Steve Jordan, απόσταγμα σοφίας

Ghost notes στα backbeats, αυτή η μάστιγα ?

Νομίζω πάντως πως με όλον τον σεβασμό στον Steve Jordan δεν είναι κάποιο απόσταγμα σοφίας. Οι περισσότεροι μουσικοί απ' τη στιγμή που μπαίνουν στη διαδικασία των recordings εξελίσσονται με παρόμοιο τρόπο: Αρχίζουν και καταλαβαίνουν τί δουλεύει και τί δεν δουλεύει σε μια παραγωγή. 

Εκτός αν οι ηρωές τους φοράνε κολάν, βάτες, μακιγιάζ ή πάιζουν με χρυσά κλαρίνα ?

Που με φέρνει στο δεύτερο point: Η αισθητική προέρχεται κυρίως από τη μουσική που ακούς, όχι από τη μουσική που παίζεις. 

Και βέβαια η συνολική αισθητική που παίζει και τον μεγαλύτερο ρόλο έχει να κάνει με πολύ περισσότερα πράγματα από τη μουσική. 

 
Ηθικό- κατά Jordan- δίδαγμα: Less is more. 

Σωστός...

 
Μπορεις να παιξεις μουσικη που δεν εχεις ακουσει;
Έχεις ακούσει Έλληνες τζαζίστες ωδείων; ? H απάντηση είναι ναι άλλα όχι. 

Ο Steve Jordan πάνω κάτω αυτό λέει. Ότι πήρε ένα κλασικό κομμάτι και το έφερε στα δικά του ακούσματα (που αν κρίνουμε απ' το beat που έβαλε ήταν οι Run DMC?) γιατί δεν είχε την απαιτούμενη μουσική κουλτούρα τότε ώστε να τιμήσει το original.

 
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
Ολα έχουν να κάνουν με την ισορροπία.
Προφανώς...

Βέβαια αν πρόσεξες τι είπε αναφερόμενος στον δίσκο των Blues Brothers- "έπαιξα πάρα πολλά και πολύ γρήγορα"- εγώ τον "ερμηνεύω" ότι έχει περάσει στην εποχή της "αφαίρεσης", το οποίο είναι και δείγμα μουσικής ωριμότητας.

Και όπως αναφέρει, η νεαρή ηλικία έχει πολλή ενέργεια, οπότε και τα παιξίματα είναι πιο... active. 

Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε ότι στις νεαρότερες ηλικίες θέλουμε να παίζουμε πιο πολλά, να δείχνουμε ότι παίζουμε πιο πολλά, να έχουμε την τάση για το κάτι παραπάνω. 

Μετά έρχεται αυτό που λες: Η ισορροπία ανάμεσα στο τι μπορώ να παίξω και στο τι πρέπει να παίξω για να υπηρετήσω το κομμάτι. Εγώ το λέω less is more.     

 
Μετά έρχεται αυτό που λες: Η ισορροπία ανάμεσα στο τι μπορώ να παίξω και στο τι πρέπει να παίξω για να υπηρετήσω το κομμάτι. Εγώ το λέω less is more.     
Αν είσαι κιθαρίστας που παίζει για άλλους κιθαρίστες, ντράμερ που παίζει για άλλους ντράμερς κ.ο.κ , αν είσαι jazzίστας που ήρθε η ώρα σου να σολάρεις το more is more είναι το αναμενόμενο.

Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις και ειδικά εκεί που υπάρχουν φωνητικά το less is more είναι ο κανόνας. 

Εξάλλου ο παίκτης θα φανεί και εκεί. Όταν άκουσα John Meyer αμέσως έψαξα να δω ποιος έπαιζε drums -και με ποιο ταμπούρο. (Απ: Steve Jordan, Yamaha 13x7 SJ signature). 

Οι περισσότεροι drummers από τα τραγούδια του Collaiuta το 7 days του Sting διασκευάζουν. Από Steve Gadd το 50 ways to leave your lover. Οκ δεν είναι κομμάτια για κάποιον που παίζει drums μια βδομάδα, αλλά δεν είναι και το απόγειο της τεχνικής.

 
αν είσαι jazzίστας που ήρθε η ώρα σου να σολάρεις το more is more είναι το αναμενόμενο.
Αυτούς ας τους αφήσουμε εκτός...

Μιλάμε για... "νορμάλ" καταστάσεις ? 

 
Εγώ το λέω less is more.     


Αυτή η φράση δεν έχει τόσο καθαρό υπόβαθρο.Δεν μπορεί να βγει από το μυαλό μου η σκέψη ότι καθιερώθηκε σαν αντίβαρο από τους μη βιρτουόζους προς τους βιρτουόζους.

Συμφωνούμε στα υπόλοιπα.

 
Αυτή η φράση δεν έχει τόσο καθαρό υπόβαθρο.Δεν μπορεί να βγει από το μυαλό μου η σκέψη ότι καθιερώθηκε σαν αντίβαρο από τους μη βιρτουόζους προς τους βιρτουόζους.
Σωστή παρατήρηση... Προσωπικά θεωρώ ότι αφορά αυτούς που ενώ αποδεδειγμένα μπορούν να παίξουν το κάτι παραπάνω, κάνουν κράτει και παίζουν αυτό που (όπως είπα και νωρίτερα) θα εξυπηρετήσει το κομμάτι αυτοπεριοριζόμενοι (εκτός και αν τους περιορίζει ο ενορχηστρωτής, παραγωγός κλπ). 

 
Προσωπικά θεωρώ ότι αφορά αυτούς που ενώ αποδεδειγμένα μπορούν να παίξουν το κάτι παραπάνω, κάνουν κράτει και παίζουν αυτό που (όπως είπα και νωρίτερα) θα εξυπηρετήσει το κομμάτι αυτοπεριοριζόμενοι (εκτός και αν τους περιορίζει ο ενορχηστρωτής, παραγωγός κλπ). 


Έτσι ακριβώς είναι...Έλα μου όμως που δεν το λένε αυτοί αλλά όσοι,επίσης αποδεδειγμένα,δεν μπορούν να παίξουν το κάτι παραπάνω.

 
Εξαρτάται ποιος είναι ο στόχος και τίποτα δεν είναι αυτοσκοπός. Υπάρχουν συνθήκες που πρέπει να παίξεις πολλά και συνθήκες όπου πρέπει να παίξεις λίγα. Σημασία έχουν οι αντιθέσεις και οι εναλλαγές μεταξύ των δύο. Τίποτα πιο βαρετό από κάποιον που παίζει συνέχεια πολλά ή συνέχεια λίγα.

Ένα έμπειρο αυτί καταλαβαίνει εάν ο παίχτης είναι καλός, ακόμα κι αν παίζει λίγα. Σε όλα τα όργανα. Αυτό όμως προϋποθέτει να έχει περάσει κι απ'τα πολλά.

Τα "less is more" και συναφή είναι για να παρηγοριούνται και οι αρχάριοι ?

 
Τα "less is more" και συναφή είναι για να παρηγοριούνται και οι αρχάριοι
Μη χάνουμε την ουσία. Ο Jordan (εμμέσως πλην σαφώς) το ανέφερε όταν έκανε την "αυτοκριτική" του για το busy παίξιμο του, σε μια νεανική του περίοδο. 

Το less is more- για να δώσω ένα "κραυγαλέο" παράδειγμα- είναι άλλωστε το signature trademark ενός session μπασιστικού "τιτάνα", του Pino Palladino- που τον έχουμε ακούσει σε έναν "σκασμό" δουλειές και τις περισσότερες φορές έχει περάσει "κάτω από το ραντάρ", παίζοντας "less"- ουσιαστικά αυτό που χρειαζόταν το κομμάτι. Και αν δεν έχει παίξει ή αν μπορεί να παίξει more...

Και να το επαναλάβω: Το less is more, αφορά αποκλειστικά αυτούς που μπορούν να παίξουν more, αλλά επιλέγουν τα less, για τους λόγους που υπεραναλύθηκαν.

 
Το less is more, αφορά αποκλειστικά αυτούς που μπορούν να παίξουν more, αλλά επιλέγουν τα less, για τους λόγους που υπεραναλύθηκαν.


οχι παντοτε, σε καποια ειδη μουσικης το περιορισμενο technical ability βοηθα στην...διανιΚση νεων δρομων και στην groundbreaking αλλαγη της μουσικης οπως την κΣΕΡΑΜΕ ως τοτε, τρανο παραδειγμα




 

Απαντήσεις

Trending...

Νέα θέματα

Back
Top