώς μου κουράζει το χέρι γρήγορα...
Μεγάλο ρόλο παίζει το σχήμα του προφίλ και όχι μόνο το πάχος. π.χ αν είναι C ή modern C ή deep C ή U ή D ή V και δεν συμμαζεύεται...
Επίσης σπουδαίο ρόλο παίζει και το πάχος των χορδών. Στα jazz σκάφη με long scale βάζω ένα νούμερο πιό κάτω π.χ 0.12 light και σε αυτά με short scale βάζω 0.12 medium ή 0.13...
Το ίδιο και μεταξύ strat και Les Paul. Στις strat style 0.10 και στα Les Paulοειδή 0.11.
Το πλάτος του nut παίζει κι αυτό το ρόλο του. Γενικά βολεύομαι με 42,5mm και πάνω, στις δε ακουστικές 44,0 και πάνω!
Μην παραβλέψουμε τον τρόπο που πιάνει κάποιος το μπράτσο. Αλλοι παίζουν με τον αντίχειρα από πίσω, πατώντας μόνο τα ακροδάκτυλα στην ταστιέρα και άλλοι 'γραπώνουν' το μπράτσο με όλη την παλάμη!
Προυπόθεση για όλα αυτά, το action να είναι ίδιο και η κιθάρα καλοσεταρισμένη.
Το προφίλ που μου κάθεται τέλεια και νομίζω πως την 'φοράω' την κιθάρα, είναι το wide fat της PRS.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας βοηθήσει να εξατομικεύσετε το περιεχόμενο, να προσαρμόσετε την εμπειρία σας και να σας κρατήσει συνδεδεμένους εάν εγγραφείτε.
Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, συναινείτε στη χρήση των cookies από εμάς.
