Καλησπέρα κι από εμένα. Μερικές θετικές και αρνητικές εντυπώσεις από το live του μαέστρου ξεκινώντας από τα θετικά.
+Κοντεύει 65 και ακόμα δεν έχει χάσει τίποτα από την ακρίβεια, την αντοχή και την ταχύτητά του. Μπορεί να παίξει μια νότα και να τον ξεχωρίσεις από το vibrato και μόνο ανάμεσα σε 300 κιθαρίστες. Στα δε σόλο του θα ακούσεις μια μια και τις 365 νότες που θα παίξει το δευτερόλεπτο. Πραγματικά εντυπωσιακό πόσο «καθαρός» είναι, άλλο να τον ακούς στο album και άλλο να τον βλέπεις στα 5-10 μέτρα να το κάνει να φαίνεται τόσο άκοπο…
+Ήχος πολύ δυνατά αλλά η χαρά του σρεντά, μεσοπριμα να κόβουν ωραία στη μίξη πεντακάθαρα και στρογγυλεμένα.
+Πραγματικά απορώ πως καταφέρνει να παίξει και πόσο μάλλον να σρεντάρει και να κάνει arpeggios στους 37 βαθμούς ιδρωμένος πάνω στη σκηνή όταν εγώ με κολλημένα δάχτυλα από τη ζέστη δεν μπορώ να παίξω ούτε το Wonderwall. Ο άτιμος ήταν και σχεδόν αλάνθαστος σολάροντας επί 90 λεπτά.
-Σετλιστ έκανε κοιλιά σε πολλά σημεία καθώς έλειπε η συνοχή και υπήρξαν ορισμένες φορές που απλά τράβαγε τα σόλο από τα μαλλιά στα κλεισίματα τραγουδιών. Θα μπορούσαν να μπουν περισσότερα κομμάτια με φωνητικά γιατί είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο Σουηδός δεν έχει γράψει μόνο neoclassical ύμνους αλλά και hard rock κομματάρες όπως πχ όλο το Odyssey με τον απίστευτο Joe Lynn Turner και το Trilogy μεταξύ άλλων.
-Ακόμα και στα κομμάτια με φωνητικά που έπαιξε, τα έπαιζε κουτσουρεμένα. Ούτε καν τις εισαγωγές και τα riffs δεν ολοκλήρωνε και αντί αυτών έπαιζε σόλο στην αρχή ή στριφογύριζε την strat, μετά να πει μισό κουπλέ ο τραγουδιστής, άντε κι ένα ρεφρέν και να πάμε απευθείας ξανά στο σόλο. Δεν ξέρω αν ανήκω στη μειοψηφία αλλά θεωρώ ότι έχει γράψει τρομερά riff και τα rhythm guitar parts σε πολλά τραγούδια του είναι εξίσου ενδιαφέροντα με τα σόλο του. Μάλλον έχει αλλεργία στα πρώτα 7 τάστα και τα ακόρντα αλλά σόλο για 90 λεπτά, κάπου και οι τρελοί φαν μπουχτίσαμε…
-Ο ίδιος σε κανένα σημείο του live δεν έδειξε διάθεση να «γίνει προσιτός» στο κοινό. Ο πληκτρας-τραγουδιστής ήταν αυτός που καλησπέρισε τον κόσμο και ο Σουηδός πρέπει να είπε 3-4 thank you στο τέλος, έκανε την υπόκλιση κι έφυγε. Οκ είσαι ιδιότροπος το ξέρουν και οι πέτρες αλλά πες δυο λόγια, βάλε και το κοινό στην εξίσωση πόσες αεροκλωτσιές και σπαγγάτα να αντέξουμε..;
-Ελπίζω να πληρώνει καλά τον πιτσιρικά roadie που έχει, γιατί του κάνει καψόνια και τον τρέχει σαν να είναι νέος στο στρατό. Οι δε υπόλοιποι μουσικοί του πέραν ότι είναι θαμμένοι οπτικά, είναι και τέρμα χαμηλά. Σε πολλά τραγούδια ακούγαμε την κιθάρα του Malmsteen και λίγα ντραμς.
-Προσωπικό παράπονο για το τέλος και ίσως φταίει που είμαι πλέον 40ρης boomer αλλά σε πολλά σημεία του live αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν σε επεισόδιο black mirror με τα κινητά. Κάτι το live των Offspring που ήταν μια τεράστια ευχάριστη έκπληξη σχετικά με το θέμα «κινητό» και κάτι ο μέσος όρος ηλικίας χθες που πλησίαζε την ηλικία μου με έκανε να περιμένω λιγότερη χρήση. Μάταια δυστυχώς, αφού αρκετοί πρέπει να «απόλαυσαν» τον Yngwie μέσα από τις 6 ίντσες των οθονών τους και αυτό συνεχίστηκε για τραγούδια ολόκληρα.
Συμπέρασμα: ο Σουηδός είναι πάντα πιστός στο δόγμα «more is more» και φυσικά τα live του δεν αποτελούν εξαίρεση.
