Τα τελευταία πολλά χρόνια, έγραφε τη μουσική του και ζωγράφιζε ο ίδιος τα εξώφυλλα των άλμπουμ του. Εντελώς έξω από το σύστημα των δισκογραφικών και του promotion τους, έκανε τις καλύτερες δουλειές του θεωρώ.
Είχαμε κάνει μια συνέντευξη και με είχαν προειδοποιήσει πως αν καταλάβει ότι ο δημοσιογράφος δεν εχει ακούσει προσεκτικά το άλμπουμ του, κλείνει το τηλέφωνο στην ψύχρα. Δεν υπήρχε φυσικά καμία τέτοια περίπτωση.
Τον είχα πικάρει ρωτώντας τον γιατί η μουσική του δεν είναι πια δημοφιλής. Να ήταν επειδή το είχε γυρίσει στα blues?
"Βoy, είχε απαντήσει - ένας Irish-Italian που τραγουδάει τα blues με βρετανική προφορά, μπορεί να είναι ο ορισμός του "πολίτη του κόσμου" αλλά πώς σου φαίνεται το να κάνει επιτυχία σε ένα είδος λαϊκής αμερικανικής μουσικής; Εύκολο; "
Αυτό ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι από εκείνο το album.
(ακούστε το δυνατά)