Angine de Poitrine

[panorios]

Κάποιες φορές είναι απλά το παιχνίδι, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να σου αρέσει. Κάτι σαν το τζαμ στην πρόβα όταν πάει ο τραγουδιστής για κατούρημα.
Αυτό που βρίσκω ευχάριστα περίεργο είναι ο χαμός που έγινε από τόσο κόσμο, για κάτι τόσο πειραματικό.
Επίσης, είναι σίγουρα Πόντιοι

 

[Nekkon]

Η μυτάρα του ντράμερ κουνιέται ενώ του κιθαρίστα όχι

 

[manosx]

Καναδας, μουσικη GenZ:

" Βαλανε μασκες με μεγαλη μυτη και μια κιθαρα με παραπανω ταστα, ουαου, δεν παιζονται, so hardcore!!1!!"

Νορβηγια, μουσικη GenX:

 

[Άγιος]

Τελικά οι Angine de Poitrine έγιναν διάσημοι δεν ήταν πυροτέχνημα, τους συναντάω και σε ξένα φόρα εδώ και καιρό και έχουν και IMDB πλέον
https://www.imdb.com/name/nm18293307/
Υπάρχουν κανονικά...Όπως καταλαβαίνετε για να πετύχεις σήμερα πρέπει αν είσαι πολύ καραγκιόζης το λίγο δεν είναι αρκετό πλέον θέλει μεγάλη δόση

 

[cos_dr]

Τελικά οι Angine de Poitrine έγιναν διάσημοι δεν ήταν πυροτέχνημα, τους συναντάω και σε ξένα φόρα εδώ και καιρό και έχουν και IMDB πλέον
https://www.imdb.com/name/nm18293307/
Υπάρχουν κανονικά...Όπως καταλαβαίνετε για να πετύχεις σήμερα πρέπει αν είσαι πολύ καραγκιόζης το λίγο δεν είναι αρκετό πλέον θέλει μεγάλη δόση

Μοιάζουν με δεξιοτέχνες μιας κοινωνικής αγχόνης που μετατρέπουν το υπαρξιακό σφίξιμο για αποδοχή σε μια θεατρική κρίση, πιστεύοντας πως όσο πιο εκκεντρικός είναι ο πόνος της αφάνειας, τόσο πιο ακριβό θα είναι το εισιτήριο για την προσοχή μας.

 

[MGs]

Μοιάζουν με δεξιοτέχνες μιας κοινωνικής αγχόνης που μετατρέπουν το υπαρξιακό σφίξιμο για αποδοχή σε μια θεατρική κρίση, πιστεύοντας πως όσο πιο εκκεντρικός είναι ο πόνος της αφάνειας, τόσο πιο ακριβό θα είναι το εισιτήριο για την προσοχή μας.

Αν όμως το αναλύσουμε με βάση την Υβοριανή εποχή του Ρόμπερτ Χάουαρντ,
πιο πολύ με γελοτοποιούς που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν την βασιλική αυλή με αγχοτικά ακροβατικά μοιάζουν,καθώς βλέπουν τους στρατιώτες να καθαρίζουν σχολαστικά την κοινοτική αγχόνη,νιώθοντας το σφίξιμο του αντικειμενικά υπαρκτού σχοινιού γύρω απο τον λαιμό τους,έχοντας κερδίσει ενα εισιτήριο σε μιά λαοφιλείς εκδήλωση οπου ο εκκεντρικός πόνος της αφάνειας δέν θα αποτελεί πλέον πρόβλημα και το μόνο σίγουρο είναι ότι,λόγο απουσίας λοιπών αθλητικών δραστηριοτήτων και στοιχηματικών εταιριών εκείνης της περιόδου,θα τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή.

Conan.

 

[Nekkon]

Αν όμως το αναλύσουμε με βάση την Υβοριανή εποχή του Ρόμπερτ Χάουαρντ,
πιο πολύ με γελοτοποιούς που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν την βασιλική αυλή με αγχοτικά ακροβατικά μοιάζουν,καθώς βλέπουν τους στρατιώτες να καθαρίζουν σχολαστικά την κοινοτική αγχόνη,νιώθοντας το σφίξιμο του αντικειμενικά υπαρκτού σχοινιού γύρω απο τον λαιμό τους,έχοντας κερδίσει ενα εισιτήριο σε μιά λαοφιλείς εκδήλωση οπου ο εκκεντρικός πόνος της αφάνειας δέν θα αποτελεί πλέον πρόβλημα και το μόνο σίγουρο είναι ότι,λόγο απουσίας λοιπών αθλητικών δραστηριοτήτων και στοιχηματικών εταιριών εκείνης της περιόδου,θα τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή.

Αν όμως το αναλύσουμε με βάση την Υβοριανή εποχή του Ρόμπερτ Χάουαρντ,
πιο πολύ με γελοτοποιούς που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν την βασιλική αυλή με αγχοτικά ακροβατικά μοιάζουν,καθώς βλέπουν τους στρατιώτες να καθαρίζουν σχολαστικά την κοινοτική αγχόνη,νιώθοντας το σφίξιμο του αντικειμενικά υπαρκτού σχοινιού γύρω απο τον λαιμό τους,έχοντας κερδίσει ενα εισιτήριο σε μιά λαοφιλείς εκδήλωση οπου ο εκκεντρικός πόνος της αφάνειας δέν θα αποτελεί πλέον πρόβλημα και το μόνο σίγουρο είναι ότι,λόγο απουσίας λοιπών αθλητικών δραστηριοτήτων και στοιχηματικών εταιριών εκείνης της περιόδου,θα τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή.

Conan.

Ή αλλιώς, απλά έχουμε μπερδέψει την ανάγκη για ορατότητα με κάποια μορφή υπαρξιακού ηρωισμού. Στην πράξη δεν είναι ούτε τραγικοί ήρωες ούτε καταδικασμένοι της Υβοριανής εποχής· περισσότερο θυμίζουν ανθρώπους που ανακάλυψαν ότι η ένταση τραβάει βλέμματα και το πάνε μέχρι τέλους.
Η διαφορά είναι ότι τότε η αγχόνη ήταν υλική — τώρα είναι καθαρά συμβολική, αλλά την αντιμετωπίζουν με τον ίδιο θεατρικό ζήλο.

 

[manosx]

Εγω νομιζω οτι ειναι προιον της υπερωριμανσης και της συνεχους εξελιξης του ειδους τους. Επι μια τριακονταετια και πλεον υπηρξε μια αυτοτροφοδοτηση, μια συνεχης θετικη αναδραση προς εναν ηχο περα του συμβατικου, προς μια εικονοκλαστικη κατευθυνση δομημενη με βαση το μετα- μετανεωτερικο φιλοσοφικο πλαισιο της εποχης, το οποιο αδιαφορησε για την ουσια της "αντιθεσης για την αντιθεση" της μετανεωτερικοτητας, και φανηκε ετοιμο να αξιοποιησει φορμες που υπο φυσιολογικες συνθηκες θα αφορουσαν καθιερωμενες προσεγγισεις στην τεχνη και τη μουσικη.

Ταυτοχρονα ομως, το συγκεκριμενο μουσικο σχημα ωθωντας σε ακραιο βαθμο τα χαρακτηριστικα γνωρισματα του ειδους τους, καταφεραν στα στρουκτουραλιστικα πλαισια του ειδους αυτου να συμπεριλαβουν αυτα ακριβως τα στοιχεια, οπου εκαναν στο παρελθον τα εργα που σημερα εκλαμβανουμε ως καθιερωμενα να φερουν με τη σειρα τους εικονοκλαστικες προσεγγισεις για τα δεδομενα πλαισια της παρελθοντικης τους εποχης, και που τα εκαναν να αποτελουν τα ιδια οροσημα της πορειας προς την μοντερνα απελευθερωμενη σημερινη προσεγγιση της τονικοτητας.

Φυσικα και δεν λειπουν τα επιτηδευμενα, με την εννοια της εμπορικοτητας στοιχεια, στα πλαισια της πανταχου παρουσας επιπλαστης επαναστατικοτητας, εκεινα ακριβως τα στοιχει που στην εποχη της μεθοδευμενης υπερκαταναλωσης οδηγουν την παλη των ταξεων να μενει ιστορικα αδικαιωτη. Αυτο ομως δεν μπορει να εμποδισει την ιστορικη αναγκαιοτητα για μια προοδο στην τεχνη σε επιστημονικες βασεις, την δημιουργια μιας ακομη εκφραστικης εκφανσης του ειδους, που δυναται να βαλει ενα λιθαρακι προς μια κατευθυνση που στο μελλον μπορει να δωσει ενα εργο ακομα σημαντικοτερο. Αντιστοιχα, κοιτωντας στο παρελθον, δεν μπορουμε παρα να θαυμασουμε το πως ενα ειδος μουσικης, απο μια εντελως ακατεργαστη χροια που εδιναν τα πρωτα βηματα του, εφτασε σε μια ενορχηστρωτικα συνεχης εξελικτικη πορεια, και σε μια μπαντα που μπορει να δωσει ενα τετοιο, αν μη τι αλλο ενδιαφερον αποτελεσμα.

Φυσικα και μιλαω για τους Dimmu Borgir, οι αλλοι με τις μυτες ειναι απλα κλοουν.

 

[Nekkon]

Εγω νομιζω οτι ειναι προιον της υπερωριμανσης και της συνεχους εξελιξης του ειδους τους. Επι μια τριακονταετια και πλεον υπηρξε μια αυτοτροφοδοτηση, μια συνεχης θετικη αναδραση προς εναν ηχο περα του συμβατικου, προς μια εικονοκλαστικη κατευθυνση δομημενη με βαση το μετα- μετανεωτερικο φιλοσοφικο πλαισιο της εποχης, το οποιο αδιαφορησε για την ουσια της "αντιθεσης για την αντιθεση" της μετανεωτερικοτητας, και φανηκε ετοιμο να αξιοποιησει φορμες που υπο φυσιολογικες συνθηκες θα αφορουσαν καθιερωμενες προσεγγισεις στην τεχνη και τη μουσικη.

Ταυτοχρονα ομως, το συγκεκριμενο μουσικο σχημα ωθωντας σε ακραιο βαθμο τα χαρακτηριστικα γνωρισματα του ειδους τους, καταφεραν στα στρουκτουραλιστικα πλαισια του ειδους αυτου να συμπεριλαβουν αυτα ακριβως τα στοιχεια, οπου εκαναν στο παρελθον τα εργα που σημερα εκλαμβανουμε ως καθιερωμενα να φερουν με τη σειρα τους εικονοκλαστικες προσεγγισεις για τα δεδομενα πλαισια της παρελθοντικης τους εποχης, και που τα εκαναν να αποτελουν τα ιδια οροσημα της πορειας προς την μοντερνα απελευθερωμενη σημερινη προσεγγιση της τονικοτητας.

Φυσικα και δεν λειπουν τα επιτηδευμενα, με την εννοια της εμπορικοτητας στοιχεια, στα πλαισια της πανταχου παρουσας επιπλαστης επαναστατικοτητας, εκεινα ακριβως τα στοιχει που στην εποχη της μεθοδευμενης υπερκαταναλωσης οδηγουν την παλη των ταξεων να μενει ιστορικα αδικαιωτη. Αυτο ομως δεν μπορει να εμποδισει την ιστορικη αναγκαιοτητα για μια προοδο στην τεχνη σε επιστημονικες βασεις, την δημιουργια μιας ακομη εκφραστικης εκφανσης του ειδους, που δυναται να βαλει ενα λιθαρακι προς μια κατευθυνση που στο μελλον μπορει να δωσει ενα εργο ακομα σημαντικοτερο. Αντιστοιχα, κοιτωντας στο παρελθον, δεν μπορουμε παρα να θαυμασουμε το πως ενα ειδος μουσικης, απο μια εντελως ακατεργαστη χροια που εδιναν τα πρωτα βηματα του, εφτασε σε μια ενορχηστρωτικα συνεχης εξελικτικη πορεια, και σε μια μπαντα που μπορει να δωσει ενα τετοιο, αν μη τι αλλο ενδιαφερον αποτελεσμα.

Φυσικα και μιλαω για τους Dimmu Borgir, οι αλλοι με τις μυτες ειναι απλα κλοουν.

Κατανοητή η διαλεκτική προσέγγιση, αλλά κάπου εκεί χάνεται λίγο η αναλογία μεταξύ πρόθεσης και αποτελέσματος. Γιατί ναι μεν οι Dimmu Borgir όντως εξέλιξαν το ιδίωμα προς μια πιο συμφωνική και “ακαδημαϊκά αποδεκτή” μορφή, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε εκκεντρική απόκλιση εντάσσεται αυτομάτως σε μια γραμμική πρόοδο.

Μερικές φορές η υπερωρίμανση που περιγράφεις δεν είναι εξέλιξη αλλά υπερκορεσμός — ένα σημείο όπου το ίδιο το είδος αρχίζει να αναπαράγει τον εαυτό του μέσα από όλο και πιο περίπλοκες, αλλά όχι κατ’ ανάγκη ουσιαστικές, μορφές. Εκεί είναι που οι “κλοουν με τις μύτες” παύουν να είναι απλώς γραφικοί και γίνονται σχεδόν αναγκαίοι ως αντίδραση, έστω και άθελά τους.

Οπότε ίσως τελικά δεν μιλάμε για μια ευθύγραμμη πορεία προς κάποια αισθητική λύτρωση, αλλά για έναν κύκλο — όπου η σοβαροφάνεια και η παρωδία συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται, είτε το θέλουν είτε όχι.

 

[cos_dr]

Αν όμως το αναλύσουμε με βάση την Υβοριανή εποχή του Ρόμπερτ Χάουαρντ,
πιο πολύ με γελοτοποιούς που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν την βασιλική αυλή με αγχοτικά ακροβατικά μοιάζουν,καθώς βλέπουν τους στρατιώτες να καθαρίζουν σχολαστικά την κοινοτική αγχόνη,νιώθοντας το σφίξιμο του αντικειμενικά υπαρκτού σχοινιού γύρω απο τον λαιμό τους,έχοντας κερδίσει ενα εισιτήριο σε μιά λαοφιλείς εκδήλωση οπου ο εκκεντρικός πόνος της αφάνειας δέν θα αποτελεί πλέον πρόβλημα και το μόνο σίγουρο είναι ότι,λόγο απουσίας λοιπών αθλητικών δραστηριοτήτων και στοιχηματικών εταιριών εκείνης της περιόδου,θα τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή.

Conan.

εγώ ως cos_dr το ανέλυσα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια. Σήμερα. Αύριο μπορεί να έλεγα άλλα.

 

[manosx]

Σαφεστατα Nekkon ισχυουν τα οσα αναφερεις.

Το προβλημα σε αυτην την προσεγγιση ειναι ομως πως, δεν υπαρχει τιποτα καινοφανες στην προσεγγιση τους, ουτε ενορχηστρωτικα ουτε σε επιπεδο δομης. Ακομα και το, μοναδικο εν πολλοις, αρκουντως ασυνηθιστο μουσικο στοιχειο του εργου τους, η μικροτονικοτητα, δεν ειναι σε καμια περιπτωση κατι το αγνωστο στο γενικοτερο μουσικο πλαισιο.

Παρολα αυτα θα πρεπει να παραδεχτουμε οτι στο πλαισιο της μεθοδευμενης υπερκαταναλωσης και της τεχνης με εμπορικες βλεψειςπου αναφεραμε πριν, η μικροτονικοτητα υπηρχε σε συγκεκριμενα, κλισε θα τα χαρακτηριζε κανεις πλαισια στυλ blue note, αν υπηρχε καν. Θα μπορουσε πραγματι λοιπον να πει κανεις οτι και οι μυτογκες προχωρησαν την τεχνη, εφοσον υιοθετηθει απο περισσοτερους αυτη η προσεγγιση, εστω και σε επιπεδο επιρροης.

Πολυ φοβαμαι ομως οτι η συγκεκριμενη επιρροη των μυτογκων, μαλλον δε θα ειναι για καλo. Ο τροπος που προσεγγιζουν τη μικροτονικοτητα δεν απεχει απο τον τροπο που προσεγγιζουν την ενδυση τους. Μιλαμε για εντελως καραγκιοζομελωδιες, αν μπορει καποιος να τις πει καν μελωδιες.

Παρολα αυτα καλλιστα μπορει αυτο να ειναι το πρωτο βημα προς μια αλλη μουσικη γλωσσα, που μπορει στο μελλον με καποιο αλλο σχημα να δωσει πραγματικα ενα αξιολογο εργο. Κανεις δεν μπορει να το αποκλεισει αυτο, οπως οι venom οδηγουν σταδιακα στους dimmu, ετσι και οι μυτογκες μπορουν να οδηγησουν καπου αλλου. Βεβαια και οι venom κλοουν ηταν, και οι μυτογκες κλοουν ειναι, για την ακριβεια και οι dimmu κλοουν ειναι εδω που τα λεμε, απλα τσιρκο απο τσιρκο εχει διαφορα

 

[Nestoras]

Μοιάζουν με δεξιοτέχνες μιας κοινωνικής αγχόνης που μετατρέπουν το υπαρξιακό σφίξιμο για αποδοχή σε μια θεατρική κρίση, πιστεύοντας πως όσο πιο εκκεντρικός είναι ο πόνος της αφάνειας, τόσο πιο ακριβό θα είναι το εισιτήριο για την προσοχή μας.

Τι φιλοσοφικό!

 

[kosthrash]

Εγω νομιζω οτι ειναι προιον της υπερωριμανσης και της συνεχους εξελιξης του ειδους τους. Επι μια τριακονταετια και πλεον υπηρξε μια αυτοτροφοδοτηση, μια συνεχης θετικη αναδραση προς εναν ηχο περα του συμβατικου, προς μια εικονοκλαστικη κατευθυνση δομημενη με βαση το μετα- μετανεωτερικο φιλοσοφικο πλαισιο της εποχης, το οποιο αδιαφορησε για την ουσια της "αντιθεσης για την αντιθεση" της μετανεωτερικοτητας, και φανηκε ετοιμο να αξιοποιησει φορμες που υπο φυσιολογικες συνθηκες θα αφορουσαν καθιερωμενες προσεγγισεις στην τεχνη και τη μουσικη.

Ταυτοχρονα ομως, το συγκεκριμενο μουσικο σχημα ωθωντας σε ακραιο βαθμο τα χαρακτηριστικα γνωρισματα του ειδους τους, καταφεραν στα στρουκτουραλιστικα πλαισια του ειδους αυτου να συμπεριλαβουν αυτα ακριβως τα στοιχεια, οπου εκαναν στο παρελθον τα εργα που σημερα εκλαμβανουμε ως καθιερωμενα να φερουν με τη σειρα τους εικονοκλαστικες προσεγγισεις για τα δεδομενα πλαισια της παρελθοντικης τους εποχης, και που τα εκαναν να αποτελουν τα ιδια οροσημα της πορειας προς την μοντερνα απελευθερωμενη σημερινη προσεγγιση της τονικοτητας.

Φυσικα και δεν λειπουν τα επιτηδευμενα, με την εννοια της εμπορικοτητας στοιχεια, στα πλαισια της πανταχου παρουσας επιπλαστης επαναστατικοτητας, εκεινα ακριβως τα στοιχει που στην εποχη της μεθοδευμενης υπερκαταναλωσης οδηγουν την παλη των ταξεων να μενει ιστορικα αδικαιωτη. Αυτο ομως δεν μπορει να εμποδισει την ιστορικη αναγκαιοτητα για μια προοδο στην τεχνη σε επιστημονικες βασεις, την δημιουργια μιας ακομη εκφραστικης εκφανσης του ειδους, που δυναται να βαλει ενα λιθαρακι προς μια κατευθυνση που στο μελλον μπορει να δωσει ενα εργο ακομα σημαντικοτερο. Αντιστοιχα, κοιτωντας στο παρελθον, δεν μπορουμε παρα να θαυμασουμε το πως ενα ειδος μουσικης, απο μια εντελως ακατεργαστη χροια που εδιναν τα πρωτα βηματα του, εφτασε σε μια ενορχηστρωτικα συνεχης εξελικτικη πορεια, και σε μια μπαντα που μπορει να δωσει ενα τετοιο, αν μη τι αλλο ενδιαφερον αποτελεσμα.

Φυσικα και μιλαω για τους Dimmu Borgir, οι αλλοι με τις μυτες ειναι απλα κλοουν.

Τι να μας πουν οι Dimmu Borgir, τα γατάκια

 

[manosx]

Metal ρε, τι να μας πουν οι πουθεναδες



Παρτε microtonal death metal να χορτασετε

 

[cos_dr]

 

[Nestoras]

Θυμάμαι μια στιχομυθία με τον drummer μας πριν καιρό με θέμα ένα δίσκο.
-Δηλαδή πόσα θα πλήρωνες για να τον πάρεις;
Την ίδια ερώτηση κάνω κι εγώ. Καλά όλα αυτά που τοὺς βλέπω τσάμπα. Πόσο θα πλήρωνα αν πλήρωνα για πάρω το δίσκο τους;

 

[Nekkon]

Πόσο θα πλήρωνα αν πλήρωνα για πάρω το δίσκο τους;

Μήπως είναι: πόσα θα σε πλήρωναν αυτοί για να τους ακούσεις;

 

[MGs]

Δέν ειναι στημένο το project με σκοπό να πουλήσει μουσική,με την κλασική έννοια,όσο παράλληλες πωλήσεις(t-shirts,sponsors,videos κ.α) και εισιτήρια για live εμφανίσεις,κάτι το οποιο πιστεύω οτι θα καταφέρει μια χαρά,βγάζοντας αρκετά περισσότερα από άλλους που βασίζονται στην πώληση μουσικής,σε οποιαδήποτε μορφή και μόνο.

 

[Nekkon]

Δέν ειναι στημένο το project με σκοπό να πουλήσει μουσική,με την κλασική έννοια,όσο παράλληλες πωλήσεις(t-shirts,sponsors,videos κ.α) και εισιτήρια για live εμφανίσεις,κάτι το οποιο πιστεύω οτι θα καταφέρει μια χαρά,βγάζοντας αρκετά περισσότερα από άλλους που βασίζονται στην πώληση μουσικής,σε οποιαδήποτε μορφή και μόνο.

Χάνουν την ευκαιρία να πουλήσουν μύτες. Θα αγόραζα

 

[kosthrash]

Αν είναι μάγκας, ας παίξει αυτά που παίζει σε αταστα